مجبأة
(
majba'at
) ص . ع . ارض مجبأة : زمين سماروغ ناك .
مجبال
(
mejb l
) ص . ع . امرأة مجبال : زن بزرگ خلقت .
مجبب
(
mojabbab
) ص . ع . فرس مجبب : اسبى كه سپيدى دست و پاى آن از زانو درگذشته باشد .
مجبب
(
mojabbeb
) ص . ع . گريختهء از جنگ .
مجبة
(
majabbat
) ا . ع . جاده و راه روشن و صاف .
مجبر
(
mojbar
) ص . ع .
مجبور و جبر كرده شده .
مجبر
(
mojber
) ص . ع . اجبار كننده و ظلم كننده . و آنكه كارى را از روى اجبار مىكند .
مجبر
(
mojber
) و (
mojabber
) ا . ع . شكستهبند .
مجبل
(
mojbel
) ص . ع . اسبى كه بپاى خود زمين را مىكند . و كسى كه بر كوه بالا مىرود .
مجبن
(
mojben
) ص . ع . آنكه كسى را بددل و ترسو مىيابد و يا مىشمارد . و شير بسته شده و ستبر گشته .
مجبن
(
mojabben
) ص . ع . كسى كه متهم شده باشد بترس و بددلى . و آنكه بددلى مىكند و يا مشهور بترس و بددلى شده باشد . و آنكه انديشهء بددلى مىكند .
مجبنة
(
majbanat
) ا . ع . زمين سخت و درشت و ناهموار . و هر شكل و كالبدى كه سبب ترس و بددلى مىگردد .
مجبوب
(
majbub
) ص . ع .
در چاه افتاده . و اخته و خايه كشيده . و خصى مجبوب : خواجهء خايه كشيده .
مجبوبة
(
majbubat
) ا . ع .
توشهدانى كه بعض آن را با بعضى دوخته باشند .
مجبور
(
majbur
) ص . ع . آنكه بستم و قهروى را بر كارى دارند . و آنكه به كراهت كارى كند . و استخوان شكستهء بسته شده و نيكوحال گشته .
مجبور
(
majbur
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - به زور بر كارى داشته شده .
مجبورا
(
majburan
) م ف . پ .
مأخوذ از تازى - بطور اجبار و لزوم و ضرورت .
و از روى بيچارگى .
مجبورة
(
majburat
) ا . ع . نام مدينهء طيبه .
مجبورى
(
majburi
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - ناچارى و لابدى . و درماندگى .
و تعدى . و زبردستى .
مجبوس
(
majbus
) ا . ع .
مأبون . و آنكه مطاع . و مختار وقت خود باشد .
مجبول
(
majbul
) ص . ع . ساخته شدهء در طبيعت و طبيعى . و رجل مجبول :
مرد بزرگ خلقت .
مجبه
(
mojabbeh
) ص . ع . كسى كه مىگيرد هر چيزى را . و فاسق . و كسى كه وى را تحقير مىكند .
مجبى
(
mojbi
) ا . ع . فروشندهء غله كه هنوز نارس است .
مجبى
(
mojabbi
) ص . ع . كسى كه دولا مىشود و بدن خود را خم مىنمايد .
و آنكه دستهاى خود را به روى زانو مىنهد .
و روى بر خاك افتاده .
مجتاب
(
mojt b
) ص . ع .
گذرندهء از چيزى . و پيراهن پوشيده .
مجتاح
(
mojt h
) ص . ع .
خرابكننده و مهلك و مفسد .
مجتاز
(
mojt z
) ص . ع . كسى كه بگذرد از جائى و قطع مسافت كند .
مجتاز
(
mojt z
) ا . ع . مسافر .
و آنكه دوست دارد خلاص و نجات را .
مجتاف
(
mojt f
) ص . ع . بوى بد گرفته و گنديده مانند لاشهء مردار .
مجتب
(
mojtabb
) ا . ع . جبه پوشيده . و مسافر و سياح .
مجتبر
(
mojtaber
) ا . ع .
شكستهبند .
مجتبه
(
mojtabeh
) ا . ع . منكر و انكاركننده .
مجتبى
(
mojtab
) ص . ع .
برگزيده و پسنديده . و از القاب حضرت امام حسن عليه السلام .
مجتبى
(
mojtabi
) ص . ع . پسند كننده . و جمعكننده و فراهم آورنده .
مجتث
(
mojtass
) ا ص . ع . از بيخ بركنده شد . و باصطلاح عروض نام بحرى كه وزن آن مستعفلن فاعلاتن فاعلاتن مىباشد .
مجتحف
(
mojtahef
) ص . ع .
گيرنده و به زور گيرنده . و رباينده . و كسى كه با سه انگشت اشكنه را برگيرد . و آنكه خالى كند چاه را و همهء آب آن را بركشد .
مجتدى
(
mojtadi
) ا . ع .
خواهندهء عطا .
مجتر
(
mojtarr
) ص . ع . كشنده .
و كشيده . و نشخواركننده .
مجترح
(
mojtareh
) ص . ع . كسى كه كسب مىكند و مىورزد براى نفع و سود .
مجترر
(
mojtarer
) ص . ع . كسى كه مىكشد . و نشخواركننده .
مجترس
(
mojtares
) ص . ع .
كسى كه مىيابد و كوشش مىكند براى يافتن .
مجترم
(
mojtarem
) ص . ع .