و چمشاك و چمناك و چيدار . و نعلين و ارسى و پا افزار پاشنه بلند . و كفش خواستن : عازم سفر شدن . و كفش نهادن : اقامت كردن در خانه و سفر نكردن .
كفشبان
(
kafc - b n
) و كفشدار
(
kafc - d r
) ا . پ . باشماقچى و كسى كه كفشها را نگاهدارى مىكند .
كفشدارى
(
kafc - d ri
) ا . پ . مزدى كه بكفشدار مىدهند . و شغل كفشدار .
كفشدوز
(
kafc - duz
) ا . پ . كسى كه كفش مىدوزد .
كفش كن
(
kafc - kan
) ا . پ . محلى كه در آنجا كفشها را از پاى بدر آورند .
كفشكى
(
kafcaki
) ا . پ . نام فندى در كشتى گيرى .
كفشگر
(
kafc - gar
) ا . پ . كسى كه كفش مىدوزد و مىفروشد .
كفشن
(
kafcan
) ا . پ . صحرا و دشت .
و زمينى كه پيش از اين در آنجا غله كشته باشند .
كفشير
(
kafcir
) ا . پ . لحيم . و بوره و داروئى كه طلا و نقره و ديگر فلزات را بدان با لحيم پيوند مىكنند . و قلعى و ارزيز . و سرب . و كفشير كردن :
لحيم كردن . و كفشير گرفتن : و يا كفشير پذيرفتن : لحيم شدن و وصل شدن و پيوند شدن . و علاج كردن و چاره نمودن .
كفف
(
kafaf
) ا . ع . قوت روزگزار كه شخص را بىنياز كند از سؤال از مردم و قوت به قدر حاجت . و سؤال به كف و درخواست كه دست را پيش مردم دراز كند .
كفف
(
kafaf
) و (
kefaf
) ا . ع . دايره هاى نگار كه بر دست عروس نهند .
كفف
(
kefaf
) ا . ع . گوى كه در آن چشمه هاى آب باشد .
كفف
(
kefaf
) ع . ج . كفة (
keffat
) . و ج . كفة (
keffat
) و (
koffat
) . و ج . كفة (
kaffat
) و (
keffat
) .
كفف
(
kofaf
) ع . ج . كفة (
koffat
) .
كففة
(
kefafat
) ع . ج . كاف (
k ff
) .
كفك
(
kafk
) ا . پ . مطلق كف خواه كف صابون باشد و يا كف آب و كف ديگ و كف دهان و كف شير و جز آن . و كفك برآوردن : كف قى كردن . و كفدار شدن و كف كردن .
كفك
(
kafak
) ا . پ . خالهائى كه در كف دست و پاى براى زينت گذارند .
كفك افگن
(
kafk - afgan
) ص . پ .
براندازهء كف .
كفكفة
(
kafkafat
) م . ع . برگردانيدن و باز ايستانيدن .
كفكگير
(
kafk - gir
) و كفگير (
kaf - gir
) ا . پ . چمچه . و كفچه . و چمچهء سوراخ دارى كه بدان كف چيزى را گيرند .
كفگوگ
(
kafgug
) ا . پ . كلاه كهنه و مندرس و مانند آن .
كفل
(
kafl
) م . ع . كفله كفلا ( از باب نصر ) : پذيرفتار داد او را و ضامن داد . و كفلت عنه بالمال لغريمه : پذيرفتار مال وى شدم در پيش غريم وى . و كفلته :
پذيرفتار و ضامن او شدم . و كفل فلان :
پيوسته روزه داشت فلان . و كفل بالرجل كفلا و كفولا و كفالة ( از باب ضرب و نصر و كرم و سمع ) : پذيرفتار و ضامن آن مرد گرديد .
كفل
(
kefl
) ا . ع . هم چندان كه از اجر و ثواب و بهره . قوله تعالى :
يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ
. و هم چندان از گناه . قوله تعالى :
مَنْ يَشْفَعْ شَفاعَةً سَيِّئَةً يَكُنْ لَهُ كِفْلٌ مِنْها
. و نيز كفل : لته پارهاى كه در گردن گاو زير يوغ گذارند . و پشم كه سپس ريختن پشم برآيد . و كسى كه بر ستور نتواند نشست . و آنكه در دنبالهء رزمگاه آمادهء گريز و فرار باشد . و همتا و مانند . و كسى كه بمردم آويزد . و گليم و جز آن كه گرد كوهان شتر پيچند تا بر آن نشينند . و گليمى كه دو كنار آن را گره بسته از دوش تا سرين شتر را بگسترانند . ج : اكفال . و ذو الكفل :
نام يكى از پيغمبران بنى اسرائيل .
كفل
(
kafal
) ا . ع . سرين . و پس سرين . و ميانهء دوران . ج : اكفال .
كفل
(
kafal
) ا . پ . سرين آدمى و ديگر حيوانات . و پلاسى كه بدان ستور را چارجل كنند و سوار شوند .
كفل
(
koffal
) ع . ج . كافل . و ج .
كفيل .
كفلاء
(
kofal '
) ع . ج . كفيل .
كفلپوس
(
kafal - puc
) ا . پ . نوعى از پوشش اسب .
كفلگاه
(
kafal - g h
) ا . پ . نشيمنگاه و سرين .
كفليز
(
kaf - liz
) و كفليزه
(
kaf - lize
) ا . پ . كفچه و چمچهء سوراخدار . و ترش پالا .
كفن
(
kafn
) م . ع . كفن الخبزة فى الملة كفنا ( از باب ضرب ) : پنهان كرد آن نان را در خاكستر گرم . و كفن الميت : جامه پوشانيد آن مرده را . و كفن الصوف : رشت آن پشم را و به اين معنى اخير از نصر نيز آيد .
كفن
(
kafan
) ص . ع . طعام كفن :
طعام بىنمك .
كفن
(
kafan
) ا . ع . جامهء مرده .