گنده پيل فارسى - ستبر دفزك . و ماده شتر كلان سر .
قندل
(
qandal
) و (
qonadel
) ا . ع .
بزرگ سر از شتر و ديگر ستور . و بزرگ و كلان .
قندلة
(
qandalat
) م . ع . قندل البعير قندلة : بزرگ سر گرديد آن شتر . و قندل فى مشيته : نرم و سست رفت .
قندلى
(
qandaliyy
) ا . ع . نام درختى .
قندول
(
qandul
) ا . ع . نام يك قسم درختى در شام كه دار شيشعان گويند .
قندول
(
qendul
) ا . پ . پوستى خوش بوى كه از درختى خاردار مىگيرند .
قندويل
(
qandavil
) ا . ع . بزرگ سر از شتر و ديگر ستور . و كلان و بزرگ .
قندهار
(
qandah r
) ا . پ . نام شهرى از خراسان كه اكنون در تصرف افغانها است .
و نام معبدى در گنگ بهشت .
قندى
(
qandi
) ص . پ . منسوب بقند .
قنديد
(
qendid
) ا . ع . قند و كند . و اسپرك . و مى و شراب انگور . و شيرهء انگور كه در آن از هر گونه بسوى افزار اندازند و پزند . و عنبر . و كافور . و مشك و خوشبوئى كه از زعفران تركيب كنند .
و حال مرد خواه نيك باشد و يا بد . يق :
ما قنديده اى حاله . ج : قناديد .
قنديل
(
qendil
) ا . ع . شمع . و چراغ .
ج : قناديل .
قنديل
(
qandil
) و (
qendil
) ا . پ .
چراغ و جروند . و شمع . و چراغدان و فانوس . و شمعدان . و كيهدان و پيهسوز .
و چيزى كاواك و ميان تهى كه تيرها را براى محافظت در آن اندازند . و قندبل ترسا :
قنديلى كه پيوسته در كليسيا آويخته است . و قنديل چرخ : آفتاب و ماه . و قنديل دو سر : آسمان . و قنديل شب : تاريكى شب . و قنديل عيسى : آفتاب .
قنديلچى
(
qandil - ci
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - چراغچى مساجد .
قنذع
(
qonzo '
) ا . ع . مرد ديوث .
قنذعة
(
qonzo'at
) ا . ع . موى گرداگرد سر . ج : قناذع .
قنذعل
(
qanza'al
) ا . ع . احمق و گول .
قنز
(
qenz
) ا . ع . خم كوچك . و صراحى كوچك .
قنز
(
qenz
) و (
qonz
) ا . ع . مرد پاك از آلايش . و دناست .
قنز
(
qanaz
) ا . ع . چيزهاى سفالين . و سفال . و شكار و صيد .
قنزع
(
qonzo '
) ا . ع . موهاى گرداگرد سر .
قنزعات
(
qonzo ' t
) ع . ج . قنزعة (
qonzo'at
) و (
qanza'at
) و (
qenze'at
) .
قنزعة
(
qanza'at
) م . ع . قنزع الديك قنزعة : مغلوب شد آن خرس و گريخت و اين را در وقتى گويند كه دو خروس با هم جنگ كنند . و نيز قنزع الديك : هويدا شد سپر هاى سپيد گردن آن خروس .
قنزعة
(
qanza'at
) و (
qenze'at
) و (
qonzo'at
) و (
qonza'at
) ا . ع . موى گرداگرد سر . و كاكل . و توك موى كه بر سر كودكان گذارند . و موهاى بلند برآمده و دراز . و پارهاى از زمين بىگياه . و باقى ماندهء از پر . و بن دم . و پر گردن خروس .
و آنچه از سنگريزه كه از گرد و بزرگتر باشد .
و توك موى كه زنان بر سر پيچيده دارند .
ج : قازع . و قنزعات (
qonzo'at
) . و اما القنازع التى نهى عنها نهى عنها فهى ان يؤخذ الشعر من الراس و يترك منه .
قنس
(
qans
) و (
qens
) ا . ع . اصل . و اصل بزرگى و نژاد .
قنس
(
qens
) ا . ع . بالاى سر . ج :
قنوس .
قنس
(
qanas
) ا . ع . قى اندك . و راسن كه زنجبيل شاهى نيز گويند .
قنسر
(
qansar
) و (
qensar
) و (
qennasr
) ا . ع . پير كلانسال و ديرينه .
قنسره
(
qansarat
) م . ع . قنسرته الشدائد و السن قنسرة : پير گردانيد آن را سختيهاى روزگار و عمر .
قنسرون
(
qennasrun
) و (
qennesrun
) ا . ع . قنسرين كه نام شهرى است در شام .
قنسرى
(
qansariyy
) ا . ع . پير سالخورده و ديرينه .
قنسرى
(
qennasriyy
) ص . ع . منسوب به شهر قنسرين .
قنسرين
(
qennasrin
) و (
qennesrin
) ا . ع . نام شهرى در شام كه قنسرون نيز گويند .
قنسطيط
(
qonsatit
) ا . ع . يك قسم درختى .
قنشورة
(
qancurat
) ا . ع . زنى كه حيض نيارد .
قنص
(
qans
) م . ع . قنص قنصا ( از باب ضرب ) : شكار كرد .
قنص
(
qens
) ا . ع . اصل و بن و نژاد چيزى .
قنص
(
qanas
) ا . ع . شكار . و بنو قنص :
گروهى از تازيان .
قنصعر
(
qensa'r
) ا . ع . كوتاه گردن و كوتاه پشت و گرد اندام .
قنصف
(
qensef
) ا . ع . پنبهء بردى .
قنصل
(
qonsol
) ا . ع . كوتاه بالا .
قنط
(
qant
) ا . ع . نرهء كودك و چول .