مردم را به امر و نهى خدا بترسانى و فرمود كه : آيهء شريفه
وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ
« 1 » مراد در روز رجعت است . يعنى : تو را فرستاديم كه همهء مردم را در آنروز هدايت كنى » « 2 » .
و به روايت ديگر فرمود : امير المؤمنين عليه السّلام مىفرمود : « مدثّر همان است كه روز رجعت آيد . مردى عرض كرد : يا امير المؤمنين ، مردم پيش از قيامت زنده شوند ، بعد از آن مىميرند ؟ فرمود : آرى ، و اللّه يك مرتبه كفرى كه در زمان رجعت واقع شود بدتر است از چند مرتبه كفر واقع قبل از آن « 3 » .
به روايت " عبد الكريم بن عمرو خثعمى " ، [ امام ] صادق عليه السّلام فرمود : « ابليس از خدا خواست كه تا قيامت او را مهلت دهد و گفت :
رَبِّ فَأَنْظِرْنِي إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ
« 4 » . خداوند ابا كرد و فرمود :
فَإِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِينَ * إِلى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ
« 5 » يعنى : تو از مهلت يافتهگانى تا روز وقت معلوم . چون آنروز رسد ، ابليس با تابعان خود از زمان خلقت آدم تا آنروز ظهور و خروج كند و آن در وقت رجعت آخر امير المؤمنين عليه السّلام است . راوى عرض كرد : رجعت امير المؤمنين عليه السّلام مكرر باشد ؟ فرمود : آرى ، و هيچ امامى نيست مگر آنكه با اخيار و اشرار عصر خود به دنيا برگردد ، براى آنكه اخيار را خدا بر اشرار غالب كند . پس در آن روز امير المؤمنين عليه السّلام با اصحاب خود و ابليس با اتباع خود در كنار فرات در زمينى كه " روحا " گفته شود ، در نزديكى كوفه قتال نمايند . آنچنان قتالى كه از زمان خلقت عالم تا آنروز نشده باشد . گويا مىبينم اصحاب امير المؤمنين عليه السّلام را كه شكست خورده يكصد قدم پشتاپشت به عقب رفتهاند و پاهاى بعض از ايشان به فرات رفته كه ناگاه ملائكه با آلات حرب بر پشت ابرها در عقب سر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله كه حربهاى از نور در دست داشته باشند نازل شوند .
چون ابليس آن حضرت را ببيند به ارادهء گريز پساپس برگردد . اصحاب او گويند : با آنكه غالب شدهايم چرا گريزى ؟ گويد : من مىبينم چيزى را كه شما نمىبينيد و من از خداوند عالميان مىترسم . در آن اثنا رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله به او رسيده ، چنان حربه در ميان دو شانهاش
هامش
( 1 ) . سورهء سبا ، آيهء 28 : « و ما تو را جز براى همهء مردم نفرستاديم تا . . . » .
( 2 ) . مختصر بصائر الدرجات ، ص 26 .
( 3 ) . همان .
( 4 ) . سورهء حجر ، آيهء 36 : « گفت : پروردگارا ! مرا تا روز رستاخيز مهلت ده ( و زنده بگذار ! ) » .
( 5 ) . همان ، آيهء 37 و 38 : « فرمود : تو از مهلتيافتگانى ! ( اما نه تا روز رستاخيز ، بلكه ) تا روز و وقت معيّنى » .