قياس ، با مورد سؤال جمع نمىشود .
فقرهء چهارم روايت
در اين فقره نيز سخن از علم اجمالى است . زراره مىپرسد كه اگر يقين داشته باشم كه نجاستى به لباسم رسيد ولى محل دقيق آن را ندانم كه بخواهم بشويم ، چه كار بايد بكنم ؟
حضرت ( ع ) در جواب فرمودند : كلّ آن قسمتى را كه يقين دارى نجاستى اصابت كرده ، تطهير بكن تا يقين به طهارت پيدا كنى .
علّت اينكه حضرت بر حصول يقين به طهارت ، تأكيد دارند اين است كه يكى از شرايط صحّت نماز ، پاك و طاهر بودن لباس مصلّى است . لذا بايد شرط صحّت صلاة ، تحصيل شود تا نماز صحيح باشد و تحصيل شرط هم به اين است كه كلّ آن قسمتى كه فرد يقين دارد نجاست در آن افتاده ، شسته شود تا علم اجمالى او به نجاست لباس ، تبديل به يقين به طهارت و حصول شرط شود . در واقع ؛ چون علم اجمالى او به نجاست لباس ، منجّزيّت آورده است لذا فرد بايد كلّ آن ناحيهء محتمل را تطهير كند تا يقين به طهارت لباس پيدا كند .
فقرهء پنجم روايت
اين فقره ، مربوط به شبههء موضوعيّه است . مىپرسد كه اگر شك كنم كه آيا ابتدا به ساكن ذرّهاى از نجاست به لباسم اصابت كرده است يا نه ، و احتمال آن را هم بدهم ، آيا فحص و جستجو لازم است يا نه ؟ به عبارتى آيا در شبهات موضوعيّه فحص لازم است يا خير ؟
حضرت ( ع ) فرمودند : خير ، لازم نيست . ولى اگر مىخواهى كه از شكّ و ترديد و اضطراب خارج شوى و نفست آرام شود و با اطمينان به پاكى لباست ، نماز بخوانى مىتوانى فحص كنى و تحقيق و بررسى خوب است و الّا وظيفهء شرعى ندارى .
فقرهء ششم روايت
زراره مىپرسد كه اگر در حين نماز خواندن نجاستى را در لباسم ببينم وظيفهام چيست ؟ و حضرت ( ع ) در پاسخ دو حالت را براى او ترسيم مىكند :
الف ) اگر فرد ، نماز را با شك به اصابهء نجاست شروع كرده باشد ؛
در اين حالت شخص قبل از شروع نماز ، يقين به طهارت لباسش داشته سپس در