مرا به مقام ابراهيم برد و گفت : از كلام خدا مرا بشنوان . من همان سوره را تلاوت نمودم چون به اين آيه رسيدم :
وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ
« 1 » .
گفت : وجدنا ما وعدنا ربّنا حقّا : گفت : چيز ديگر از اين كلام مىدانى ؟ من خواندم
فَوَ رَبِّ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ ما أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ
« 2 » .
اعرابى نعره بزد گفت : كيست آنكه خدا را به غضب آورده ؟ كيست تصديق قول او نكند تا سوگند خورد بر حقيقت قول خود ؟ پس دو سه بار اين كلام اعاده نمود جان به حق تسليم نمود .
فى « عدّة الدّاعى » : من اهتمّ لرزقه كتب عليه خطيئة . « 3 »
[ ترجمه ؛ در « عدّة الدّاعى » است كسىكه اهتمام و جدّيت براى طلب روزى نمايد يك گناه در نامهء عملش ثبت مىشود . ]
و فيه أيضا روى : انّ دانيال كان فى زمن ملك جبّار عات فأخذه و طرحه فى جبّ و طرح معه السّباع فلم تدن منه السّباع و لم يخرجه فأوحى اللّه الى نبى من انبيائه ان ائت دانيال بطعام ، قال : أين دانيال يا رب ؟ قال : تخرج من القرية فيستقبلك ضبع فاتبعه فانّه يدلك عليه . قال : فأتى به الضبع الى ذلك الجبّ فاذا فيه دانيال فأولى اليه الطعام فلمّا رأى دانيال الطعام بين يديه . قال : الحمد للّه الذى لا ينسى من ذكره و الحمد للّه الذى لا يخيب من دعاء و الحمد للّه الذى من يوكل عليه كفاء و الحمد اللّه الذى من وثق به لم يكله الى غيره و الحمد للّه الذى بالاحسان احسانا و بالسيئات غفرانا و بالصبر نجاتا « 4 » .
[ نيز در همان كتاب روايت شده اينكه دانيال نبى در زمان پادشاه جبّار سركشى بود آن پادشاه دانيال را گرفت در چاهى انداخت و حيوانات درنده را هم با او در چاه انداخت كه بدن او را بخورند و درندگان ابدا نزديك او نيامدند و آسيبى به بدنش نرساندند . پس خداوند تبارك و تعالى وحى فرمود بهسوى پيغمبرى از پيغمبرانش برو نزد دانيال و براى او غذا ببر ، عرضه داشت : خدايا دانيال كجا است ؟ خطاب آمد : از قريه بيرون مىروى كفتارى رو به تو مىآيد و تو را راهنمائى مىكند پيروى او كن . حسب الامر از شهر خارج شد كفتار را ديد راهنمائى كرد او را به چاهى ناگاه ديد دانيال در ميان چاه است پس غذا براى او در چاه پائين كرد همين كه دانيال غذا را پيش رويش ديد گفت : حمد و ستايش
هامش
( 1 ) - همان .
( 2 ) - سورهء« وَ الذَّارِياتِ »( 51 ) ، آيهء 23 .
( 3 ) - عدة الداعى ، ص 114 .
( 4 ) - عدة الداعى ص 114 .