و سركش و گردنكش . و كسى كه به روى زين سست نشسته باشد .
عرضى
(
arazi
) ص . پ . منسوب بعرض .
عرضى
(
araziyy
) ص . ع . منسوب بعرض .
عرضية
(
orziyyat
) ص . ع . ماده شتر سركش و رام نشده . يق : ناقة عرضية .
عرضية
(
orziyyat
) ا . ع . نخوت . و صعوبت . و قلت مبالات . يق : فيك عرضية .
عرط
(
art
) م . ع . عرطت الناقة الشجر عرطا ( از باب نصر ) : خورد آن ماده شتر درخت را چندان كه ريخته شد دندان آن . و عرط عرضه : معيوب كرد آبروى او را از غيبت .
عرط
(
orot
) ع . ج . عروط .
عرطب
(
artab
) و عرطبة
(
artabat
) و (
ortabat
) ا . ع . رود . و طنبور . و طبل .
و طبل حبشى .
عرطزة
(
artazat
) م . ع . عرطز عرطزة : يك سو گرديد و كناره گزيد از قوم .
عرطسة
(
artasat
) م . ع . يكسو شدن و كناره گزيدن از منازعهء با قوم و نرم گرديدن از جنگ با ايشان .
عرطل
(
artal
) و عرطليل
(
artalil
) ا . ع . دفزك و نيك دراز .
عرطنيثا
(
artanis
) ا . ع . بيخ درخت بخور مريم .
عرطوج
(
ortuj
) ا . ع . نام پادشاهى .
عرطويل
(
artavil
) ا . ع . نيكوئى جوانى .
و نيكوئى قد .
عرعار
(
ar ' re
) ا . ع . يك نوع بازى مر كودكان را . و نيز بدين لفظ كودكان آواز كنند تا ديگران بيرون آيند .
عرعر
(
ar'ar
) ا . ع . - مأخوذ از فارسى - درخت سرو كوهى . و حب العرعر : بار آن كه ابهل نيز گويند .
عرعر
(
or'or
) ا . ع . ما بين دو سوراخ بينى . و ما بين زهار و بن آن . و ركب عرعره :
زشت گرديد خوى او .
عرعرة
(
ar'arat
) ا . ع . پوست سر . و بازيچهاى مر كودكان را كه عرعار نيز گويند .
عرعرة
(
ar'arat
) م . ع . عرعر عينه عرعرة : بركند چشم او را . و عرعر سداد القارورة : بيرون آورد سر بند آن شيشه را . و عرعر الشيئ : بجنبش آورد آن چيز را .
عرعرة
(
ar'arat
) و (
or'orat
) ا . ع .
سر بند شيشه .
عرعرة
(
or'orat
) ا . ع . سر هر چيزى و معظم آن . و عرعرة الجبل : سر كوه .
و كذا : عرعرة السنام . و بالاتر و خوبتر جزء از كوهان شتر . و بينى . و قسمت غضروفى بينى .
و زهار . و پائين شكم . و خرابى و تباهى .
عرف
(
arf
) ا . ع . بوى خوش و يا بوى ناخوش و بيشتر در بوى خوش استعمال مىشود .
يق : ما اطيب عرفه : چه بسيار نيك است بوى خوش آن . و گياه يز . و يا گياهى كه از جنس حمض و عضاه نيست . المثل : لا يعجز مسك السوء عن عرف السوء ، در حق ناكسى گويند كه از فعل شنيع خود باز نايستد ( شبه به جلد لم يصلح للدباغ ) .
عرف
(
arf
) م . ع . عرف الفرس عرفا ( از باب نصر ) : بريد يال آن اسب را .
و عرف فلان ( مجهولا ) عرفا : ريش برآورد كف دست فلان . و عرف للامر عرفا ( از باب ضرب ) : برد بارى نمود در آن كار .
عرف
(
erf
) ا . ع . شناسائى بد رنگ . و ديرى در شناسائى . يق : ما عرف عرفى الا باخرة اى ما عرفنى الا اخيرا . و صبر و شكيبائى .
عرف
(
arf
) ج . ج حروف . و ج . عرفاء .
و ج . اعرف .
عرف
(
orf
) ا . ع . شناخته و معروف .
و شناختگى . و نيكوئى و جوانمردى و سخاوت و دهش . آنچه بذل و بخشش كرده شود . و موج دريا . و اعتراف . يق : على الف عرفا اى اعترافا . و فش اسب . و تاج خروس .
ج : اعرفة . و ريگ تودهء بلند . و جاى بلند .
و حد ما بين آسمان و دوزخ . ج : اعراف . و نوعى از خرمابن . و خرمابنى كه نخستين بارش رسد . و خرمابنى در بحرين كه بر شوم نامند . و درخت ترنج . و پشت ريگ تودهاى كه بلند برآمده باشد . و مناره . و طار القطا عرفا : در پى يكديگر پريدند مرغان سنگخوار . و جاء القوم عرفا عرفا :
آمدند قوم از پى يكديگر . و منه قوله تعالى :
وَ الْمُرْسَلاتِ عُرْفاً
اى ارسلت متتابعة او اراد انها ترسل بالمعروف .
عرف
(
orf
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - معروف و مشهور . و جواز . و معلوم . و عمومى . و اصطلاح عامه . و هر چيز صحيح مشروع و مخصوص و مطبوع . و نيكوئى .
و شايسته . و كلانى و بزرگى . و فتوت . و اسمى كه به آن چيزى و يا كسى بطور عموم ناميده مىشود . و حكم ثانوى .
عرف
(
araf
) م . ع . عرف عرفا ( از باب سمع ) : بسيار كرد بوى خوش را .
عرف
(
oraf
) ع . ج . عرفة .
عرف
(
orof
) ا . ع . ريگ تودهء مرتفع .
و مكان مرتفع و بلند . و فش اسب . و تاج خروس . ج : اعرفة .
عرفا
(
oraf
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مردمان عارف و دانا .
عرفاء
(
arf
) ص . ع . ابل عرفاء :
شتران بافش . ج : عرف .
عرفاء
(
arf
) ا . ع . كفتار ( سميت