و داخل شدن ماه رمضان ثابت مىنشود مگر به ديدن ماه به گواهى دو عادل ، يا به شمارهء سى روز از شعبان . و به درستى كه هركه عمدا با چيز حلالى يك روز از رمضان را بخورد . بىآنكه در سفر باشد يا بيمار يا حايض يا نفساء و بىآنكه وى را بر آن اكراه كنند و عالم باشد بر حرمت آن واجب مىشود بر وى كه آن را قضا كند و كفّاره هم بدهد ، يعنى بنده آزاد كند يا دو ماه پىدرپى روزه دارد يا شصت مسكين را طعام دهد ، هر يكى را مدّى . و اگر با چيزى حرام روزه را باطل كند ، مثل شراب يا زنا ، پس بر او است كه از براى هر روزى هم بنده آزاد كند و هم دو ماه پىدرپى روزه بدارد و هم شصت مسكين را طعام بدهد .
در خبر است كه پيغمبر ، صلّى اللّه عليه و آله ، گفت كه بهشت از سر سال تا اوّل رمضان آراسته مىشود ، در آن روز شريف نسيمى از جانب عرش بوزد و برگهاى درخت بهشت را بجنباند ، پس نظر كنند حوريان بدان و گويند : پروردگار ما ، براى ما در اين ماه از بندگانت همسران قرار ده تا چشم ايشان به ما و چشم ما به ايشان روشن شود ، پس خوشا حال روزهداران . و گفت : خواب روزهدار عبادت است . و گفت : صبر نيمهء ايمان است . و روزه همهء صبر است . و مروى است كه مؤمنى را به روزه وا كردن آوردن بيشتر از روزه داشتن ثواب دارد .
و قائليم به واجب بودن حج ، در عمر يكبار ، بر هر مكلّفى كه استطاعت مالى و بدنى به رفتن داشته باشد . و حرام است بر كسى كه احرام بست چيزى خوشبوى بوييدن و خوردن و روغن بر خود ماليدن و با زنان جماع كردن يا ايشان را بوسيدن و لمس ايشان كردن [ يا ] از روى شهوت نظر كردن . و همچنين حرام است بر او پوشيدن لباس دوخته شده و پوشانيدن سر و بينى گرفتن از بوهاى بد و كشتن شپش و ناخن چيدن و مو ستردن از سر و بدن و خون گرفتن مگر از براى ضرورتى .
و ديگر واجب است كه در وقت طواف خانهء كعبه را به جانب چپ خود گذارد . و جامه و بدن او بايد كه از نجاست خالى باشد ؛ و ميان صفا و مروه هفت شوط بجاى آرد بىزياده و نقصان . و در عرفات از زوال آفتاب تا به غروب آن توقّف نمايد . و در مشعر شب عيد تا طلوع خورشيد بماند ؛ بعد از آن به منى رود و جمرهء عقبه را هفت
رسائل فارسى ادهم خلخالى ( فارسى ) — صفحة 38
مساهمون: ادهم عزلتى خلخالى
ص٣٨