مجتهر
(
mojtaher
) ص . ع .
پاككنندهء چاه و كسى كه چيزى را بزرگ و محترم شمرد . و كسى كه ببيند زنى را بىپرده و حجاب .
مجثاث
(
mejs s
) و
مجثة
(
mejassat
) ا . ع . تيشهء درختكاو . و ابزارى آهنين كه بدان شاخهء خرمابن را مىبرند . و بر ماه و مثقب .
مجثم
(
majsam
) و (
matsem
) ا . ع . جاى نشستن . و جاى سينه گستردن مرغ . ج : مجاثم .
مجثمه
(
mojassamat
) ا . ع . مرغ و يا خرگوش و مانند آن را بسته و بتير زنند تا كشته شده و هلاك گردد .
مجثى
(
mojsi
) ص . ع . كسى و يا چيزى كه سبب مىگردد به زانو نشستن را .
مجثئل
(
mojsa'ell
) ا . ع . عريض و پهناور . و راست ايستاده و افراشته .
مجج
(
majaj
) ا . ع . فروهشتگى كنج دهان . و رسيدگى انگور و پختگى آن .
مجج
(
mojoj
) ا . ع . كبت انگبين . و مردمان مست .
مجح
(
majh
) م . ع . مجح مجحا ( از باب فتح ) : بزرگمنشى كرد .
مجح
(
majah
) م . ع . مجحت بذكره مجحا ( از باب سمع ) : خرسند و شادمان شدم بذكر او .
مجح
(
mojehh
) ص . ع . باردار و آبستن و يا نزديك بزائيدن .
مجحد
(
mojhed
) ص . ع .
كمخير . و گياه ناباليده .
مجحر
(
majhar
) ا . ع . پناه و نهان جاى . ج : مجاحر .
مجحر
(
mojher
) ص . ع . كسى و يا چيزى كه مجبور بپناه گرفتن مىكند .
مجحظ
(
mojahhez
) ص . ع . كسى كه تيز نظر مىكند .
مجحف
(
mojhef
) ص . ع . كسى و يا چيزى كه مىبرد و يا مىرساند . و نزديك شونده .
و مضرت رساننده .
مجحفة
(
mojhefat
) ا ص . ع .
بلا و سختى . و سنة مجحفة : سال قحط .
مجحل
(
mojahhal
) ص . ع . بر زمين افگنده شده .
مجحل
(
mojahhel
) ص . ع .
آنكه بر زمين مىافگند ديگرى را .
مجحم
(
mojahhem
) ص ع . تيز نگرنده و آنكه تيز مىنگرد و چشم وانمىگيرد .
مجحن
(
mojhan
) ا . ع . گياه ضعيف كوتاه ناباليدهء از كم آبى .
مجحن
(
mojhen
) و (
mojahhen
) ص . ع . سخت گيرندهء بر اهل و عيال از فقر و يا بخل . و كسى كه خوراكهاى ناگوارد مىخورد .
مجحود
(
majhud
) ص . ع .
انكار كرده شده و قبول ناشده و نامسلم .
مجحوش
(
majhuc
) ا . ع .
كسى كه بنيمهء بدن وى آفت رسيده باشد .
مجحوف
(
majhuf
) ص . ع .
مردى كه از تخمه شكم روش گرفته باشد و گرفتار هيضه .
مجخر
(
mojaxxer
) ص . ع .
كسى كه پهن و گشاد مىكند سر چاه را .
مجخى
(
mojaxxi
) ا . ص .
ع . پير دولا شده و پشت خميده . و شب دور و دراز . و بيرون از استقامت و اعتدال . الحديث :
كالكوز مجخيا .
مجد
(
majd
) ا . ع . بزرگى و بزرگوارى . و عزت . و جوانمردى . و ابن السكيت گويد : شرف و مجد در پدران مىباشد و حسب و كرم در مرد اگرچه پدران وى داراى مجد و شرف نباشند . و نيز مجد نام دختر تميم بن غالب و قد تصرف و بنو مجد اولاد وى را گويند .
مجد
(
majd
) م . ع . مجده مجدا ( از باب نصر ) : چيره شد بر وى و غالب گرديد در بزرگوارى . يق ماجده مجادا فمجده .
و مجدت الابل مجدا و مجودا :
در چراگاه بسيار افتادند شتران و بسيرى و فراخى رسيدند . و مجدت الدابة : سير خورانيدم ستور را از علف . و مجد مجدا و مجادة ( از باب كرم و نصر ) : بزرگوار و گرامى گرديد .
مجد
(
majd
) ا . پ . مأخوذ از تازى - بزرگى و بزرگوارى و جلال و سرافرازى و عزت و شكوه و عظمت . و صاحب مجد : باشكوه و بزرگوار و با جلال . و زيد مجده :
افزون باد بزرگوارى و جلال او .
مجد
(
mojadd
) ص . ع . نو و تازه .
مجد
(
mojedd
) ص . ع . كوشش كنندهء در كار .
مجد
(
mojedd
) ص . پ . مأخوذ از تازى - كوششكننده و زحمت كشنده . و بدرستى كارى را كننده .
مجداب
(
mejd b
) ا . ع .
زمينى كه هيچ نروياند . ج : مجاويب .
مجداح
(
mejd h
) ا . ع .
كنارهء دريا .
مجدار
(
mejd r
) ا . ع . مترس و چيزى كه در زراعت نصب كنند تا درندگان نيايند .
مجداف
(
mejd f
) ا . ع . بيل كشتى . و بال مرغ . ج : مجاديف .
مجدال
(
mejd l
) ا . ع . مرد سخت خصومت .