اذيّتها و گرفتارىها كه براى جوارى ( كنيزها ) و زنان آن حضرت روى داد از حبس و اعتقال و شدّت سختگيرى سلطان زمان « معتمد » در پيدا كردن حضرت حجّة بن الحسن امام زمان عليه السّلام و تفتيش خانهها و ترس شيعيان و تبعيد ايشان به سعايت جعفر كذّاب .
و در حديث احمد بن عبيد اللّه خاقان ناصبى كه از جانب خلفا والى اوقاف و صدقات در بلدهء طيّبه قم بوده است ، مذكور است كه گفت : به خدا سوگند در هنگام وفات حسن بن على عليه السّلام حالتى بر خليفه و ديگران عارض شد كه من گمان نمىكردم كه در وفات هيچكس چنين امرى تواند شد و اين واقعه چنان بود كه روزى براى پدرم كه وزير خليفه بود خبر آوردند كه ابن الرّضا عليه السّلام رنجور و مريض شده پدرم به سرعت تمام به نزد خليفه رفت و از بيمارى آن حضرت خليفه را با خبر كرد ، خليفه پنج نفر را از معتمدين و نزديكان خود را با او همراه كرد كه يكى از آنها تحرير خادم بود كه از محرمان و نزديكان خاص به خليفه بود ، خليفه امر كرد كه پيوسته ملازم خانه آن حضرت باشند و از حال آن حضرت اطلاع داشته باشند و چند نفر طبيب را ملزم كرد كه هر صبح و شب به حضور آن جناب رفته و از احوال او باخبر باشند ، بعد از دو روز براى پدرم خبر آوردند كه مريضى آن حضرت شديد شده و ضعف بر ايشان مستولى شده است پس بامداد سوار شد و نزد آن حضرت رفت و اطبّا را امر كرد كه از خدمت آن حضرت دور نشوند و قاضى القضاة را طلبيد و گفت : ده نفر از علماى مشهور را حاضر گردان كه پيوسته در حضور آن حضرت باشند آنها پيوسته ملازم خانه آن حضرت بودند تا آنكه بعد از گذشتن چند روز از ماه ربيع الاوّل در سال 260 آن حضرت وفات كرد .
چون خبر وفات آن حضرت در شهر سامره منتشر شد قيامتى برپا گرديد و از تمام مردم صداى ناله و شيون بلند گرديد خليفه در جستجوى فرزند آن حضرت ( امام زمان عليه السّلام ) برآمد و جمعى را فرستاد كه خانه آن حضرت را تحت نظر داشته باشند و تمام حجرهها را جستجو كنند و سپس مهر نمايند تا شايد آن حضرت را
اللئالي المنثورة في الأحراز والأذكار المأثورة ( دستور العمل و مرواريدهاى درخشان ) ( فارسى ) — صفحة 139
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص١٣٩