روز بيست و پنجم [ از ماه شوال ] [ در اين روز ] در سال 148 ( صد و چهل و هشت ه - ق ) به قول بعضى وفات امام جعفر صادق عليه السّلام واقع شده
و بعضى روز وفات را نيمه رجب گفتهاند و سبب وفات آن حضرت ، زهرى بوده كه در انگور به آن حضرت خورانيده بودند و نقل است كه وقت وفات آن حضرت چشمهاى خود را باز كرد و فرمود كه خويشان مرا جمع كنيد چون همه آنها جمع شدند به سوى آنها نگاه كرد و فرمود : « شفاعت ما به كسى كه نماز را سبك شمارد و توجه به شأن [ و مقام ] نماز ننمايد نمىرسد . پس فرمود :
هامش
- شما كجا و پيكار با شير عامرى ( عمرو ) كجا كه شيران بيشه از صولت او در هراسند .
و كجاست كسى كه آرزومند بهشت است يا مىخواهد دشمنان را به جهنّم و اصل كند .
سپس پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم شروع به سخن ، پيرامون اجر صابران در آخرت نمود در حالى كه مىفرمود :
براى خداوند جليل بهشتى است كه فقط مجاهدين مىتوانند در آن اقامت كنند ( اشاره به حديث ذيل از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : لجنّة باب يقال له باب المجاهدين . . . يعنى بهشت را درى است به نام دروازه مجاهدان ، در حالى كه مردم ديگر هنوز در مواقف قيامت منظر ايستادهاند ، مجاهدان با شمشيرهاى حمايل شده به سوى آن دروازه مىروند و آن را گشوده مىيابند ، و فرشتگان ايشان را خوشامد مىگويند . بحار 100 / 8 ) چه كسى براى مبارزه با عمرو بن عبد ود آماده است ، زيرا من از طرف خداوند براى او برترين درجهء بهشت را تضمين مىنمايم . لشكريان از جواب دادن به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم خوددارى كردند مانند حيوانى كه وقتى كسى او را بخواند پاسخى نمىشنوند ( يعنى بر اثر ترس همه زبان در كام كشيده بودند و خاموش بودند . در اين اوضاع و احوال ، بناگاه جنگاورى از قريش ( يعنى على عليه السّلام ) كه زمين از گامهاى استوار او مىلرزيد پيشآمد در حالى كه مىگفت جز من كسى حريف عمرو نيست و اين دينى است كه مىبايست آن را ادا كنم و با اشتياق فراوان رو به لشكر دشمن براى مبارزه بيرون آمد . پس شمشير خود را كشيد ( و پس از مبارزهاى طولانى ) با ضربتى به پاى عمرو ، آن را جدا كرد و كار او را ساخت و تا قيامت ، طنين صداى شمشير او مشرق و مغرب را پر مىكند ( فداكارى او از ياد نمىرود ) .
عجبا ! چه ضربتى كه در برداشت خيراتى را كه اجر آن را انس و جن نمىتوانند محاسبه كنند ( اشاره به سخن رسول گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه فرمود : ضربت على در روز خندق بهتر است از عبادت جن و انس تا روز قيامت ) اين شجاعت و دلاورى يكى از فضايل فراوانى است كه او دارد و بر همين فضيلت ، مقايسه كن ما بقى فضايل و درجات عالى او را .