و العدوّ الأعجم ، أنسوا باللّه و استوحشوا ممّا به استأنس المترفون ، أولئك أوليائي حقّا و بهم تكشف كلّ فتنة و ترفع كلّ بليّة .
يا ابن جندب حقّ على كلّ مسلم يعرفنا أن يعرض عمله في كلّ يوم و ليلة على نفسه فيكون محاسب نفسه ، فإن رأى حسنة استزاد منها . و إن رأى سيّئة استغفر منها لئلّا يخزى يوم القيامة . طوبى لعبد لم يغبط الخاطئين على ما أوتوا من نعيم الدّنيا و زهرتها . طوبى لعبد طلب الآخرة و سعى لها ، طوبى لمن لم تلهه الامانيّ الكاذبة . ثمّ قال عليه السّلام : رحم اللّه قوما كانوا سراجا و منارا ، كانوا دعاة إلينا بأعمالهم و مجهود طاقتهم ، ليس كمن يذيع أسرارنا .
يا ابن جندب إنّما المؤمنون الّذين يخافون اللّه و يشفقون أن يسلبوا ما اعطوا من الهدى ، فإذا ذكروا اللّه و نعماءه و جلوا و أشفقوا . و إذا تليت عليهم آياته زادتهم
شرح
بيگانه است ، آنها به خدا مأنوس گشته و از آنچه دنياداران خودكامه بدان مأنوس شده وحشت دارند ، اينان دوستان حقيقى و واقعى منند ، و به خاطر اينها است كه هر فتنهاى بر طرف شده ، و هر بلا و گرفتارى دور شود .
اى پسر جندب ، بر هر مسلمانى كه ما را مىشناسد حقّ است كه در هر روز و شبى كاركرد و عملش را بر خود عرضه كند ، و خودش حسابرس خود باشد ، تا اگر كار نيك و خوبى در نامهء عملش ديد بر آن بيفزايد ، و اگر عمل بد و گناهى ديد از آن استغفار كند كه در روز قيامت سرافكنده و خوار نشود ، خوشا به حال آن بندهاى كه حسرت زندگى خطاكاران را در نعمتها و زرق و برق دنيايى كه به آنها داده شده نمىخورد ، خوشا به حال بندهاى كه در طلب آخرت است و براى آن تلاش مىكند ، خوشا به حال كسى كه آرزوهاى دروغ سرگرمش نكند ، آنگاه فرمود :
خدا رحمت كند مردمى را كه چراغ و نشانهء روشنى بودند ، و مردم را با عملهاى خود و آخرين حدّ توان خود به سوى ما دعوت مىكردند ، نه مانند كسى كه اسرار ما را فاش مىكند .
اى پسر جندب براستى كه مؤمنان كسانى هستند كه از خدا مىترسند ، و بيم آن را دارند كه هدايتى كه به آنها داده شده از آنها گرفته شود ، و ازاينرو است كه چون خداى تعالى و نعمتهايش را به ياد آورند بيمناك و ترسان شوند ، و چون آيات الهى بر آنها تلاوت شود ايمانشان