ب ) روايت دوّم
دوّمين حديث از احاديث وارد شده مبنى بر حجّيّت استصحاب ، روايت ديگرى به نقل از زراره است كه در مورد طهارت از خبث و نجاست ظاهرى لباس مصلّى از امام ( ع ) سؤال مىكند . اين روايت داراى شش فقره بوده و از دو جهت سند و دلالت مورد بررسى قرار مىگيرد .
1 . بررسى سند روايت دوّم
شيخ طوسى ( ره ) اين روايت را در كتاب « تهذيب » به صورت مضمره نقل مىكند . اما همانطور كه قبلا اشاره كرديم اين روايت تقطيع شده است و صدر روايت در جاى ديگرى است و صدوق ( رحمة الله عليه ) در كتاب « علل الشرائع » آن را به طور مسند به حضرت باقر ( ع ) » نسبت مىدهد كه در آنجا زراره مىگويد : « سألت ابا جعفر ( ع ) » و مسائلى را سؤال مىكند و بعد در مراحل بعدى به جاى ذكر نام امام ( ع ) ، از ضمير استفاده كرده و مىگويد : « قلت له » كه اين به معناى مضمره بودن روايت نيست ؛ بلكه ضمير به همان صدر روايت برمىگردد . بنابراين روايت ، از اعتبار بالايى برخوردار بوده و صحيحه است و در أصالة الصدور روايت ، مشكلى وجود ندارد .
2 . بررسى دلالت روايت دوّم
روايت داراى شش فقره است كه زراره با اينكه اين مسائل را بلد بوده ، ولى براى مكتوب كردن مطالب ، فروضى را مطرح كرده و حكم آنها را از حضرت سؤال كرده است .
فقرهء اوّل روايت
اين فقره ، اشاره به يقين و علم تفصيلى دارد . زراره به امام ( ع ) عرض مىكند كه اگر نجاستى مثل خون دماغ يا غير آن و يا منى به لباس من اصابت كند و جاى آن را نشانه بگذارم تا وقتى كه آب تهيه كردم آنجا را تطهير كنم اما فراموش كرده و با ورود وقت نماز ، با همان لباس ، نماز را بجاى آورم و بعد از فراغت از نماز به يادم بيايد ، چه بايد بكنم ؟
حضرت ( ع ) فرمودند : هم نمازت را اعاده كن و هم آن موضع را براى نمازهاى بعدى بشوى .
اينكه حضرت ( ع ) فرمودند نمازت را اعاده كن ، كنايه از بطلان نماز دارد ؛ زيرا يكى از شرايط مصلّى ، طاهر بودن لباس او است . در واقع ، او با اينكه نسبت به حصول نجاست