مفضاض
(
mefz z
) ا . ع . كلوخ كوب .
مفضال
(
mefz l
) ص . ع .
رجل مفضال : مرد بسيار فضل .
مفضال
(
mefz l
) و
مفضالة
(
mefz lat
) ص . ع . صاحب فضل و جواد و جوانمرد . يق : رجل مفضال على قومه اذا كان سمحا ذا فضل . و كذلك امراة مفضالة على قومها .
مفضة
(
mefazzat
) ا . ع . كلوخ كوب .
مفضحة
(
mafzahat
) ا . ع .
فضيحت و رسوايى و بىآبرويى و بدنامى . ج :
مفاضح .
مفضحة
(
mefzaxat
) ا . ع . سنگى كه بدان غورهء خرما شكنند . و دول فراخ .
مفضض
(
mofazzaz
) ص . ع .
لجام مفضض : لگام مرصع به نقره .
مفضض
(
mofazzaz
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - سيم اندود و نقرهگين .
مفضغ
(
mefzaq
) ا . ع . كسى كه بتكلف فصاحت كند و غلط گويد كه گويى سخن را مىشكند .
مفضل
(
mefzal
) ص . ع . رجل مفضل : مرد بسيار فضل .
مفضل
(
mefzal
) ا . ع . جامهء باد روزه كه وقت كار و خدمت پوشند . ج :
مفاضل .
مفضل
(
mofzel
) ص . ع . آنكه چيزى را افزون مىآورد و يا باقى مىگذارد از چيزى .
مفضل
(
mofazzal
) ص . ع .
تفضيل داده شده و افزون كرده شده . و رجل مفضل : مرد بسيار فضل .
مفضلة
(
mefzalat
) ا . ع . جامهء باد روزهاى كه زنان وقت كار و خدمت پوشند .
مفضوخ
(
mafzux
) و
مفصوخة
(
mafzuxat
) ص . ع . شكسته . و چشم كور كرده . و آب يك دفعه ريخته .
مفضوض
(
mafzuz
) ص . ع .
اشك فراوان ريخته .
مفضول
(
mafzul
) ص . ع . مغلوب .
و مفتوح .
مفطح
(
mofattah
) ص . ع .
راس مفطح : سر پهن .
مفطر
(
mofter
) ص . ع . افطار كننده و روزه گشاينده . ج : مفاطير .
مفطوح
(
maftuh
) ص . ع .
راس مفطوح : سر پهن .
مفطوم
(
maftum
) و
مفطومة
(
maftumat
) ص . ع . از شير باز كرده شده .
مفظع
(
mofze '
) ص . ع . امر مفظع : كار سخت زشت و از حد گذشتهء در زشتى .
مفعاة
(
maf ' t
) ص . ع . ارض مفعاة : زمين افعىناك .
مفعاة
(
mofa ' ' t
) ا . ع . داغ به شكل افعى .
مفعاة
(
mofa ' ' t
) ص . ع . ناقة مفعاة : ماده شتر به شكل افعى داغ كرده .
مفعول
(
maf'ul
) ص . ع . كرده شده . ج : مفعولون و مفاعيل . و مفعول به :
كرده شدهء به او .
مفعول
(
maf'ul
) ا . پ . مأخوذ از تازى - هر چيز ساخته شده و كرده شده .
و نموده شده . و عمل شده . و كسى كه درد بر وى دخول شده باشد . ج : مفعولان .
مفعولان
(
maf'ul n
) پ . ج .
مفعول .
مفعولون
(
maf'uluna
) ع . ج .
مفعول .
مفعولى
(
maf'uli
) ا . پ . مأخوذ از تازى - كردهشدگى .
مفعوليت
(
maf'uliyyat
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - حالت شخصى كه مفعول شده باشد . و تحمل و بردبارى .
مفغرة
(
mafqarat
) ا . ع . زمين فراخ . و گوى در كوه كه خردتر از كهف باشد .
مفغم
(
mofqam
) ص . ع .
آزمند .
مفقاس
(
mefq s
) ا . ع . چوب سر كج در دام شكارى كه بر مرغ برگردد .
مفقاص
(
mefq s
) ا . ع . برآمدگى بر سر گرز آهنين شبيه با نار كه بدان هر چيزى را مىشكنند .
مفقر
(
mofqar
) ص . ع . درويش .
مفقر
(
mofqer
) ص . ع . توانا .
و اسب كرهء نزديك بسوارى رسيده . و انه لمفقر لهذا الامر : او ضابط اين كار و بجاى آرنده اين كارست .
مفقر
(
mofaqqar
) ص . ع . رجل مفقر : مردى كه بسنده باشد هر كارى را كه بوى فرمايند . و سيف مفقر : شمشيرى كه بر پشت وى خراشهاى پست و هموار بود .
و نيز شمشير درشت .
مفقرة
(
mafqarat
) ا . ع . درويشى .
مفقع
(
mofqe '
) ص . ع . فقر مفقع : درويشى و نيازمندى بسيار كه چسباننده بر زمين باشد .
مفقع
(
mofaqqa '
) ا . ع . موزه نوكدار .
مفقعة
(
mofaqqe'at
) ا . ع .
مرغى سياه كه بن دنب وى سپيد باشد .
مفقلة
(
mefqalat
) ا . ع . ابزارى