ى فَاقْرَؤُوا ما تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرانِى « 1 » ، گفتم : وَ لَقَدْ اوتيتِ خَيْراً كَثيراً « 2 » ، گفت : ى وَ ما يَذَّكَّرُ « 3 » الَّا اولُو الْالْبابِى « 4 » ، پس من اين را شنيده گفتم : اى سيّده بگو كه شوهر دارى يا نه ؟
گفت : ى يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا لاتَسْئَلُوا عَنْ اشْياءَ « 5 » ان تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْى « 6 » ، گفتم : پندى ده من را ، گفت : ى مَنْ اعْرَضَ عَنْ ذِكْرى فَانَّ لَهُ مَعيشَةً ضَنْكاًى « 7 » ، در اثناى راه پشتهاى ديده گفت : ى الْحَمْدُ للَّهِ الَّذى اذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَى « 8 » ، ناگاه از دورن قافلهاى نمايان شد ، سؤال كردم كه در اين قافله چه دارى ؟ گفت : ى الْمالُ وَ الْبَنُونُ زينَةُ الْحَياةِ الدُّنْياى « 9 » ، سؤال كردم كه پيشه و حرفهء اولاد تو چيست ؟ گفت : ى عَلاماتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَى « 10 » ، دانستم كه ايشان دليل حاجّند « 11 » ، گفتم : اسم پسرهايت چيست ؟ گفت : ى وَ اتَّخَذَ اللَّهُ ابْراهيمَ خَليلًاى « 12 » ، ى وَ كَلَّمَ اللَّهُ مُوسى تَكْليماًى « 13 » ، ى يا يَحْيى خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّةٍى « 14 » ، پس ميان قافله صدا زدم : يا ابراهيم ، يا موسى ، يا يحيى . ناگاه سه جوان خوشسيما ديدم كه به طرف ما آمدند ، شناختم كه پسرهاى او هستند ، پس مادر خودشان را به منزل بردند ، پس زن گفت : ى فَابْعَثُوا احَدَكُمْ بِوَرَقِكُمْ هذِهِ الَى الْمَدينَةِ فَلْيَنْظُرْ ايُّها ازْكى طَعاماً فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِنْهُى « 15 » ، پس يكى از ايشان رفته ، طعامى گرفته حاضر ساخت ، زن گفت : ى كُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنيئاً بِما اسْلَفْتُمْ فِى الْأيَّامِ الْخالِيَةِى « 16 » ، پس طعام را خورديم ، زن به فرزندان خود رو كرده گفت : ى يا ابَتِ اسْتَأْجِرْهُ انَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِىُّ الْأمينُى « 17 » ، فهميدم كه مىخواهد به من اجرت بدهد ، پس بعضى چيزها و رخت و خرما آوردند و به من تعارف كردند ، زن گفت : ى وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشآءُى « 18 » ، يعنى : كم است بيشتر از آن زحمت كشيدهاى . پس او را وداع كرده گفتم : مرا پندى ده ، گفت : ى اقْرَأْ كِتابَكَ كَفى بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ [ عَلَيْكَ ] حَسيباًى « 19 » . پس ، از يكى از آن جوانان پرسيدم كه اين زن كيست كه تمامى جواب حرفهاى من را به آيهء قرآن داد ؟ گفتند : اين ، مادر ما ، فضّه ، كنيز فاطمهء زهرا سلاماللَّه عليها است كه سالهاى سال و مدّت مديد است به غير از آيهء قرآن به چيزى تكلّم نكرده « 20 » .
در روايت است كه : مالك بن دينار گويد : زمانى كه مردم نقل مكان كرده بودند كه
هامش
( 1 ) - مزّمل / 20 .
( 2 ) - اشاره است به : ىوَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ اوتِىَ خَيْراً كَثيراًى ؛ بقره / 269 . م .
( 3 ) - عبارت متن « يَتَذَكَّرُ » . م .
( 4 ) - بقره / 269 .
( 5 ) - عبارت متن « اشْياءٍ » . م .
( 6 ) - مائده / 101 .
( 7 ) - طه / 124 .
( 8 ) - فاطر / 34 .
( 9 ) - كهف / 46 .
( 10 ) - نحل / 16 .
( 11 ) - راهنماى حاجيانند . م .
( 12 ) - نساء / 125 .
( 13 ) - نساء / 164 .
( 14 ) - مريم / 12 .
( 15 ) - كهف / 19 .
( 16 ) - الحاقّة / 24 .
( 17 ) - قصص / 26 .
( 18 ) - بقره / 261 .
( 19 ) - اسراء / 14 .
( 20 ) - ( با تغييرات زياد ) بحار 43 / 86 ب 4 ذيلح 8 ؛ المناقب 3 / 343 .