موظوبة .
موظوبة
(
mavzubat
) ص . ع .
ارض موظوبة : زمينى كه ستور آن را پى در پى چرا كنند و گياهى در آن باقى نگذارند .
موعب
(
mu'ab
) ص . ع . فراهم آورده شده . و بينى از بيخ بريده شده .
موعب
(
mu'eb
) ص . ع . آنكه مىگيرد و فراهم مىكند همه چيز را . و درشتم گويند : جدعه الله جدعا موعبا : ببرد خداى بينى او را بريدگى از بيخ .
موعب
(
mu'eb
) ا . ع . همگى فراز آمده . ج : موعبين . يق : جاءوا موعبين : يعنى آمدند همگى آنها و كسى از آنها باقى نماند .
موعبين
(
mu'ebina
) ع . ج .
موعب .
موعة
(
mav'at
) ا . ع . موعة الشباب : آغاز جوانى و اول آن .
موعث
(
mova''as
) ص . ع .
راه دشوار .
موعد
(
mav'ed
) ا . ع . وعده جاى و وعدهگاه . و وعده دادن .
موعد
(
mav'ed
) ا . پ . مأخوذ از تازى - وعده و هنگام اجراى كارى . و جاى اجراى كارى و محل وعده . و هنگام وعده .
و موعد كارزار : جاى كارزار و وقت كارزار .
موعد
(
mav'ed
) و
موعدة
(
mav'edat
) م . ع . وعد عدة و وعدا و موعدا و موعدة و موعودا و موعودة . و . وعد .
موعظة
(
mav'ezat
) م . ع .
وعظ وعظا و عظة و موعظة . ر .
وعظ .
موعظة
(
mav'ezat
) ا . ع . پند و نصيحت بسخنان دل نرمكننده . ج : مواعظ .
موعظه
(
mav'eze
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - پند و نصيحت و آنچه را كه شخص واعظ از پند و نصيحت و وعد و وعيد بيان مىكند . و موعظه كردن : پند دادن و نصيحت كردن و وعظ كردن .
موعلة
(
mav'elat
) ع . ج . وعل .
موعلة
(
mav'elat
) ا . ع . مؤنث وعل ، يعنى بز كوهى ماده .
موعوث
(
mav'us
) ا . ع . مردى كه حسب و گوهر وى ناقص باشد .
موعود
(
mav'ud
) ص . ع . وعده كرده شده .
موعود
(
mav'ud
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - وعده كرده شده و وعده داده و از پيش خبر داده شده و تقدير شده . و اجل موعود : مرگ مقدر و مرگ حتمى .
موعود
(
mav'ud
) و
موعودة
(
mav'udat
) م . ع . وعد وعدا و عدة و موعودا و موعودة . ر .
وعد .
موعودين
(
mav'udin
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - دعوت كرده شدگان و مهمانان .
موعوك
(
mav'uk
) ص . ع .
مرد تبزده و گرفتار تب .
موعى
(
mav'iyy
) ص . ع . استوار .
يقال : هو مرعى الرسغ .
موغ
(
muq
) ا . پ . واو مجهول - مغ و آتشپرست . ج : موغان .
موغان
(
muq n
) ا . پ . واو مجهول - نام شهر و ولايت مغان .
موغان
(
muq n
) پ . واو مجهول - ج . موغ .
موغبد
(
muq - bad
) ا . پ .
واو مجهول - پيشواى بزرك مغان .
موغل
(
muqel
) ص . ع . بشتاب درآينده .
مؤف
(
ma'uf
) ص . پ . مأخوذ از تازى - آگفت و آفت رسيده و رنج و آزار ديده .
مؤفد
(
mo'fed
) ا . ع . خرج مؤفدا : بيرون رفت و برآمد در آخر ماه و يا آخر وقت .
موفر
(
movaffar
) ص . ع .
وافر و فراوان و بسيار و افزون . و چيزى كه جمع شدن و فراهم گشتن وى ممكن نباشد .
موفر
(
movaffar
) ا . ع . در اصطلاح عروض : شعر موفور يعنى شعرى كه خرم آن جايز باشد و خرم كرده نشود .
مؤفف
(
mo'affef
) ص . ع .
اف گوينده و كسى كه اف مىكند .
موفق
(
movaffaq
) ص . ع .
توفيق يافته .
موفق
(
movaffaq
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - داراى توفيق و آنكه هر كارى براى وى موافقت مىكند و به آسانى دست مىدهد و بختيار و سعادتمند و فرخنده . و موفق شدن : توفيق يافتن .
موفق
(
movaffeq
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - توفيق ده و كسى كه ارشاد مىكند و راهنمايى مىكند و بهرهمند مىسازد و دستگيرى مىكند و يارى مىنمايد .
و و الله الموفق المعين : خداوند عالميان توفيق ده و راهنماى و يارى كننده است .
مؤفل
(
mo'affal
) ص . ع .
سست و ضعيف .
موفلون
(
muflun
) ا . پ .
دارويى كه اكليل الملك نيز گويند .
موفور
(
mavfur
) ا . ع . باصطلاح