از تازى - بزرگى و عظمت .
كباس
(
kob s
) ا . ع . بزرگ سر هر چه باشد . و نرهء ستبر بزرگ سر . و مرد سر در زير جامه فرو كشيده و خفته .
كباسة
(
keb sat
) ا . ع . خوشهء خرما .
ج : كبائس .
كباش
(
keb c
) ع . ج . كبش (
kabc
) .
كباص
(
kob s
) و كباصة
(
kob sat
) ا . ع . قوى و تواناى بر كار از شتر و خر و جز آن .
كباك
(
kab k
) ا . پ . ريسمان و طناب كه از ليف خرما سازند . و ريسمان سيس .
كباكب
(
kab keb
) ع . ج . كبكب (
kobkob
) .
كبال
(
kab l
) ا . پ . ريسمان و طناب از ليف خرما ساخته شده و كباك .
كبان
(
kob n
) ا . ع . نوعى از طعام كه از ارزن ترتيب دهند ( لغت يمنى است ) . و بيمارى مر شتر را .
كبائر
(
kab 'er
) ع . ج . كبيرة .
كبائس
(
kab 'es
) ع . ج . كباسة (
kab sat
) .
كبب
(
kobab
) ع . ج . كبة (
kobbat
) .
كبة
(
kobat
) ا . ع . خاكروبه . ج : كبون .
كبة
(
kabbat
) ا . ع . آهنگ . و حملهء سخت بر دشمن در جنگ . و سختى و صدمهء ميان دو كوه .
و سختى سرما . و يك بار در آمدگى در كار زار .
و يك بار روان شدگى . و بيك بار آمدن سرما .
و انبوهى . و بسرعت دويدگى . و تير اندازى در شب . و گروه مردم .
كبة
(
kobbat
) ا . ع . گروه مردم . و گروه اسبان . و گروههء ريسمان . و شتر بزرگ .
و گرانى . ج : كبب (
kobab
) .
كبت
(
kabt
) و (
kebt
) ا . پ . زنبور كه بز نيز گويند .
كبت
(
kabt
) م . ع . كبت الله العدو كبتا ( از باب ضرب ) : خوار و ذليل گرداناد و رسوا كناد خداى دشمن را . و كبت فلانا لوجهه : بر زمين افگند فلان را . و كبت عنه : برگردانيد آن را . و كبت الشيئ :
شكست آن چيز را . و كبت العدو : باز گردانيد و رو كرد دشمن را بخشم .
كبتا
(
kabet
) ا . پ . نوعى از حلوا كه كبيتا نيز گويند .
كبتر
(
kabtar
) ا . پ . كبوتر و كفتر .
كبث
(
kabs
) م . ع . كبث اللحم كبثا ( از باب سمع ) : برگرديد گوشت و بد بوى شد . و كبثته انا ايضا كبثا ( از باب نصر ) : اندوهگين گردانيدم آن را .
كبث
(
kabes
) ص . ع . فرسوده و پوسيده .
كبج
(
kabj
) ا . پ . خودستائى . و لياقت .
و منفعت و فايده . و حصه و بهره و قسمت . و چوبى كه بدان بوزه را بهم مىزنند . و قلابى كه بدان يخ را بلند مىكنند . و باغ كوچك .
كبج
(
kabj
) و كبجه
(
kabje
) ا . پ .
خردم بريده . و هر چاروائى كه زير دهانش ورم و آماس كرده باشد .
كبچ
(
kabc
) ا . پ . هر چاروائى كه زير دهانش ورم و آماس كرده باشد .
كبچه
(
kabce
) ا . پ . كفچه و كفگير و ابزارى كه بدان چيزهاى بريان كرده را بهم زنند و بشورانند .
كبح
(
kabh
) م . ع . كبح الدابة كبحا ( از باب فتح ) : لگام باز كشيد آن ستور را تا باز ايستد و سربلند كند . و كبح بالسيف :
بشمشير زد . و كبح فلانا : برگردانيد فلان را از حاجت وى .
كبح
(
kobh
) ا . ع . نوعى از ترف سياه .
كبد
(
kabd
) ا . پ . لاغر . و لحيم زرگرى و مسگرى . و سريشم . و شتاب و تعجيل .
كبد
(
kabd
) م . ع . كبده كبدا ( از باب نصر و ضرب ) : زد بر جگر او . و كبد فلانا : آهنگ فلان نمود . و كبد البرد القوم : دشوار گرديد سرما بر آن قوم و تنگ گرفت بر آنها و كبد فلان ( مجهولا ) : بيمار جگر گرديد فلان .
كبد
(
kabd
) و (
kebd
) و (
kabed
) ا .
ع . جگر . مؤنث آيد و يا مذكر و مؤنث هر دو .
ج : اكباد و كبود . و فلان تضرب اليه اكباد الابل يعنى مردمان از اطراف بطلب علم بسوى فلان مىآيند . و سود الاكباد : دشمنان .
كبد
(
kabd
) و (
kabad
) و (
kabed
) ا . ع . ميانهء آسمان و باطن زمين .
كبد
(
kabad
) ا . ع . بزرگى شكم . و سختى و مشقت و دشوارى . قوله تعالى :
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي كَبَدٍ
. و هوا . و ميانهء ريگ توده .
كبد
(
kabad
) م . ع . كبد كبدا ( از باب سمع ) : دردناك جگر گرديد . و كبد فلان : بزرگ شد شكم فلان .
كبد
(
kabed
) ا . ع . شكم و درون بتمامهء آن . و ميانهء چيزى و معظم آن . و پهلو . و ما بين دو طرف علاقهء كمان و يا باندازهء يك ذراع از ميان كمان و يا قبضهء كمان . يق : ضع السهم على كبد القوس .
كبد
(
kabed
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - جگر .
كبدا
(
kabd
) ا . پ . لاغر . و شتاب و تعجيل . و لحيم زرگرى و مسگرى . و سريشم .
كبداء
(
kabd '
) ص . ع . مؤنث اكبد :
زنى كه جاى جگرش برآمده و برخاسته باشد . و زن ستبر ميان گران رفتار . و رملة كبداء :
ريگ تودهء ميانه بزرگ .
كبداء
(
kabd '
) ا . ع . ميانهء آسمان .
و آسياى دستى . و كمانى كه قبضهاش كف دست را پر كند .