تقسيم كنى . سپس حضرت به من نگاه كرد و احساس كرد كه من مطلب را خيلى با اهميّت تلقّى كردم . فرمود : نمىدانى كه خداوند در قرآن از ايثار صحبت كرده و از ايثار كنندگان به خوبى ياد كرده است ؟ گفتم چرا .
فرمود : اگر مالت را با او تقسيم كنى ايثار نكردهاى ! تازه با او مساوى شدهاى ، در صورتى ايثار مىشود كه از نصف ديگر هم به او چيزى بدهى . « 1 »
روش رهبرى اسلام ، عملًا هم به جامعه نشان مىدهد كه تقسيم متساوى همهء دارايى خويش با فقرا ، يك عمل خوب انسانى است : امام مجتبى همهء اموالش را سه مرتبه با خداوند قسمت فرمود ! حتّى يك جفت كفش براى خود و يك جفت در راه خدا ، يك لباس براى خود و يكى براى خدا و يك دينار براى خود و يكى براى خدا . . . « 2 »
عدّهاى تصوّر مىكنند اين نصوص مذهبى دربارهء صدقات و انفاقات چون جنبهء قانونى و الزامى ندارد ، و فقط جنبهء اخلاقى دارد ، ضمانت اجرايى نخواهد داشت و نمىتواند دردى را دوا كند ! از سويى چون تحت انضباط ادارى خاصّى انجام نمىشود و افراد با ايمان بدون روابط خاص ادارى ان را انجام مىدهند ، ممكن است فقيرانى در عسرت و سختى زندگى كنند ، و افرادى چندين برابر دريافت كنند ، و از طرفى اساساً اين انفاقها هر چه باشند ، « صدقه » حساب مىشود و صدقه همراه با تحقير است ، چنان كه در
هامش
( 1 ) - 27 / 2 ، ابواب صدقه .
( 2 ) - 52 / 1 ، همان مدرك . با دقت اين روايات به خوبى معلوم مىشود كه برخى توجيهات سخيف كه احياناً در زمان ما براى برخى از اين روايات مىشود بسيار نابجاست ، مثلًا گفته شده : مجاهدين ، سوار بر اسب بودهاند و سفارش به صدقه به سؤال كننده هر چند سوار بر اسب باشد اشاره به آن مجاهدان است ! ! و من راستى از جرئت برخى افراد در تفسير به رأى ، در متون شرعى بسيار در شگفتم .