كه بسيار آب در شراب مىآميزد . و آنكه اندك مىآميزد .
محنذى
(
mohanzi
) ا . ع . بسيار دشنام دهنده .
محنش
(
mehnac
) ص . ع . رجل محنش : مرد پيشهور كاركن .
محنش
(
mohnec
) ص . ع . شتاباننده .
و آنكه باز مىگرداند .
محنط
(
mohnat
) ا . ع . ميت و مرده .
محنط
(
mohnet
) ص . ع . گياه رمث سپيد گشته و پخته شده . و حنوط مالندهء بر مرده .
محنط
(
mohannet
) ا . ع . كسى كه حنوط مىمالد بر مرده . و رسيدهء از گياه رمث .
محنظى
(
mohanzi
) ص . ع .
بد زبان و فحاش .
محنق
(
mohnaq
) ص . ع . پر از خشم و كينه .
محنق
(
mohneq
) ص . ع . بخشم آورنده . ج : محانق . و حمار محنق : خر لاغر شدهء از بسيارى گشنى . و بعير محنق : شتر لاغر و يا فربه . ج : محانيق . يق : ابل محانيق .
محنك
(
mehnak
) ا . ع . رشتهء حنكبند . و لواشه .
محنك
(
mohnak
) ص . ع . مردى كه آزمايش و تجربهء در كارها ويرا استوار كرده باشد .
محنك
(
mohnek
) ص . ع . كسى و يا چيزى كه كارآزموده مىكند .
محنك
(
mohannak
) ص . ع . مردى كه آزمايش در كارها ويرا استوار كرده باشد .
و صبى محنك : كودكى كه خرماى خائيده بر كامش ماليده باشند .
محنك
(
mohannek
) ص . ع .
آزمايشكننده .
محنو
(
mahnovv
) ص . ع . رجل محنو : مرد پشت در تا شدهء از كلانسالى .
محنوة
(
mahnovat
) ا . ع .
محنوة الوادى : خم وادى . ج : محانى .
محنوج
(
mahnuj
) ص . ع . حبل محنوج : ريسمان سخت تافته .
محنوذ
(
mahnuz
) ص . ع . فرس محنوذ : اسب دوانيده و سپس جل كردهء در آفتاب بسته تا عرق كند .
محنوش
(
mahnuc
) ص . ع .
رجل محنوش : مرد گزيده مار و يا ديگر از هوام و حشرات . و مرد گرفتار بدى . و مرد رانده شدهء به اكراه و جبر . و مرد پوشيده حسب .
و مرد ورغلانيده شده .
محنوك
(
mahnuk
) ص . ع .
صبى محنوك : كودكى كه خرماى خائيده بر كامش ماليده باشند .
محنون
(
mahnun
) ص . ع .
ديوانه و گرفتار صرع .
محنى
(
mohni
) ص . ع . زن مهربان بر كودك كه پس از مردن شوى جهت مهربانى فرزند خود شوهر نكند
محنى
(
mohann
) ص . ع . كج و خميده و پيچيده .
محنى
(
mohanni
) ص . ع . كج كننده و خمنده .
محنئ
(
mohanne '
) ص . ع . كسى كه به حنا رنك مىكند .
محنية
(
mahniyat
) ا . ع . خموادى .
ج : محانى . و زمين كج . و شير دوشهء از چرم شتر كه ريك در آن كرده بياويزند تا خشك شود و مانند كاسه يا كفهء ترازو گردد .
محو
(
mahv
) ا . ع . سياهى كه در ماه ديده مىشود . و نام موضعى .
محو
(
mahv
) م . ع . محاه محوا ( از باب نصر و سمع ) : زايل كرد آن را و برد اثر وى را فمحاهو : سپس زايل شد آن ( لازم و متعدى ) . و نيز محو : پاك كردن نبشته و نقش و جز آن .
محو
(
mahv
) ا . م . ف . پ . مأخوذ از تازى - ستردگى و زايل كردگى . و پاك كردگى و حككردگى و نابودكردگى . و نيستشدگى . و ابطال . و معدوم و ناپديد .
و حك . و فراموش شده . و شيفته و آشفتهء از ترس و يا از انده و عاشق و ديوانه . و محو بودن : آشفته و شيفته شدن . و عاشق گشتن و ديوانه شدن . و محو شدن و يا محو گشتن :
زايل شدن . و سترده گشتن . و نابود شدن . و فراموش شدن . و محو كردن : ستردن و زايل كردن . و پاك كردن . و معدوم كردن و ناپديد كردن .
محواة
(
mahv t
) ص . ع .
ارض محواة : زمين پر از مار .
محوال
(
mehv l
) ا . ع . مرد بسيار محالگوى .
محوب
(
mohavveb
) ا . ع . كسى كه مال وى برود و باز آن را بيابد .
محوة
(
mahvat
) ا . ع . بارانى كه دور كند و ناپديد سازد خشك سالى را . و ننك و عار . و ساعت . و اسب . و بدون الف و لام : باد شمال و يا باد دبور بدان جهت كه ابر را ببرد و ناپديد كند و به اين معنى اخير معرفه و غير منصرف است . و قولهم : تركت الارض محوة واحدة : يعنى همهء زمين را باران گرفت .
محوت
(
mohut
) ع . ج . محت .
محوج
(
mahuj
) ص . ع . عقبة محوج : پشتهء دور .
محوج
(
mohvej
) ص . ع . حاجتمند و محتاج . و تهىدست و مفلس . و كسى و يا چيزى