مجسد
(
mojassad
) ص . ع .
ثوب مجسد : جامهء رنگ شدهء بزعفران .
و صوت مجسد : آواز نيكو و مناسب در لحن و سرود .
مجسدة
(
mojassadat
) ص . ع .
مؤنث مجسد . و بروج مجسدة :
برجهاى ذوات الاجساد كه جوزا و سنبله و قوس و حوت باشد .
مجسط
(
mejast
) ا . پ . نام مؤبدى فارسى نژاد كه كتاب مجسطى مغانى منسوب بدوست .
مجسطى
(
mejasti
) و (
majesti
) ا . ع . المجسطى نام كتاب مجسطى .
مجسطى
(
mejasti
) ا . پ .
مأخوذ از يونانى - لقب بطليموس منجم معروف .
و كتابى را گويند كه اين حكيم در علم رياضى نوشته مشتمل بر دلايل و اصول و اشكال علم هندسه و كتاب مجسطى كه اكنون متداول مىباشد ترجمهء خواجه نصير الدين طوسى است به زبان عربى و نيز كتاب مجسط مؤبد فارسى را در احكام آتش پرستى مجسطى گويند .
مجسطى گشاى
(
mejasti - goc y
) ص . پ . كسى كه حل مسائل مىكند كتاب مجسطى را در علم رياضى .
مجسم
(
mojassam
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - جسميت حاصل نموده و جسم شده و تجسم حاصل كرده و متشكل شده و داراى جسد و پيكر شده . و تناور و جسيم و كلان . و جامد و منجمد .
مجسم
(
mojassem
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - كسى كه جسميت مىدهد و آنكه كلان و جسيم مىكند . و آنكه منجمد مىنمايد .
مجسمات
(
mojassam t
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - پيكرهاى جامد و صلب و مجسمه .
مجسمه
(
mojassame
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - پيكر و پيكر بيروح . و پيكرى كه از فلز و سنگ و گچ و جز آن به شكل انسان و يا حيوان سازند .
مجسوءة
(
majsu'at
) ص . ع .
ارض مجسوءة : زمين سخت .
مجش
(
mejacc
) ا . ع . دستاس .
مجش
(
mojecc
) ص . ع . آنكه نيمكوب مىكند .
مجشاب
(
mejc b
) ص . ع .
طعام مجشاب : طعام درشت و خشن و بىنان خورش .
مجشب
(
mejcab
) ط . ع . قطعهء چوبى كه بر آن پارچهها را حمل مىكنند . و مرد دلير ستبر .
مجشب
(
mojaccab
) ص . ع .
رجل مجشب : مرد بد زندگانى .
مجشة
(
mejaccat
) ا . ع .
دستاس .
مجشر
(
mejcar
) ا . ع . حوضى كه از آن آب برگرفته نشود .
مجشر
(
mojaccar
) ص . ع .
دور داشته شدهء از خانه .
مجشرة
(
mojaccarat
) ص . ع .
خيل مجشرة : گروه اسبان گذاشته شدهء در چراگاه .
مجشم
(
majcam
) ا . ع .
نشيمن باز .
مجشم
(
mojcem
) ا . ع . شير بيشه .
مجشم
(
mojcem
) ص . ع .
كسى كه سبب مىشود رنج و محنت را .
مجشم
(
mojaccem
) ص . ع .
كسى كه توجه مىكند در هر چيزى . و محنت كش .
مجشوب
(
majcub
) ص . ع .
نيمكوب شده . و طعام مجشوب : طعام درشت و خشن .
مجشور
(
majcur
) ص . ع .
بعير مجشور : شتر سرفندهء بسرفهء خشك .
مجشوش
(
majcuc
) ص . ع .
شكسته و نيمكوب شده .
مجشونة
(
majcunat
) ا . ع .
زن بسيار كار شادمان .
مجصص
(
mojassas
) ص . ع .
سپيد شدهء با گچ .
مجصص
(
mojasses
) ص . ع .
گچكار . و توله سگ چشم باز كرده .
مجضض
(
mojazzez
) ص . ع .
كسى كه سخت مىدود . و آمادهء براى جنك .
مجظئر
(
mojza'err
) ا . ع .
آمادهء شر و بدى . و كسى كه ايستاده است براى فتنه و فساد يق : مالك مجظئرا : چرا ايستادهاى براى فتنه و فساد . و نيز بلند و طويل . و قوى و زورآور .
مجع
(
maj '
) م . ع . مجع مجعا و مجعة ( از باب فتح ) : خرماى خشك را با شير خورد . و يا خرما را خورد و بر آن شير نوشيد . و مجع مجعا ( از باب كرم ) :
نادان گرديد . و مجع مجعا و مجاعة ( از باب فتح ) : بىباكى كرد .
مجع
(
mej '
) ا . ع . گول و احمقى كه هرگاه در جائى نشيند برخاستن نخواهد . و جاهل و نادان .
مجعار
(
mej ' r
) ص . ع . رجل مجعار : مرد بسيار خشك طبيعت .
مجعب
(
mej'ab
) ا . ع . كشتى گيرى كه همهء اقران خود را بر زمين اندازد و كسى بر وى غالب و چيره نشود .
مجعة
(
mej'at
) م . ع . مجع