چهارم ميته و مردار و اجزاى آن . پنجم خون . و اين هر پنج از حيوانى بايد كه اگر سر او را ببرند خون روان شود . ششم سگ . هفتم خوك . هشتم كافر . نهم هر مستكنندهء مايع . دهم شيرهء انگور هرگاه بجوشد چنان كه زير او به زبر آيد .
[ مقدّمهء سوّم : از مقدّمات نماز پوشش است . ]
و آن پوشانيدن عورتين است هر مرد را و پوشانيدن همه بدن است هر زن را و خنثى را مگر دو كف دست و پشت پاها ، با لباسى كه غصبى و پوست و موى حيوانى نباشد كه گوشت وى را نخورند ، و حرير و زربافت نباشد مگر زن را ، و واجب بود پوشانيدن عورتين از نظر آدمى در وقت قضاى حاجت ، و حرام بود رو و پشت به قبله كردن .
[ مقدّمهء چهارم : دانستن وقت و رعايت كردن آن است . ]
[ مقدّمهء پنجم : مباح و پاك بودن مكان است و پاك بودن سجدهگاه از نجاسات خشك هم . ]
[ مقدّمهء ششم : تعيين قبله است و رو بدان كردن . ]
و بايد دانست كه هرگاه وقت نماز را در سفر مباح با شرائط مقرّره در شرع دريابند نمازهاى فريضهء چهار ركعتى را دو ركعت بايد گذارد .
فصل دوّم در بيان مقارنات نماز
يعنى افعال و كيفيّات چند كه اجزاى نمازند ، و آن هشت است :
[ نيت ]
اوّل نيّت و در آن هفت چيز واجب بود . اوّل قصد تعيين نماز . دوّم وجوب آن .
سوم قصد اداء اگر ادا باشد . چهارم قصد قضا اگر قضا باشد . پنجم قصد قربت . ششم مقارن داشتن آن با تكبيرة الاحرام . هفتم مدام در حكم نيّت بودن تا آخر نماز ، و نيّت ريا يا قصد خروج از نماز نكردن .
[ تكبير ]
دوّم از مقارنات نماز تكبيرة الإحرام است . و در او يازده چيز واجب بود : اوّل به تلفّظ درآوردن و صورت آن « اللّه اكبر » بود . دوّم با عربى گفتن . سوّم پىدرپى گفتن . چهارم با نيّت نزديك داشتن . پنجم راست ايستاده گفتن . ششم حرفهاى آن را مدّ و كشش ندادن .