گرفت جمله فرا مكارى نمايد تا در راه به كراهيت نباشد ، و رفيقى بصلاح به - دست آورد كه سفر كرده بود و اندر دين و اندر مصالح راه ياور بود ، و دوستان را وداع كند و از ايشان حلالى خواهد و دعا ، و با هر يكى گويد :
استودع اللّه دينك و امانتك و خواتيم عملك [ 1 ] . و ايشان با وى گويند :
فى حفظ اللّه و كنفه زوّدك اللّه التّقوى و جنّبك الرّدى و غفر ذنبك و وجّهك للخير اينما توجّهت [ 2 ] .
و چون از سراى بيرون خواهد آمد ، نخست دو ركعت نماز كند : در ركعت اوّل الحمد و قل يا أيّها الكافرون ، و در ركعت دوّم الحمد و قل هو اللّه احد برخواند . و چون فارغ شود بگويد :
اللّهمّ أنت الصّاحب في السفر و أنت الخليفة في الأهل و المال و الولد ، أحفظنا و ايّاهم من كلّ آفة . اللّهمّ انّا نسألك في مسيرنا هذا البرّ و التّقوى و من العمل ما ترضى [ 3 ] .
چون به در سراى رسد بگويد : بسم اللّه ، توكّلت على اللّه ، لا حول و لا قوّة الّا باللّه اللّهمّ بك انتشرت و عليك توكّلت و بك اعتصمت و إليك توجّهت . اللّهمّ زوّدنى التّقوى و اغفر لي ذنبى و وجّهنى للخير أينما توجّهت [ 4 ] .
و چون بر چهار پاى نشيند بگويد : بسم اللّه و باللّه و اللّه اكبر [ 5 ] .
هامش
[ 1 ] دين و امانت و فرجام كار تورا به خداى مىسپارم .
[ 2 ] در حفظ و پناه خدا باشى ، خداوند ترا پرهيزگارى توشه دهد ، و از بدى دور دارد ، و گناهت را بيامرزد ، و به هر جاى رو آورى كاميابت گرداند .
[ 3 ] خدايا تو رفيق سفرى و جانشين سفركردگان در خاندان و مال و فرزند ، ما را و ايشان را از هر آفتى در پناه گير . خدايا در اين راهگذر خود از تو مىخواهيم كه نيكوكار و پارسا باشيم ، و آن كنيم كه تورا خشنود سازد .
[ 4 ] به نام خدا ، خود را به - خدا سپردم ، جز خداى را توانايى و نيرو نيست . خدايا به اميد تو از خاندان جدا شدم ، و به تو دل - سپردم ، و به تو پيوستم و روى دل سوى تو كردم . خدايا مرا پارسايى توشه ده ، و گناهم را بيامرز ، و هرجا روى آورم كاميابم گردان .
[ 5 ] به نام خدا ، و سوگند به خدا ، و خداى بزرگ است .