و در روايت " معاوية بن وهب " آن حضرت فرمود كه : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود كه : « گوارا باد بر كسىكه قائم عليه السّلام اهل مرا دريابد در حالتى كه پيش از قيامش دوست او را دوست داشته باشد و دشمن او را دشمن ، و ساير ائمّه هدى را هم كه پيش از او بوده دوست داشته [ باشد ] . اينگونه اشخاص رفيقان و دوستان من هستند و گرامىترين امّت من هستند در نزد من » « 1 » . و به روايت " رفاعه " فرمود : « گرامىترين خلق خدا هستند در نزد من » « 2 » .
و به روايت " عبد اللّه بن سنان " آن حضرت فرمود كه : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به اصحاب خود فرمود كه : « بعد از شما قومى آيند كه يك نفر ايشان را اجر پنجاه نفر شما باشد . عرض كردند كه : يا رسول اللّه ، ما در جنگ بدر و احد و حنين در خدمت تو بودهايم و قرآن هم در خصوص ما نازل گشته . پس چگونه ايشان از ما بهترند ؟ فرمود كه : اگر شما دچار شويد به شدايد و حوادثى كه ايشان دچار مىشوند ، هرآينه مانند صبر ايشان صبر ننماييد » « 3 » .
و به روايت " جابر انصارى " رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود كه : « گوارا باد كسانى را كه در ايام غيبت حجّت خدا عليه السّلام صبر كنند و از راه راست خود بيرون نروند . ايشان آنانند كه خدا فرموده :
الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ
« 4 » و نيز فرموده كه :
أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ »
« 5 » .
و به روايت تفسير نعمانى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : « يا أبا الحسن ، بر خدا سزاوار است كه اهل ضلالت را داخل بهشت گرداند . پس امير المؤمنين عليه السّلام فرمود كه : مراد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله از اهل ضلالت مؤمنانى باشند كه در زمان غيبت امام خود واقع شوند . زيرا كه چون آن امام از نظرها پوشيده باشد و مكان او پوشيده باشد پس راه به مكان او نيابند و ضلالت به معنى « راه مقصود گم كردن » است » « 6 » .
و به روايت " جابر " [ حضرت ] صادق عليه السّلام فرمود كه : « بر مردم زمانى بيايد كه امام ايشان از ايشان پنهان شود . گوارا باد كسانى را كه در آن زمان بر دين خود ثابت مانند . زيرا كه كمتر ثوابى كه به ايشان داده شود اين است كه خداى تعالى ايشان را ندا كند كه : اى بندگان من ،
هامش
( 1 ) . غيبت طوسى ، ص 456 ، ح 466 .
( 2 ) . همان ، ذيل حديث 466 .
( 3 ) . همان ، ح 467 .
( 4 ) . سورهء بقره ، آيه 3 .
( 5 ) . سورهء مجادله ، آيه 22 .
( 6 ) . بحار الانوار ، ج 52 ، ص 143 و 144 ، ح 61 .