غلف
(
qollaf
) ع . ج . غلاف .
غلفاء
(
qalf '
) ص . ع . مؤنث اغلف يعنى زن ختنه ناكرده . و قوس غلفاء : كمان در غلاف كرده . و سنة غلفاء : سال ارزان و فراخ .
غلفاء
(
qalf '
) ا . ع . زمين چرا ناكرده كه در آن گياه ريزه و كلان باشد . و لقب شخصى كه نخستين موى را بمشك غاليه كرد .
غلفاق
(
qelf q
) ص . ع . زن دراز بالا .
و امراة غلفاق المشى : زن تيزرو .
غلفان
(
qalf n
) ا . ع . نام موضعى . و بنو غلفان : بطنى از تازيان .
غلفة
(
qolfat
) ا . ع . غلاف سر نره .
غلفج
(
qalfaj
) و غلفچ
(
qalfac
) و (
qalafc
) ا . ع . زنبور سرخ . و زنبور عسل .
و زلو .
غلفق
(
qalfaq
) ا . ع . پوست خرمابن .
و برگ رز ما دام كه بر درخت باشد . و زن گول بد زبان زشت كردار . و چغرلاوه و گياهى پهن برگ كه به روى آب گسترده باشد .
غلفق
(
qalfaq
) ص . ع . عيش غلفق :
زيست فراخ . و قوس غلفق : كمان نرم و فروهشته .
غلفقة
(
qalfaqat
) م . ع . غلفق غلفقة :
درويش شد و تهى دست گرديد . و علفق الكلام : سخن بد گفت .
غلق
(
qalq
) ص . ع . رجل غلق : مرد كلانسال لاغر و يا سرخ فام . و كذا : جمل غلق .
غلق
(
qalq
) م . ع . غلق فى الارض غلقا ( از باب ضرب ) : دور رفت . و غلق الباب : بست در را ( لغة ردية فى اغلق الباب ) .
غلق
(
qalq
) ا . ع . بستگى در .
غلق
(
qalaq
) ا . ع . كليدانه و هر چه بدان در را بندند .
غلق
(
qalaq
) م . ع . غلق الرهن غلقا ( از باب سمع ) : حق مرتهن گرديد آن رهن و اين در وقتى باشد كه راهن شروط فك رهن را در موقع آن نتواند . و غلقت النخلة :
منقطع گرديد بار آن خرمابن از كرم افتادن در بيخ شاخ وى . و غلق ظهر البعير :
به نشد ريش پشت شتر و مجروح ماند . و غلق الرجل : منضجر شد آن مرد و خشم كرد .
يق : احتد فلان فنشب فى حدته و غلق . و نيز غلق : هلاك گرديدن .
غلق
(
qaleq
) ص . ع . كلام غلق :
سخن دشوار و مشكل .
غلق
(
qoloq
) ص . ع . باب غلق :
در بسته .
غلقا
(
qalq
) ا . پ . گياهى شبيه بكبر و از جملهء يتوعات كه شمشير و كارد و جز آن را بشيرهء آن آب دهند و زخم آنها بهر كس رسد بميرد .
غلقة
(
qalqat
) و (
qelqat
) و غلقى
(
qalq
) ا . ع . نوعى از درخت خرد طلح در حجاز و تهامة كه بوى پوست پيرايند و مردم حبش بدان سلاح را زهردار سازند و مجروح آن جانبر نشود .
غلقونه
(
qolqune
) ا . پ . گلگونه .
غلك
(
qollak
) ا . پ . كوزهاى كه سر آن را بچرم گيرند و سوراخى در آن كنند و تمغاچيان و راهداران زرى كه از مردم گيرند در آن ريزند .
غلل
(
qalal
) ا . ع . سوزش و سختى تشنگى .
و تشنگى . و سوزش شكم . و بيمارى مر گوسپندان را .
و آب روان در ميان درختان . و آب كه بر روى ريگ گاه پيدا و گاه ناپيدا شود . و پالونه .
ج : اغلال .
غلل
(
qalal
) م . ع . غلت الابل غللا ( از باب نصر ) : آب سير نخوردند شتران .
و غل الرجل ( مجهولا ) : تشنه گرديد آن مرد .
غلل
(
qolal
) ع . ج . غلة .
غلم
(
qalm
) م . ع . غلم الرجل غلما و غلمة ( از باب سمع ) : تيز شهوت گرديد آن مرد . و كذا : غلم البعير .
غلم
(
qalem
) ص . ع . مرد تيز شهوت .
غلمان
(
qelm n
) ع . ج . غلام .
غلمان
(
qelm n
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - امرد . و خدمتگار بهشتى به صورت امرد و غلمان و جوارى : امردان خدمتگار و كنيزكان .
غلمة
(
qelmat
) ع . ج . غلام .
غلمة
(
qolmat
) ا . ع . تيزى شهوت جماع و خواهانى آن .
غلمة
(
qolmat
) م . ع . غلم غلما و غلمة . مر غلم .
غلمة
(
qalemat
) ص . ع . مؤنث غلم يعنى زن تيز شهوت .
غلمچ
(
qalmac
) ا . پ . غلغليچ .
غلمشك
(
qalmacak
) ا . پ . مردم درشت و ناهموار و ناتراشيده .
غلمليچ
(
qalmalic
) ا . پ . غلغليچ .
غلن
(
qaln
) م . ع . غلن الشباب غلنا ( از باب نصر ) : از حد در گذاشت جوانى و شتابى كرد .
غل نهاده
(
qol - neh de
) ص . پ .
گرفتار بغل و بند و زنجير و محبوس در غل .
غلو
(
qalv
) م . ع . غلا السهم غلوا ( از باب نصر ) : بلند گرديد تير در رفتن .
و غلا النبت : باليد آن گياه و درهم پيچيد و انبوه شد . و غلا السعر : گران گرديد نرخ . و غلا بالسهم غلوا و غلوا :
بنهايت بلند نمود دست را در انداختن تير و بنهايت قدرت دور انداخت تير را .
غلو
(
qolovv
) م . ع . غلافى الامر غلوا ( از باب نصر ) : درگذشت از حد