كسى كه در راه دين با كفار جنگ كند و جهاد نمايد . و پادشاه غازى : پادشاه مجاهد در راه دين و مظفر و فيروز .
غازى
(
q zi
) ص . ع . رجل غاز :
مرد پيكاركننده و با دشمن دين كارزار نماينده .
ج : غزى و غزى و غزاء و غزاة .
غازيان
(
q ziy n
) ا . پ . ج . غازى يعنى مجاهدين در راه دين .
غازيان
(
q ziy n
) ا . پ . بندرى در كنار مرداب و محاذى انزلى كه در ميان آن و انزلى مرداب فاصله مىباشد .
غازيانه
(
q ziy ne
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - بهادرانه و دلاورانه و دليرانه .
غازى مرد
(
q zi - mard
) ا . پ . گرد و بهادر و دلير و پهلوان . و مركب و اسب .
غازى ميان
(
q zi - miy n
) ا . پ .
نام برادرزادهء سلطان محمود غزنوى .
غاژ
(
q j ?
) ا . پ . مردم دهان فراخ . و خار مانند خار گل و خار درخت و جز آن .
و غاژ كردن : پنبه دانه از پنبه بيرون كردن . و پشم زدن و حلاجى كردن تا براى رشتن آماده باشد . و بر جامهء فرسوده و جز آن پينه و وصله زدن . و دوباره بافتن .
غاژه
(
q je
) ا . پ . غازه و گلگونه . و تذهيب صفحهاى كه به روى آن شعر نوشتهاند .
و پنبه زن . و داروئى كه آن را اكليل الملك گويند .
غاسق
(
q seq
) ا . ع . ماه و قمر . و شب وقت غروب شفق . و تاريكى پس از غروب شفق . قوله تعالى :
مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ
يعنى از شر بدى شب چون در آيد و يا تاريك گردد . و نيز گفتهاند من شر الذكر اذا قام .
غاسل
(
q sel
) افا . ع . شوينده .
غاسلة
(
q selat
) ا . ع . زن غسال كه شغل آن شستن و غسل زنهاى مرده است .
غاسول
(
q sul
) ا . ع . گياهى كه از آن اشخار استخراج مىكنند و به فارسى اشنان گويند .
غاسى
(
q si
) ص . ع . شيخ غاس :
پير فانى .
غاش
(
q c
) ا . ع . عاشقى كه عشق او بدرجهء كمال رسيده باشد و در نهايت محبت بود . و كج سليقه و كم ادراك و كند ذهن و كند طبع و كودن . و شور و غوغا . و خوشهء انگور . و خيار تخمى يعنى خيارى كه براى تخم نگاهدارند .
غاش
(
q cc
) ص . ع . خائن . و كينهور خدعهكننده .
غاشم
(
q cem
) ص . ع . ستمگار و ظلم كننده . ج : غاشمون .
غاشمات
(
q cem t
) ع . ج . غاشمة .
غاشمة
(
q cemat
) ص . ع . مؤنث غاشم : زن ستمگار و ظلمكننده . ج : غاشمات .
غاشمون
(
q cemuna
) ع . ج . غاشم .
غاشية
(
q ciyat
) ا . ع . پوشش و چيزى كه بپوشاند . ج : غواشى . قوله تعالى :
مِنْ فَوْقِهِمْ غَواشٍ
. و نيز غاشية : قيامت .
قوله تعالى :
هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ الْغاشِيَةِ
.
و نيز آتش . و پوشش دل . و پوشش زين .
و چرمى كه بدان نيام شمشير را از زير قبضه تا بن شمشير در گيرند . و پوست پارهاى كه بدان قبضهء شمشير را پوشند . و خواهندگان شخص كه نزد وى آيند . و زيارت كنندگان و دوستان بنوبت آينده . و آهن پس كوههء پالان شتر . و زين . و درد . و بيمارى شكم . يق :
رماه الله بالغاشية : مبتلا سازاد خداى ويرا به درد شكم .
غاشيه
(
q ciye
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - زين پوش . و زينپوشى كه ركابدار بر دوش اندازد .
غاشيه بر دوش
(
q ciye - bar - duc
) ص . پ . فرمان بردار و مطيع .
غاشيهدار
(
q ciye - d r
) ا . پ . ركاب دار كه زين پوش بر درش اندازد . و بواب و دربان . و جبرئيل .
غاص
(
q ss
) ص . ع . كسى كه بگلوى وى چيزى درماند . و منزل غاص بالقوم :
منزل پر از قوم .
غاصب
(
q seb
) افا . ع . غصبكننده و گيرندهء چيزى بقهر و ظلم . ج : غصاب و غاصبون .
غاصب
(
q seb
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كسى كه چيزى از كسى بستم و ظلم گيرد و حق كسى را بناحق مالك شود .
غاصبون
(
q sebuna
) ع . ج . غاصب .
غاض
(
q zz
) ا . ع . پاى برنجنى كه پر كند ساق را و بچسبد بر آن .
غاضب
(
q zeb
) ص . ع . خشمگين .
غاضر
(
q zer
) ا . ع . پوست نيكو پيراسته .
و شتاب آيندهء در حاجات خود و صلحكنندهء در آن .
غاضرة
(
q zerat
) ا . ع . نام قبيلهاى از تازيان .
غاضف
(
q zef
) ا . ع . نيكو حال . و زيست خوش و نيك . و سگى كه گوش وى سوى پيش فروهشته باشد .
غاضى
(
q zi
) ص . ع . شيئ غاض :
چيز نيكوى فراهم آمده . و رجل غاض :
مرد نيكو حال و بسندهء عيال خويش را . و بعير غاض : شتر غضاة خوار . و ليل غاض : شب تاريك . و شب روشن . ج :
غواضى .
غاضية
(
q ziyat
) ص . ع . مؤنث غاضى . ج : غواضى . يق : ابل غاضية :
شتران غضاة خوار . و كذا ابل غواض و