در تنور افتد . و ريزههاى نان . و پارهاى از آرد خمير كرده . ج : فرازد و فرازق و فرازيد .
و نيز فرزدق : لقب همام بن غالب بن صعصعة شاعر معروف .
فرزدقة
(
farazdaqat
) ا . ع . واحد فرزدق و قطعهاى از خمير و يا از خميرمايه . ج :
فرازق .
فرززميار
(
farz - zamy r
) ا . پ .
نماز بزرگ .
فرزع
(
forzo '
) ا . ع . پنبهدانه .
فرزعة
(
forzo'at
) ا . ع . دسته بستهء از علف و گياه . ج : فرازع . و نام يكى از هشت كركس لقمان .
فرزفرجيشور
(
farz - farjicvar
) ا .
پ . پيغمبر بزرگ .
فرزل
(
ferzel
) ا . ع . قيد و گاز و مقراض آهنگران .
فرزل
(
forzol
) ص . ع . رجل فرزل :
مرد درشت تندار .
فرزلة
(
farzalat
) م . ع . فرزله فرزلة : بندى كرد آن را .
فرزم
(
forzom
) ا . پ . قالب كفش دوزى .
فرزند
(
farzand
) ا . پ . پسر و ابن و ولد . و بچه و طفل و كودك . و اولاد و مولود .
و آنكه از كسى و يا چيزى توليد شده باشد .
و فرزند آب : هر حيوان آبى . و حباب و غنچهء آب . و فرزند ارجمند : اولاد نامدار . و فرزند آفتاب : لعل و ياقوت .
و ديگر جواهر كانى . و فرزند بكر :
نخستين فرزند . و سبزى هميشه سبز . و فرزند خاور : آفتاب . و فرزند رشيد : اولاد خوب . و فرزند زنا :
حرامزاده و خشوك . و فرزند نيك نهاد :
اولاد نيك صفت بلند همت .
فرزندشاد
(
farzand - c d
) ا . پ .
مراقبه و فرزنشاد و سر فروبردن درويشان در جيب فكرت .
فرزندك
(
farzandak
) ا . پ . مصغر فرزند : بچهء كوچك و فرزند خرد .
فرزند مرده
(
farzand - morde
) ص .
پ . كسى كه اولاد وى مرده باشد . و پدر و مادر محروم از اولاد .
فرزندى
(
farzandi
) ص و م ف . پ .
منسوب و متعلق به فرزند . و صفات و حالات بچگى . و بفرزندى برداشتن : باولادى قبول كردن .
فرزنشاد
(
farzanc d
) ا . پ . فرزندشاد .
فرزو
(
farzu
) ا . پ . عقل و خرد و فهم و دريافت . و حكمت .
فرزوم
(
forzum
) ا . ع . كندهء موزه دوزان و كفشگران . و قالب كفش دوزى .
فرزه
(
farze
) ا . پ . فريز و سبزهاى كه تر و تازه باشد . و سبزهزار و جائى كه پر از علف و سبزه بود .
فرزه
(
forze
) ا . پ . كنار رودخانه و ساحل دريا كه محل عبور كشتيها بود .
فرزى
(
farzi
) ا . پ . فرزان و آن مهرهء از شطرنج كه بمنزلهء وزير است .
فرزى
(
ferzi
) ا . پ . جلدى و چابكى .
فرزىبند
(
farzi - band
) ا . پ . اصطلاحى است در علم شطرنج بازى .
فرزين
(
farzin
) ا . پ . آن مهرهء از شطرنج كه بمنزلهء وزير است .
فرزين
(
farzin
) ص . پ . دانا و عالم و فاضل و حكيم .
فزژ
(
farj ?
) و (
forj ?
) ا . پ . بيخ گياهى كه خولنجان نيز گويند . و ريوند .
فرس
(
fars
) م . ع . فرس فريسة و فرسا ( از باب ضرب ) : فرو كوفت و شكست استخوان گردن شكار را . و فرس الذابح ذبيحته : شكست آن شخص ذبحكننده گردن ذبيحهء خود را پيش از مردن آن ، و قد نهى عنه . و نيز فرس : شكار افگندن شير . و كشتن بهر طور كه باشد .
فرس
(
fers
) ا . ع . نام گياهى .
فرس
(
fors
) ا . ع . ايران . و ايرانى .
فرس
(
faras
) ا . ع . اسب خواه نر باشد و يا ماده و مؤنث آيد . ج : افراس و فروس .
و آن مهرهء از شطرنج كه بمنزلهء اسب است .
فرس
(
faras
) م . ع . فرس فرسا ( از باب سمع ) : پيوسته خورد خرماى فراس را . و فرس الفرس : چرانيد گياه فرس را .
فرس
(
faras
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اسب . و فرس نهادن : مغلوب شدن و عاجز آمدن .
فرسا
(
fars
) ص . پ . تلفكننده و پايمالكننده و نابودكننده و فرساينده . و فرسوده شده . و محوكننده . و كهنهكننده .
و رسيده شدهء به آسمان . و اين كلمه هميشه بطور تركيب در آخر اسم در مىآيد مانند :
جان فرسا يعنى مضطربكنندهء روح و ناخوش و ملالت آورنده . و مهلك .
فرساح
(
fers h
) ا . ع . زمين پهن فراخ .
فرساد
(
fars d
) ا . پ . دانا و دانشمند و حكيم و عاقل . و نام درختى كه آن را توت نيز گويند .
فرسان
(
fars n
) ا . پ . هر جانورى كه از پوست آن پوستين سازند .
فرسان
(
fors n
) ع . ج . فارس .
فرسايندن
(
fas nidan
) ف م . پ .
فرسودن كنانيدن و فرسودن فرمودن .
فرساى
(
fars y
) ص . پ . فرسا .
فرساينده
(
fars yande
) ص . پ .
چيزى كه بواسطهء طول زمان و بسيارى دست