اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ * فَرِحِينَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ يَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
« 1 » .
مفضّل عرض كرد : اى مولاى من ، از شيعيان شما كسانى هستند كه قائل به رجعت شما نيستند ! فرمود : آيا آنها نشنيدهاند قول جدّ ما را و امامان خود را و قول خدا را كه مىفرمايد :
وَ لَنُذِيقَنَّهُمْ مِنَ الْعَذابِ الْأَدْنى دُونَ الْعَذابِ الْأَكْبَرِ
« 2 » . پس فرمود : مراد از عذاب ادنى عذاب رجعت است و مراد به عذاب اكبر عذاب قيامت باشد .
يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ وَ السَّماواتُ وَ بَرَزُوا لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ
« 3 » . تا آنكه فرمود : پس جدّم - على بن الحسين عليهما السّلام - و پدرم - حضرت باقر عليه السّلام - برخيزند و شكايت كنند . پس من برخيزم و شكايت كنم به جدّ خود از منصور . پس پسرم موسى عليه السّلام برخيزد و شكايت كند از هارون . پس على بن موسى عليهما السّلام برخيزد و شكايت كند از مأمون . پس محمد بن على عليهما السّلام برخيزد و شكايت كند از مأمون . پس على بن محمد عليهما السّلام برخيزد و شكايت كند از متوكّل . پس حسن بن على عليهما السّلام برخيزد و شكايت كند از معتزّ . پس مهدى عليه السّلام - همنام جدّم رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله - برخيزد با پيراهن خونآلود پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله در آنروز كه پيشانى او را شكافتند و دندان رباعيات او را شكستند و ملائكه ، اطراف او را احاطه كنند ، تا آنكه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله بايستد و گويد كه : يا جداه ! مرا وصف كردى و نام و نسب مرا ذكر فرمودى و اخبار از وقت وجود من نمودى و امّت مرا انكار كردند و تمرّد نمودند و گفتند : هنوز متولّد نشده و نيست و كجا باشد و چه زمان باشد و در چه مكان باشد و گفتند : پدر او مرد و عقب نگذاشت و اگر بود تا اين زمان تأخير نمىنمود . پس صبر كردم تا آنكه خدا مرا اذن ظهور و خروج داد يا رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله .
پس رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله گويد :
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ وَ أَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ
هامش
( 1 ) . سورهء آل عمران ، آيهء 169 و 170 : « هرگز گمان مبر كسانىكه در راه خدا كشته شدند ، مردگانند ! بلكه آنان زندهاند ، و نزد پروردگار خود روزى داده مىشوند . آنان بخاطر نعمتهاى فراوانى كه خداوند از فضل خود به ايشان بخشيده است ، خوشوقت هستند ، نه ترسى بر آنهاست ، و نه غمى خواهند داشت » .
( 2 ) . سورهء سجده ، آيهء 21 : « و به آنان از عذاب نزديك ( عذاب اين دنيا ) پيش از عذاب بزرگ ( آخرت ) مىچشانيم . . . » .
( 3 ) . سورهء ابراهيم ، آيهء 48 : « در آنروز كه اين زمين به زمين ديگر ، و آسمانها ( به آسمانهاى ديگر ) مبدل مىشود ، و آنان در پيشگاه خداوند واحد قهّار ظاهر مىگردند » .