عروض شعرى كه خرم آن جايز باشد و خرم كرده نشود .
موفور
(
mavfur
) ص . ع . بسيار و افزون و تام و كامل .
موفور
(
mavfur
) و
موفوره
(
mavfure
) ص . پ . مأخوذ از تازى - وافر و فراوان و بسيار و افزون و بىشمار و بيرون از حد و بمنتها درجه و درست و كامل و تمام . و سعى موفور : كوشش بسيار . و جهد فراوان و رنج و محنت بسيار . و محصولات موفوره : حاصلهاى فراوان .
موفى
(
mufi
) ص . ع . بانجام رساننده شغل و كار و ادا كننده .
موفى
(
mavfiyy
) ص . ع . ادا كرده شده و پرداخته شده و بجا آورده شده .
موفية
(
mufiyat
) ا . ع . نام دهى .
موفية
(
movaffiyat
) ا . ع . نام مدينه منوره .
موفيون
(
mufiyun
) ا . پ .
نوعى از زهر .
موق
(
mavq
) م . ع . ماق البيع موقا ( از باب نصر ) : ارزان آمد آن بيع .
و ماق فلان موقا و موقا و مؤوقا و مواقة : بمرد فلان و هلاك گشت .
موق
(
muq
) م . ع . ماق مواقة و موقا و مؤوقا . ر . مواقة . و ماق موقا و موقا و مؤوقا . ر . موق .
موق
(
muq
) ا . ع . مورچه پردار .
و غبار . و كنج چشم و يا دنباله آن . و سر موزه . و موزهء درشت كه بر موزه ديگر پوشند .
ج : امواق . و گولى و بيهوشى و كندى ذهن .
و زمينى كه كرانه آن پست باشد .
مؤق
(
mo'q
) ا . ع . كنج چشم متصل ببينى و يا پيش چشم و يا دنباله آن .
ج : اماق و آماق . و زمينى كه كرانه آن پست باشد . ج : اماق ، و ازهرى گويد مؤق آن كنار چشم را گويند كه متصل ببينى باشد و كنارى كه متصل بصدغ است لحاظ مىگويند .
مؤق
(
mo'uq
) م . ع . ماق موقا و مؤقا و مواقة : گول گرديد .
و ماق موقا و مؤقا و مواقة : بمرد و هلاك گرديد .
موقان
(
muq n
) ا . پ . واو مجهول - موغان .
موقت
(
mavqet
) ا . ع . جايى كه براى وقت دادن مقرر كرده باشند . و هنگامى كه براى تعيين جاى مقرر شده باشد .
موقت
(
movaqqat
) ص . ع . هنگام معين ثابت و محدود . و وقت موقت :
هنگام معين .
موقت
(
movaqqat
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - هر چيز كه داراى وقت و هنگام باشد و ناپايدار . و هر كار كه گاهگاه صدور يابد ضد دايم و متصل و پايدار .
موقت
(
movaqqet
) ص . ع .
تعيين كننده وقت و ساعت . و آنكه در مسجد تعيين مىكند وقتى را كه مردم براى نماز و دعا جمع گردند . و منجم كه براى كارها تعين وقت و ساعت مىكند .
موقتخانه
(
movaqqet - x ne
) ا . پ . رصدخانه .
موقتى
(
movaqqati
) ص - م ف .
پ . مأخوذ از تازى - چيزى كه پايدار نبود و هميشگى نباشد .
موقح
(
movaqqah
) ص . ع .
رجل موقح : مرد سختى ديده آزموده كار .
موقد
(
mavqed
) ا . ع . جاى افروختن آتش . ج : مواقيد .
موقد
(
muqed
) ص . ع . افروزنده آتش .
موقدة
(
muqadat
) ص . ع .
نار موقدة : آتش افروخته شده .
موقذ
(
mavqez
) ا . ع . طرف اندام همچون شتالنك و زانو و آرنج و دوش .
ج : موافذ .
موقذة
(
movaqqzat
) ص . ع .
ناقة موقذة : ماده شترى كه پستانبند در پستان وى اثر كند . و ماده شتر بزرك پستان كه شيرش كمكم بيرون آيد و مكيدن و دوشيدن بسيار در پستان وى اثر كرده و موجب ورم گشته و آن را بيمار كند .
موقر
(
mavqer
) ا . ع . جاى نرم نزديك روى كوه و يا پايين آن .
موقر
(
muqar
) ص . ع . رجل موقر : مرد با بار گران . و نخلة موقر :
خرمابن با بار . ج : مواقر .
موقر
(
muqer
) ص . ع . رجل موقر : مرد باردار . و نخلة موقر : خرما بن باردار .
موقر
(
movaqqar
) ا . ع . مرد آزمودهء خردمند كه تجارب روزگار وى را مستحكم كرده است .
موقر
(
movaqqar
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - بزرگى داشته شده و مرد سنگين و بردبار و با وقار و با عظمت و با احترام و بزرگوار و باشكوه .
موقر
(
movaqqer
) ص . ع .
بزرگى دارنده و داراى احترام و وقار دارنده .
و آنكه رام مىكند ستور را . و آنكه بزرك مىخواند كسى را .
موقرة
(
muqarat
) ص . ع .
امراة موقرة : زن گرانبار . و دابة