كرد فلان را . المثل : لابد للمصدور ان ينفث : ناچار گرفتار درد سينه بايد آنچه در سينه دارد بيرون اندازد .
نفث
(
nafs
) ا . پ . مأخوذ از تازى - خلطى كه از سينه برآيد .
نفثة
(
nafsat
) ا . ع . دميدگى و دميدگى افسونگر و دمدهنده .
نفج
(
nafj
) ا . پ . كاغذ تحرير و كاغذى كه به روى آن چيزى مىنويسند .
نفج
(
nafj
) م . ع . نفج الارنب نفجا ( از باب نصر و ضرب ) : برجست آن خرگوش و سبكى كرد . و نفجت الفروجة : درآمد آن چوزه از تخم .
و نفج الثدى القميص ( از باب نصر ) :
بلند كرد آن پستان نو برآمده پيراهن را .
و نفجت الريح : به سختى وزيد باد . و نفج فلان : تكبر كرد فلان و نازيد به چيزى كه نداشت . و نفج المال : افزود مال را .
نفج
(
nofoj
) ع . ج . نفيج . و امرأة نفج الحقيبة : زن ستبر سرين . و نيز نفج : گرانباران ( كانه جمع نفيج ) .
نفجة
(
nafjat
) ا . ع . تريز جامه .
نفجه
(
nafje
) و
نفچه
(
nafce
) ا . پ . راسو . و نوعى از چلياسه .
نفح
(
nafh
) م . ع . نفح الطيب نفحا و نفحانا و نفاحا ( از باب فتح ) :
دميد بوى خوش . و نفحت الناقة : بپاى زد آن ماده شتر . و نفح فلانا بالسيف :
از دور زد فلان را بشمشير . و نفح زيدا بشئ : چيزى داد زيد را . و نفحت الريح : وزيد باد و يا وزيد باد سرد . و نفح العرق : برجست خون از آن رك .
و نفح الغديرة : حركت داد و جنبانيد پارهاى از گياه را .
نفح
(
nafh
) ا . پ . مأخوذ از تازى - دميدگى و دميدگى بوى خوش .
نفح
(
nafah
) ص . ع . نية نفح :
نيت دور و بلند .
نفحات
(
nafah t
) ع . ج . نفحة .
نفحات
(
nafah t
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - بويهاى خوش .
نفحان
(
nafah n
) م . ع . نفح نفحا و نفحانا . ر . نفح .
نفحة
(
nafhat
) ا . ع . دميدگى .
و يك بار وزيدن باد . و عطيه . ج : نفحات .
يق : له نفحة طيبة و لفلان نفحات من المعروف . و نيز نفحة : باد . و پارهاى از عذاب . و شير خالص .
نفحه
(
nafhe
) ا . پ . مأخوذ تازى - بوى خوش .
نفخ
(
nafx
) ا . ع . بلند برآمدگى روز . و آماس و بلندشدگى چيزى از بادى كه در آن پديد آيد . و فخر و ناز و بزرك منشى و تكبر . يقال : هو ذو نفخ : اى اى ذو كبر و فخر .
نفخ
(
nafx
) م . ع . نفخ بفمه و نفخ فيه بفمه و نفخه : در دميد در آن . و نفخ بها اى بالاست : تيز داد و ضرطه زد . و نيز نفخ : بلند شدن چاشت .
و بلندن شدن چيزى از بادى كه در آن حادث گردد . و چون كسى تكبر كند مىگويند : نفخ شد قيه : يعنى پر باد كرد كنجهاى دهن خود را .
نفخ
(
nafx
) ا . پ . مأخوذ از تازى - دميدگى و پر باد شدگى و آماس .
نفخ
(
nafax
) م . ع . نفخ نفخا ( از باب سمع ) : آماسيده خايه گرديد .
نفخ
(
nofox
) ا . ع . مرد در كمال جوانى .
نفخاء
(
nafx '
) ا . ع . زمين بلند . و پشته از خاك نرم . و بالاى استخوان ساق .
نفخة
(
nafxat
) ا . ع . يك بار دميدن .
نفخة
(
nafxat
) و (
nefxat
) و (
nofxat
) ا . ع . آماس شكم . يق : فيه نفخة و كذا نفخة و نفخة .
نفخه
(
nafxe
) ا . پ . مأخوذ از تازى - يك بار دميدگى .
نفد
(
nafad
) م . ع . نفد نفدا و نفادا ( از باب سمع ) : نيست و نابود گرديد و رفت .
نفذ
(
nafz
) م . ع . نفذ السهم من الرمية نفذا و نفاذا و نفوذا ( از باب نصر ) : گذشت تير از جايى كه به آن رسيده بود و يا در آن جاى ماند و سرش از طرف ديگر بيرون آمد . و نفذ به : در گذرانيد آن را .
و نفذ الشئ عن الشئ نفذا و نفوذا :
گذشت اين چيز از آن چيز و رها شد از آن چيز . و نفذ القول : گذشت آن قول .
و نفذ الكتاب الى فلان : رسيد آن نامه بفلان . و نفذ المنزل الى الطريق :
متصل شد آن منزل به راه . و نفذ الطريق :
عموميت پيدا كرد آن راه براى همه كس .
و نفذ فلان القوم : درگذشت فلان از آن قوم و خلاف ورزيد آنها را . الحديث :
انكم مجموعون فى صعيد واحد ينفذكم البصر : يعنى مىرسد بصر رحمن به همه شماها . يق : نفذنى بصره : اذا بلغنى و جاوزنى .
نفذ
(
nafaz
) ا . ع . روانى و انفاذ و اجرا . يق : امر بنفذه : يعنى فرمان داد بروانى و اجراى آن . و قام المسلمون بنفذ الكتاب : يعنى قيام كردند مسلمين باجراى آنچه در آن نامه بود . و نيز نفذ :
مخرج و راه برآمد . يق : اتى فلان