ترعد منه السّبع الشّداد ، و الجبال الأوتاد ، و الأرض المهاد ، و تنشقّ السّماء فهى يومئذ واهية ، و تتغيّر فكأنّها وردة كالدّهان ، و تكون الجبال سرابا مهيلا ، بعد ما كانت صمّا صلابا ، و ينفخ في الصّور فيفزع من في السّموات و من في الأرض إلّا من شاء اللّه ، فكيف من عصى بالسّمع و البصر و اللّسان و اليد و الرّجل و الفرج و البطن ، إن لم يغفر اللّه له و يرحمه من ذلك اليوم لأنّه يفضى و يصير إلى غيره ، إلى نار قعرها بعيد ، و حرّها شديد ، و شرابها صديد ، و عذابها جديد ، و مقامعها حديد ، لا يفتّر عذابها ، و لا يموت ساكنها ، دار ليس فيها رحمة ، و لا تسمع لأهلها دعوة .
و اعلموا يا عباد اللّه إنّ مع هذا رحمة اللّه الّتى لا تعجز العباد ، جنّة عرضها كعرض السّموات و الأرض أعدّت للمتّقين ، لا يكون معها شرّ أبدا ، لذّاتها لا تملّ و مجتمعها لا يتفرّق ، و سكّانها قد جاوروا الرّحمن ، و قام بين أيديهم الغلمان بصحاف من
شرح
آسمان را بشكافد بدانسان كه در آن روز سرگردان بماند ، و دگرگون شود و رنگى همچون رنگ چرم گيرد ، كوهها به صورت سرابى هولناك درآيد در صورتى كه پيش از آن سنگهاى سختى بود ، در صور دميده شود بدانسان كه هركس در آسمانها و زمين است بىهوش شود جز آنكس كه خدا خواهد ، پس چگونه است وضع كسى كه با گوش و چشم و زبان و دست و پا و عورت و شكم نافرمانى خدا كرده اگرش خدا نبخشايد ، و در آن روز مورد مهر خود قرارش ندهد ، كه او را به جاى ديگرى بكشاند و درآورد ، به دوزخى كه قعر آن بس دور و حرارتش بس سخت ، و نوشيدنش چرك و خون و شكنجهاش تازه و جديد ، و گرزهايش آهنين ، شكنجه و عذابش فروكش نكند ، كسى كه در آن سكنا گزيند مرگ و راحتى ندارد ، مهر و رحمت خدا در آن راه ندارد ، و دعا و زارى دوزخيان شنيده نشود و بجايى نرسد .
و بدانيد اى بندگان خدا كه با وجود اين شكنجهها رحمت خدا نيز وجود دارد كه بندگان را درمانده نكند ، بهشتى كه پهنايش به اندازهء پهناى آسمانها و زمين است و آماده شده براى مردمان باتقوا ، آن چيزى كه هرگز شرّى با آن نخواهد بود ، لذّتهايش كسى را خسته نمىكند ، و محفلش پراكنده و گسسته نمىشود ، ساكنان بهشت در جوار خداى رحمان هستند ، و غلمان