بت پرست بودند ، و هم از نظر جنبههاى طبيعى كه در محيط شنزار بدون گياه ، پر از جانوران خطرناك زندگى مىكردند ، آنها هميشه به خونريزى و قتل و غارت مشغول بودند .
امام ( ع ) در خطبه 26 به پارهاى از وضع آن محيط ، پيش از اسلام اشاره مىفرمايد .
47
اشاره به اين است كه پس از ظهور اسلام آن ملت فراموش شده مورد توجه جهانيان قرار گرفتند ، و آنها پيشرو ملتها شدند ، و اين در اثر اسلام و پرتو وجود محمد ( ص ) و على ( ع ) بود .
48
اين سخن را با كمى اضافه ابن جوزى در « تذكرة الخواص » ابن جوزى - تذكرة الخواص - صفحه 128 چاپ سال 1383 صفحه 128 چاپ سال 1383 نقل كرده است .
نويسنده مدارك نهج البلاغه 2 - مستدرك و مدارك نهج البلاغه - صفحه 239 مىگويد :
اين خطبه را ابن جوزى 1 ابن جوزى - نقل ابن جوزى - و غير او نقل كردهاند . ( مستدرك و مدارك نهج البلاغه صفحه 239 ) .
ابراهيم بن محمد بيهقى اين خطبه را در كتاب « المحاسن و المساوى » 1 ابراهيم بن محمد بيهقى - المحاسن و المساوى - جلد 2 صفحه 139 جلد 2 صفحه 139 آورده است ( استناد نهج البلاغه 2 - استناد نهج البلاغه - صفحه 22 صفحه 22 ) .
49
پس از رحلت پيغمبر و پيش آمدن جريان « سقيفه » عباس و گروهى از بنى هاشم و ابو سفيان نزد على ( ع ) آمدند و از او خواستند كه با او به عنوان خلافت بيعت كنند ، و ابو سفيان اضافه كرد :
اگر اجازه دهى با جمعى انبوه سواره و پياده از تو حمايت خواهم كرد ! على ( ع ) ( كه از سابقه و نظر ابو سفيان راجع به اسلام آگاه بود ) و شرايط