بر آن مطّلع گردان تا به تبديل آن سعى نمايم پس هرگاه او را بر عيبى آگاه كرد خوشحال شود و از او منّت پذيرد و در صدد رفع آن برآيد تا آن دوست را اعتمادى به هم رسد ( و عيوب ديگر را نيز بيان نمايد ) و لكن اين نحو دوست عزيز الوجود است و بسا باشد كه نفع دشمن در اين خصوص بيشتر باشد زيرا كه دوست در مقام تجسّس از عيوب ، كم برمىآيد بلكه چون نظر او نظر دوستى است شايد به عيوب او برنخورد ؛ چنانچه گفته شده :
و عين الرّضا عن كلّ عيب كليلة * و لكن عين السخّط تبدوا المساويا
پس دانا كسى است كه چون دشمنان او عيبى از او اظهار كنند در مقام شكر گزارى ايشان برآيد و آن عيب را از خود دفع نمايد .
چه خوش گفت آن مرد دارو فروش * شفا بايدت داروى تلخ نوش
* و از معالجات نافعه براى امراض روحانيه آن است كه انسان مبتلا ، ديگران را آئينهء عيبنماى خود گرداند پس آنچه را كه از ايشان سر مىزند ، تامّل در حسن و قبح آن نمايد و به قبح هرچه برخورد ، بداند كه چون آن عمل از او نيز سرزند ، قبيح است و به حسن هرچه برخورد ، بداند كه اين عمل از او نيز حسن است ، پس در ازالهء قبايح خود بكوشند و در كسب اخلاق حسنه سعى نمايد . و بايد طالب اوصاف جميله در هر شب و روز دفتر اعمال و كردار خود را گشوده ، سرا پايش را مرور نمايد و تفحصّ كند از آنچه كه از او صادر شده است پس اگر كردار ستوده و كار خوب از او صادر گشته حمد خدا را بجاى آورد و شكر توفيق كند و اگر مرتكب كار قبيحى شده و كار بدى از او سر زده است با نفس خود عتاب كرده و خويشتن را ملامت كند و توبه و انابه نمايد و از چيزهاى كه مدخليّت تامّ دارد در اين مقام بلكه در هر مقصدى و مقامى ، كثرت مسئلت و تضرّع و زارى و ابتهال است به درگاه خالق ذو الجلال و قادر متعال .
[ پايان كتاب لئالى منثوره ، از تأليفات مرحوم حاج شيخ عباس قمى - رضوان اللّه تعالى عليه - كه در سال 1344 هجرى قمرى ، برابر با 1304 هجرى شمسى نوشته شده است ] .