هيچ سورت و آيت به جاى اين بنهايستد ، و اين مذهب ماست . دليل بر مذهب صحيح . . . آن است كه : طريق احتياط اقتضاى اين مىكند ، چه آنكس كه اين سورت بخواند ، ذمّت او بيقين ، برى شود ، و دليلى نيست بر برائت ذمّت آنكس كه اين سورت نخواند . دليل ديگر اجماع اهل بيت است ، و اجماع ايشان حجّت باشد .
ديگر ، اخبار بسيار كه آمد از رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - در اين باب كه :
لا صلاة إلّا بفاتحة الكتاب .
امّا قرائت اين سوره بر مأموم واجب باشد يا نه : مذهب ما آن است كه بر مأموم واجب نباشد ، لقول النّبىّ - عليه الصلاة و السلام - گفت : هركه اقتدا به كسى كند در نماز ، قرائت او باشد . اگر نماز آن بود كه امام جهر كند بر او واجب آن است كه گوش به آواز امام دارد ، و اگر امام اخاف كند در قرائت سنّت است كه مأموم « الحمد » بخواند .
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
عبد اللّه بن عبّاس مىگويد ، رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - گفت : معلّمان بهترين مردمانند كه بر زمين مىروند ، جز انبيا و ائمّه ، براى آنكه هرگه كه دين كهنه شود ، مجدّد كنند ، يعنى به تعليم قرآن . آنگه گفت : آنچه ايشان را دهى بروجه معلّم كودك را تعليم كند
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ،
خداى تعالى براتى بفرمايد نبشتن از دوزخ براى كودك و مادر و پدرش و براى معلّم .
امّا جهر كردن و آواز برداشتن به
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ :
بدان كه مذهب اهل البيت چنان است كه جهر
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
در مواضع جهر قرائت واجب است ، و در مواضع اخفات قرائت مستحبّ است ، از رضا - عليه السلام - زوايت كردهاند ، از پدرش كاظم ، از پدرش صادق كه او گفت : آل محمد - عليهم السلام - اجماع كردهاند بر آنكه آواز بايد داشتن بدين آيت .
تقدير خبر چنين است كه : ابتدا مىكنم اين كتاب مجيد را به نام خدا . و امر چنين باشد كه : ابتدا كنى كارها به نام من . و رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - مىگويد :
هر كار كه آن را قدرى و منزلتى باشد ، ابتداى آن كار نه به نام او كنند ، آن كار ابتر و