و حقّ مرد بر زن آن است كه در خانه بنشيند ، و بىدستورى وى بيرون نشود ، و فرا در و بام نشود ، و با همسايگان مخالطت و حديث بسيار نكند ، و بىضرورتى به - نزديك ايشان نشود ، و از شوهر خويش جز نيكويى نگويد ، و گستاخى كه ميان ايشان باشد - در معاشرت و صحبت - حكايت نكند ، و در همهء كارها بر مراد و شادى وى حريص باشد ، و در مال وى خيانت نكند ، و در همهء كارها مراد وى طلبد ، و شفقت نگاه - دارد ، و چون دوست شوهر وى در بكوبد چنان پاسخ دهد كه وى را نشناسد [ 1 ] ، و از جملهء آشنايان شوهر خويشتن را پوشيده دارد تا وى را باز ندانند ، و با شوهر بدانچه بود قناعت كند و زيادتى طلب نكند ، و حقّ وى را از حقّ خويشاوندان فرا پيش دارد ، و هميشه خويشتن را پاكيزه دارد چنان كه صحبت و مباشرت و معاشرت را بشايد ، و هر خدمت كه به دست خويش بتواند كردن بكند ، و با شوهر به جمال خويش فخر نكند ، و بر نكويى كه از وى ديده باشد ناسپاسى نكند و نگويد : « من از تو چه ديدهام ؟ » ، و هر زمانى بىسببى عيب نجويد و خشم نگيرد و طلب خريد و فروخت و طلاق نكند كه رسول ( ص ) مىگويد - كه « در دوزخ نگريستم : بيشتر زنان را ديدم . گفتم : چرا چنين است ؟ ، گفتند : تعنّت بسيار كنند بر شوهران و با شوهر ناسپاسى كنند . ، »
هامش
[ 1 ] كوبندهء در وى را نشناسد .