عيانه اعظم من سماعه . قال اللّه تعالى :
وَ إِذا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيماً وَ مُلْكاً كَبِيراً
« 1 » و فى الوحى القديم : « اعدّدت لعبادى ما لا عين رأت و لا أذن سمعت و لا خطر على قلب بشر يا هذا ان تاقت نفسك إلى هذا النّعيم فاترك الدّنيا فإنّ ترك الدّنيا مهر الآخرة و إنّما مثل الدّنيا و الآخرة كالضرّتين « 2 » .
در « عدّة الداعى » ابن فهد حلّى است رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرموده : اگر جامهاى از جامههاى اهل بهشت آويخته شود بهسوى اهل دنيا چشمهاى اهل دنيا را قدرت ديدارش نيست و از شوق نظر به آن مىميرند . وقتى حال جامه اهل بهشت چنين باشد كه نتوان ديد پس چگونه است نظر كردن به خود اهل بهشت ! و فرمايش امير المؤمنين عليه السّلام هم به همين معنى اشاره مىفرمايد : اگر چشم دل را بگشائى و ببينى آنچه را كه خدا برايت وصف فرموده از نعمتهاى بهشت هر آينه قالب تهى مىكنى و از همين مجلس برمىخيزى و همنشينى با اهل قبور را اختيار مىكنى ؛ براى اينكه زودتر برسى به آن نعمتها ؛ اين حال تصور و مبالغه است چه رسد به ديدن و مشاهده !
و از معصومين عليهم السّلام رسيده : هر چيزى از دنيا شنيدنش بزرگتر است در مرحلهء تصور از ديدنش از نزديك بخلاف نعمتهاى آخرت كه ديدنش بزرگتر است از شنيدنش ؛ خدا مىفرمايد : وقتى در آخرت ديدى نعمتها را خواهى يافت چه نعيمها و مملكت بزرگ .
و در وحى قديم است كه فرمود : براى بندگان نعمتهائى مهيّا كردم كه هيچ چشمى نديده و هيچ گوشى نشنيده و به دل هيچ بشرى خطور نكرده . اين در صورتىكه براى رسيدن به اين نعمتها ترك دنيا كنى به علّت اينكه ترك دنيا مهر و صداق آخرت است و بدان مثل دنيا و آخرت مثل دو هوو است كه با هم جمع نمىشوند .
مهمانى اهل بهشت
و در « لقاء اللّه » مرحوم حاجى ميرزا جواد آقا - طاب ثراه - مرقوم است در روايت مهمانى اهل بهشت خبرى كه وارد شده است بعد از قرآن خواندن استدعاى استماع كلام حضرت پروردگار را مىنمايند به آنها تفضّل مىشود و از استماع مدّتهاى مديده بيهوش مىشوند . بعد كه به هوش مىآيند استدعاى زيارت جمال حضرت جميل تعالى را
هامش
( 1 ) - سورهء انسان ( 76 ) ، آيهء 20 .
( 2 ) - عدة الداعى ص 135 .