بهشت بود و آب و دستمال از فردوس اعلى آنكه آب به دستت ريخت و تو را مهيّاى وضو و نماز كرد جبرئيل بود و آنكه با دستمال آب وضو را خشك كرد ميكائيل بود و بدان قسم به آن خدائى كه جان محمّد به دست قدرت اوست همين كه به ركوع رفتم اسرافيل زانوى مرا گرفت نگذاشت سر از ركوع بردارم تا تو به نماز ملحق شوى آيا مردم مرا سرزنش مىكنند بر محبّت تو و حال آنكه خدا و ملائكهء آسمانها تو را دوست مىدارند . راجع به دوستى امير المؤمنين مأمون عباسى دو شعر سروده است كه سيد بن طاوس در « طرائف » نگاشته :
الام على شكر الوصى ابى الحسن * و ذلك عندى من عجائب ذا الزمن
يعنى مردم مرا ملامت مىكنند بر ستايش وصىّ پيغمبر على بن ابى طالب و حال آنكه اين عمل يعنى ملامت مردم از عجائب زمان است .
خليفة خير الناس و الاول الذى * اعان رسول اللّه فى السّر و العلن
چون على جانشين بهترين خلق است ( يعنى رسول خدا ) و شخصيت اوّلى است كه يارى كرد رسول خدا را چه در پنهانى و چه در آشكارا .
و لبعض الشعراء
تبّأ لنصّابة الأنام لقد * تهافتوا « 1 » فى الضلال بل تا هوا « 2 »
تأسوا عتيقا بحيدر سخنت « 3 » * عيونهم بالذى به فاهو
كم بين من شك فى هدايته * و بين من قيل انّه اللّه « 4 »
ابو الفرج فى « الأغانى » باسناده قال حدثنى ابو سليمان الناجى قال : جلس المهدى يوما يعطى قريشا بصلات أمر لهم بها و هو ولىّ عهد فبدأ به بنى هاشم ثمّ بسائر قريش فجاء السيّد يعنى الحميرى فدفع إلى الربيع رقعة مختومة و قال : إنّ فيها نصيحة لأمير فأوصلها إلى الأمير فإذا فيها مكتوب :
قل لابن عبّاس سميّ محمّد * لا تعطينّ بنى عدىّ درهما
احرم بنى تيم بن مرّة انّهم * شرّ البريّة آخرا و مقدّما
هامش
( 1 ) - تهافت التساقط و التتابع .
( 2 ) - تاه تيهة تيهأ فى المفاذ ضل عن الطريق .
( 3 ) - سخنت اى اظلمت و سخنت العين نقيض قرتها .
( 4 ) - طرائف ، 1 / 32 .