كه تمام لذت است و انسان را از جهان ديگر غافل مىسازد ، اين قسمت را امام ( ع ) به سختى مذمت فرموده است .
اما قسم ديگر كه از آن براى آينده كمك گرفته مىشود و زندگى آخرت به وسيلهء آن به دست مىآيد و براى موعظه و پند ، عبادت و كسب اعمال صالح است ، اين قسمت را امام مدح فرموده مطالعه در قسمتهاى مربوط به زهد در نهج البلاغه به ما نشان مىدهد كه منظور امام اين نيست كه از اموال دنيا بهرهاى نداشته باشيم و بر خاك بخوابيم بلكه تعبير خود آن حضرت اين است :
« الزهادة قصر الامل و الشكر عند النعم و الورع عند المحارم » :
زهد كوتاه ساختن آرزو ، شكر در برابر نعمتها و خوددارى از گناهان است و يا به تعبير ديگرش كه فرمود : « زهد ميان دو جمله قرآن قرار گرفته :
« لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ »
:
بر آنچه در گذشته از دست رفته تأسف مخوريد و نسبت به آنچه در دست داريد زياد دل مبنديد .
ملاحظه مىفرمائيد كه زهد يك مطلب حقيقى و واقعى است كه امام در نهج البلاغه بيان فرموده است و اين سخنى است كه اعمال و كردار على ( ع ) هم در صحنههاى جنگ و هم هنگام خلافتش آن را تصديق مىكند .
ايراد نهم مىگويند : در نهج البلاغه سخن از اوضاع اجتماعى و وظائف رؤساى حكومت ، قاضيان ، دانشمندان ، و ارتشيان به ميان آمده . و اين وضع در اعصار بعد مورد توجه قرار گرفته نه در زمان على ( ع ) .
پاسخ به تعبير نويسنده « مصادر » تمام ايرادها بر نهج البلاغه واهى و بىاساس است و اين ايراد از همه بىاساستر است . زيرا امام ( ع ) برنامههاى حكومتى را