چيز و ورترنجيد و فراهم آمد . و كنع فلان : فروتنى كرد فلان و نرمى نمود . و كنع النجم : بغروب مايل شد آن ستاره .
و كنع زيد عن الامر : گريخت زيد از آن كار و بد دل شد . و كنع فلان الاصابع : زد فلان بر انگشتان چندانكه خشك گردانيد . و كنع الامر : نزديك آن كار آمد . و كنع الرجل فى الشيئ :
طمع كرد آن مرد در آن چيز . و كنع المسك بالثوب : چسبيد مشك بجامه . و كنع العقاب : فراهم آورد آن عقاب پرها را وقت فرود آمدن از هوا . و كنع بالله تعالى :
سوگند خورد بخداى تعالى .
كنوف
(
kanuf
) ص . ع . ناقة كنوف :
ماده شترى كه در جانب و كنار شتران راه رود .
و ماده شترى كه يكسو شود و چون وى را سرما رسد در كنار شتران فرو خوابد . و غنم كنوف : گوسپندى كه دورادور از گله رود .
و گوسپندى كه با آبستنى نر به روى برجهد . ج :
كنف (
konof
) .
كنون
(
konun
) م ف . پ . اكنون و حالا و الحال و اين زمان .
كنون
(
kanun
) ا . پ . كندو . و خنور گلى كه در آن غله ريزند .
كنون
(
konun
) م . ع . كن كنا و كنونا مر . كن (
kann
) .
كنونه
(
konune
) ا . پ . حالت و كيفيت و چگونگى و چون چيزى از مطلبى كه بيان مىكنند باقى ماند مىگويند : كنونه فروماند .
و در احوالپرسى مىگويند : كنونه چه دارى .
كنونى
(
konuni
) ص . پ . حالائى و كنونى .
كنه
(
konh
) ا . ع . گوهر هر چيزى و پايان آن و اندازه و هنگام و وجه و روى ن . و حقيقت چيزى . يق : عرفته كنه المعرفة : شناختم آن را بحقيقت شناسائى .
و ان كلام المرء فى غير كنهه اى فى غير وقته .
كنه
(
konh
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - حقيقت . و پايان و انجام . و كنه كار :
پايان كار . و كنه مطلب : حقيقت آن .
كنه
(
kanah
) و (
kaneh
) ا . پ . جانوركى كه بر بدن گوسپند و شتر و گاو و خر و سگ و مرغ و جز آن چسپد و بتازى قراو گويند .
ج : كنهها .
كنه
(
konne
) ا . پ . سايبان .
كنهان
(
kanh n
) ا . ع . گياهى كه برگ آن مانند برگ بنه است .
كنهبل
(
kanahbal
) و (
kanahbol
) ا . ع . جو بزرگ خوشه . و نام درختى كلان .
كنهدر
(
kanahdar
) ا . ع . افزارى كه بر آن خشت خام و انگور و جز آن بار كرده از جائى به جائى برند .
كنهدل
(
kanahdal
) ا . ع . ستبر دفزك و سخت رست و درشت .
كنهزه
(
kanhaze
) ا . پ . تمطى و كشواكش مثل آن حالتى كه پيش از آمدن تب پديد آيد .
كنهفة
(
kanhafat
) م . ع . كنهف عنا كنهفة : گذشت از ما و شتابى كرد .
كنهور
(
kanahvar
) ا . ع . ابر پارهء مانا بكوه و ابر برهم نشسته . مرد ستبر اندام .
كنهورة
(
kanahvarat
) ا . ع . ماده شتر بزرگ جثه . و ماده شتر كلانسال .
كنهها
(
kanah - h
) و (
kaneh - h
) پ . ج . كنه (
kanah
) و (
kaneh
) .
كنى
(
kon
) ع . ج . كنية (
konyat
) .
كنى
(
kaniyy
) ص . ع . هم كنيه . يق :
فلان كنى فلان : فلان هم كنيهء فلان است يعنى كنيهء هر دو يكى است .
كنى
(
konniyy
) و (
kenniyy
) ص . ع .
منسوب بقبيلهء كنة .
كنيا
(
kany
) ا . پ . بلغت زند و پازند :
ميان خالى و كاواك .
كنيب
(
kanib
) ا . ع . درخت خشك شده و درختى كه خار آن شكسته شده باشد .
كنية
(
kenyat
) و (
konyat
) ا . ع .
لفظى كه بدان شخص را خوانند . ج : كنى (
kon
) . يق : ابو فلان كنيته و كنوته و ام فلان كنيتها و كنوتها و نيز كنية :
هر اسمى كه مصدر باب وام و ابن و بنت و اخ و اخت باشد .
كنية
(
kenyat
) و (
konyat
) م . ع .
مر . كناية (
ken yat
) .
كنيت
(
kanit
) ص . ع . سقاء كنيت :
مشك بسيار آبگير .
كنيت
(
konyat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كنيه . مر . كنيه .
كنيت
(
konit
) پ . كلمهء امر ، لغتى است در كنيد كه امر از كردن باشد .
كنيدر
(
kanaydar
) و (
konaydar
) ا .
ع . درشت ستبر .
كنير
(
kanir
) ا . پ . پرخوار و شكمپرست .
و شخص تنبل و غافل .
كنيز
(
kaniz
) ا . پ . بردهاى كه دختر و يا زن باشد و داه و لاچين . و خدمتگار و پرستار زنانه و جاريه و دختر بكر و دوشيزه .
كنيز
(
kaniz
) و (
koniz
) ا . پ . بن و بيخ خوشهء خرما و رطب . كنيز سزا : حرف جزا . و كنيز وازده : حرف شرط .
كنيز
(
kaniz
) ا . ع . خرمائى كه در زنبيل و جز آن جهة زمستان ذخيره سازند .
كنيزك
(
kanizak
) ا . پ . مصغر كنيز يعنى كنيز خردسال . و نيز دختر بكر و دوشيزه .
و كنيزك فراش : صيغه و كنيزى كه بجاى