آن را نوشتهاند سپس آن را قرائت كرد كه در آن آمده بود :
خداوند پيامبرى را در ميان مردم جزيرة العرب مبعوث مىسازد تا كتاب و حكمت به آنان بياموزد و راه خدا را به آنان نشان دهد ، خشونت در وجودش راه ندارد ، عفو مىكند ، مىبخشد امتش مردمانى هستند كه خدا را تسبيح مىگويند و پس از وفاتش پراكندگى ميان آنها ايجاد مىشود . . .
مردى از امتش از كنار فرات عبور مىكند او امر بمعروف و نهى از منكر مىنمايد و به عدالت رفتار مىكند ، دنيا براى او از خاكستر بىارزشتر است و مرگ برايش از نوشيدن آب آسانتر در پنهانى از خدا مىترسد و آشكارا به خاطر او مردم را اندرز مىدهد » هر كس آن پيامبر را درك كند و ايمان آورد رضوان خدا را خواهد يافت .
و كسى كه آن بنده صالح را بيابد ، بايد ياريش كند زيرا كشته شدن با او شهادت است .
امام ( ع ) گريه كرد و خداى را سپاس گفت راهب گفت من از شما جدا نخواهم شد و شبانه روز با امير مؤمنان ( ع ) بود تا در صفين شهيد گرديد امام بر او نماز خواند و بارها برايش طلب آمرزش فرمود ( شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد جلد 3 صفحه 204 و 205 )
145 -
اين سخن را كلينى در كتاب « اصول » 1 كلينى - اصول كافى - و « روضه » كافى 1 كلينى - روضه فروع كافى - آورده است . ( مستدرك و مدارك نهج البلاغه 2 - مستدرك و مدارك نهج البلاغه - صفحه 243 صفحه 243 )
146
- « نصر بن مزاحم » 2 نصر بن مزاحم - كتاب نصر بن مزاحم - از « عبد اللّه بن عوف » 1 عبد اللّه بن عوف - نقل - نقل مىكند :
كه ما پس از رسيدن به صفين مشاهده كرديم اصحاب معاويه به سركردگى