مجدب
(
mojdeb
) ص . ع .
تنگدست از قلت و كميابى آذوقه .
مجدبة
(
mojdebat
) ص . ع .
ارض مجدبة : زمين خشك بىگياه . و سنة مجدبة : سال قحط بىباران . ج : مجاديب .
مجدح
(
mejdah
) ا . ع . چمچه اى كه بدان پست شورانند . و داغى كه بر ران شتر گذارند .
مجدح
(
mejdah
) و (
mojdah
) ا . ع . منزلى از منازل ماه كه دبران نيز گويند . و يا ستارهء خرد ما بين دبران و ثريا .
مجدح
(
mojdeh
) ص . ع .
شورانندهء پست .
مجدح
(
mojaddah
) ص . ع .
شراب مجدح : شراب آميخته و جنبانيده شدهء با چوب .
مجدد
(
mojaddad
) ص . ع .
كساء مجدد : گليمى كه خطوط مختلفه دارد .
و ناقة مجدد الاخلاف : ماده شترى كه پستان وى از پستان بند ريش گرديده باشد .
و نيز مجدد از سر نو پيدا شده .
مجدد
(
mojaddad
) ص . پ . مأخوذ از تازى - تجديد شده و از سر نو پيدا شده .
مجدد
(
mojadded
) ص . ع . از سر نو پيداكننده . و بافندهء گليم الوان و خطدار و رنگارنگ .
مجدد
(
mojadded
) ا . پ . مأخوذ از تازى - تجديدكننده و از سر نو پيداكننده .
مجددا
(
mojaddadan
) م . ف .
پ . مأخوذ از تازى - دوباره و بار ديگر و از نو و از سرنو و باز .
مجدر
(
mojdar
) ص . ع . جائى كه در آن مردمان را چيچك فرا گيرد .
مجدر
(
mojdar
) و (
mojder
) ص ع .
جائى كه در آن گياه جدر فراوان باشد .
مجدر
(
mojaddar
) ص . ع . چيچك برآورده .
مجدر
(
mojaddar
) ص . پ . مأخوذ از تازى - آبلهرو .
مجدرة
(
majdarat
) ا . ع . لايق و سزاوار . يق انه لمجدرة ان يفعل كذا :
او سزاوار است كه چنين كند .
مجدرة
(
majdarat
) ص . ع .
ارض مجدرة : زمينى كه در آن مردم را چيچك بسيار فرا گيرد .
مجدع
(
mojde '
) ص . ع . كسى كه بكودك خوراك ناگوارد دهد .
مجدع
(
mojadda '
) ا . ع . علفى كه ستور سر آن را خورده باشد .
مجدع
(
mojadda '
) ص . ع . حمار مجدع : خر هر دو گوش بريده .
مجدع
(
mojadde '
) ص . ع . گويندهء به كسى جدعا له يعنى بريده باد بينى و گوش او .
مجدف
(
mejdaf
) ا . ع . بيل كشتى .
و بال مرغ و مجداف .
مجدف
(
mojaddef
) ص . ع .
ناسپاس نعمت خدا و كم شمرندهء آن و كافر نعمت . و رجل مجدف عليه العيش :
مرد تنگ عيش .
مجدل
(
majdal
) ا . ع . گروه مردمان .
مجدل
(
mejdal
) ا . ع . كوشك .
و مرد سخت خصومت . ج : مجادل .
مجدوب
(
majdub
) ص . ع . جاى خشك بىگياه .
مجدوح
(
majduh
) ص . ع .
پست شوريده شده .
مجدوح
(
majduh
) ا . ع .
خونى كه تازيان در ايام جاهليت بواسطهء فصد از ستور خارج كرده و آن را بريان نموده در قحط سال مىخوردندى .
مجدود
(
majdud
) ص . ع . برندهء جامه . و كسى كه داراى جد مشهور نامدار باشد .
مجدود
(
majdud
) ا . ع . بختمند و آنكه صاحب حظ عظيمى باشد .
مجدور
(
majdur
) ص . ع . چيچك برآورده . و لاغر و كم گوشت .
مجدور
(
majdur
) ا . ع . سزاوار و لايق . يق انه لمجدور ان يفعل كذا : يعنى او سزاوار است كه چنين كند .
مجدوف
(
majduf
) ص . ع . بريده شده و قطع شده . و رق مجدوف : خيك دريده دست و پا . و رجل مجدوف الكمين :
مرد كوتاه آستين .
مجدول
(
majdul
) ص . ع . ريسمان محكم تافته . و رجل مجدول : مردى كه استخوانهاى دست و پاى وى باريك باشد .
مجدولة
(
majdulat
) ص . ع .
زنى كه استخوانهاى دست و پاى وى باريك باشد . و ساق مجدولة : ساق پائى كه استخوان وى باريك بود . و جارية مجدولة الخلق : دختركى كه استخوانهاى دست و پاى وى باريك بود .
مجدولة
(
majdulat
) ا . ع . زره محكم تافته .
مجدوه
(
majduh
) ا . ع . مدهوش .
مجدى
(
majdi
) ا . پ . قسمى از خربزه .
مجدى
(
mojdi
) ص . ع . دهنده و بخشنده و عطاكننده . و زخم روان و جارى .
مجذاء
(
mejz '
) ا . ع . منقار . و چوبى گرد كه تازيان بدان بازى كنند و در هنگام حاجت مانند سلاح باشد مر آنان را .
مجذاف
(
mejz f
) ا . ع . بيل كشتى .