تننده و عنكبوت . و فراهم آمد نگاه خاك مور .
قشعمان
(
qac'am n
) و (
qoc'am n
) ا . ع . كركس نر بزرگ جثه .
قشعوم
(
qoc'um
) ا . ع . خرد اندام .
و كنه .
قشف
(
qacf
) و (
qacaf
) ص . ع . ملوث و ناپاك و چركين .
قشف
(
qacaf
) ا . ع . پليدى و چركينى پوست . و كهنگى هيئت . و بدى حال و تنگى زيست با آنكه خود را بواسطهء شستشوى پاك نگاهدارد .
قشف
(
qacaf
) م . ع . قشف قشفا ( از باب سمع ) : سوخت روى آن از تابش آفتاب . و برگرديد رنگ وى از درويشى .
و قشف قشفا و قشافة ( از باب سمع و كرم ) : پليد و چركين پوست گرديد . و بد حال شد و تنگ عيش گرديد .
قشف
(
qacef
) ص . ع . رجل قشف :
مرد سوخته روى از تابش آفتاب .
قشقون
(
qocqun
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - پاردم . و پشت پوزى .
قشقه
(
qacqe
) ا . پ . نشانى كه هندوان از زعفران و صندل و جز آن بر پيشانى گذارند .
و قشقه كشيدن : گذاشتن نشان قشقه بر پيشانى .
قشلا
(
qecl
) و قشلاق (
qecl q
) و قشلق
(
qeclaq
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - گرمسير و جاهاى گرم كه در مدت زمستان در آنجا بسر برند ، ضد ييلاق .
قشلب
(
qoclob
) و (
qecleb
) ا . ع . نام گياهى .
قشم
(
qacm
) ا . ع . آب راهه .
قشم
(
qacm
) م . ع . قشم الطعام قشما ( از باب نصر ) : خورد طعام را و يا بسيار خورد طعام را . و نيز بلايه و هيچكاره را از طعام برچيده دور كرد و نيكو و برگزيدهء آن را خورد . و قشم الخوص : كفانيد و شكست برگ خرما را جهة بافتن . و قشم قشما و مقشما ( از باب ضرب ) : بمرد .
و يق : الموت قشم يقشم ، قيل : هو مصدر بمعنى الفاعل .
قشم
(
qecm
) ا . پ . نام جزيرهاى واقع در خليج فارس كه جزيرهء طويله نيز نامند ، مساحت سطح آن 1333 كيلومطر مربع است .
قشم
(
qecm
) ا . ع . سرشت و طبيعت . و آب راهه . و آب راههء تنگ در رودبار و يا در زمين . ج : قشوم . و جسم و هيئت و پيكر و تن . و گوشت پختهء سرخ شده . و پيه .
و اصل و بن و نژاد چيزى .
قشم
(
qocm
) ع . ج . قشيم (
qacim
) .
قشم
(
qacam
) و (
qacm
) ا . ع . بسر و غورهء سپيد كه پس از رسيدن همينكه شيرين گردد خورند .
قشمذين
(
qacmazin
) ا . ع . بلغت اهل يمن : آسمان .
قشمش
(
qecmec
) ا . پ . كشمش .
قشنگ
(
qacang
) ص . پ . ظريف و خوشگل و خوشنما و جميل .
قشنگى
(
qacangi
) ا . پ . ظرافت و و خوشگلى و خوشنمائى .
قشنيزة
(
qecnizat
) ا . ع . نام گياهى مأكول و لذيذ .
قشو
(
qacv
) م . ع . قشا الحية قشوا ( از باب نصر ) : پوست باز كرد از مار . و قشوت العود و غيره : بركندم پوست را از درخت و جز آن و دست فروماليدم بر درخت تا برگش فرو ريزد . و قشوت وجهه : مسح كردم و دست ماليدم بر روى آن .
قشو
(
qacav
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - ابزارى آهنين و دندانهدار كه بدان اسب و استر و خر و جز آن را خارند و كبيچه و پشت خار و اخكلنده و پركن نيز گويند و بتازى محس نامند .
قشوات
(
qacav t
) ع . ج . قشوة .
قشوان
(
qacv n
) و (
qocv n
) ا . ع .
مرد باريك و سست گوشت .
قشوانة
(
qacv nat
) ا . ع . مؤنث قشوان :
زن باريك سست گوشت .
قشوة
(
qacvat
) ا . ع . ظرفى از برگ خرما مانند كدو كه زنان در آن خوش بوى و پنبه نهند . ج : قشوات و قشاء .
قشور
(
qacvar
) ا . ع . زنى كه حيض نيارد .
قشور
(
qacur
) ا . ع . داروئى كه بدان روى را روشن نمايند .
قشور
(
qocur
) ع . ج . قشر (
qecr
) .
قشور
(
qocur
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پوستها . و قشور شجرة الحية : پوست ريشهء جنطيانا .
قشورة
(
qacvarat
) م . ع . بچوبدستى زدن .
قشوش
(
qocuc
) م . ع . قش قشوشا ( از باب نصر ) : نيكو و فربه گرديد پس از لاغرى . و قش الرجل : خورد آن مرد از اينجا و آنجا . و قش فلان : پيچيد فلان و برگرفت از خوان هر آنچه بر آن قادر بود .
و قش الشيئ : فراهم آورد آن چيز را . و قش الناقة : بشتاب دوشيد آن ماده شتر را و قش فلان : برفتار لاغر رفت فلان . و قش الشيئ : بدست خراشيد و سود آن چيز را چندان كه فرو ريخته گرديد . و قش زيد :
خورد زيد آنچه مردم در مزبلهها و جز آن مىاندازند و نيز خورده پارههاى صدقه را .
و قش النبات : خشك گرديد گياه . و قش القوم : روان شدند آن گروه و در گذشتند .