و در « بحار » از « تفسير امام عليه السّلام » روايت است كه : خداوند فضيلت داده محمّد صلّى اللّه عليه و آله را به فاتحة الكتاب بر جميع پيغمبران و عطا نكرده است آن را به احدى قبل از آن حضرت مگر بسم اللّه آن را به سليمان . و حضرت سليمان آن را افضل از تمام مملكت خود يافت .
عرض كرد : يا « ربّ ما أشرفها من كلمات إنها لاثر عندي من جميع ممالكي الّتي وهبتها لي » ؛ يعنى چه شرافتى است در اين كلمات كه اعظم و اكرم است نزد من از تمام ملكى كه به من عطا فرمودى ؟ جواب رسيد : « يا سليمان و كيف لا يكون كذلك ؟ » چگونه چنين نباشد و حال آنكه هيچ عبد و امهاى نيست كه مرا به آن اسم بخواند مگر اينكه واجب كنم براى او ، هزار مقابل آنچه عطا كنم به كسىكه تصدق كند هزار مثل مملكت تو را . يا سليمان ! اين هفت آيه است كه نبخشم آن را مگر به محمّد صلّى اللّه عليه و آله سيد پيغمبران يعنى از بسم اللّه تا آخر حمد . « 1 »
و در تحفة الاخوان گويد : حكايتى است كه شيطان فربهى ملاقات كرد شيطان لاغرى را .
سبب لاغرى را سئوال كرد . گفت : من موكلم بر كسىكه هرگاه داخل منزل خود مىشود ، بسم اللّه مىگويد و در وقت خوردن و تمام اوقات بسم اللّه مىگويد اين سبب لاغرى من است . شيطان فربه گفت : و ليكن مصاحب من آن را نمىداند پس من در أكل و شرب و و جماع و لباس و غيره با او مشاركت مىكنم اين است سبب چاقى من .
و نيز حكايت شده كه : كنيزكى زهر خورانيد به مولاى خود و در او اثر نكرد به علت عادتى كه داشت به گفتن بسم اللّه در تمام اوقات . از كنيز سئوال كرد كه : چه چيز تو را واداشت بر اين عمل ؟ گفت : تو پير شدهاى و من شوهر مىخواهم . پس كنيز را آزاد كرد .
و نيز آوردهاند كه : زنى بود كه در تمام حركات و سكنات خود ، بسم اللّه مىگفت . و شوهرش منافق بود . او را بد مىآمد . وقتى خواست بر زن بهانه جويد و او را آزار كند ، پس صره زرى به او داد و گفت : حفظ كن اين را . زن صره را گرفت و بسم اللّه گفت و آن را در رقعه دوخت و باز بسم اللّه گفت . شوهرش او را دزديد و از غضبى كه داشت در دريا افكند و آمد و درب دكان خود نشست . صيادى ماهيى آورد و به او فروخت . و او ماهى را به منزل فرستاد . چون شكم او را خواست بشكافد ، به عادت بسم اللّه گفت . چون شكافت صرة زر را در شكم ماهى يافت و در جاى خود نهاد . شوهرش آمد و آن صره را طلب
هامش
( 1 ) . كبريت احمر 25 .