شهره
(
cohre
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مشهور و نامدار و نامور . و شهرهء آفاق و يا شهرهء عالم : مشهور و نامدار در همهء عالم . و شهرهء دروغ : خبر دروغ .
و شهرهء شهر شدن : نامور شدن در شهر و مشهور گشتن در آن .
شهرهبند
(
cohre - band
) ص . پ .
نامدار و مشهور و معروف . و مشهور در نيكنامى . و كم عمق و سطحى .
شهرى
(
cahri
) ا . پ . ساكن شهر و اهل شهر . و نوعى از سرود كه به زبان پهلوى باشد .
شهرى
(
cahri
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - منسوب و متعلق به شهر كه بمعنى ماه باشد .
شهريار
(
cahr - y r
) ا . پ . بزرگترين پادشاهان عصر . و كلانتر و بزرگ شهر .
و آفتاب .
شهريارى
(
cahr - y ri
) ا و ص . پ .
سلطنت و فرمانروائى و پادشاهى . و مملكت .
و حكومت . و منسوب بشهريار .
شهرية
(
cahriyyat
) ا . ع . نوعى از اسب تاتارى .
شهريده
(
cahride
) ص . پ . پراكنده و پريشان شده و از هم پاشيده و پهن و پخچ گشته .
شهرير
(
cahrir
) ا . پ . نام ماه هشتم از سال شمسى . و روز چهارم از هر ماه شمسى كه شهريور نيز گويند .
شهريور
(
cahri - var
) ا . پ . نام ماه هشتم از سال شمسى . و نام روز چهارم از هر ماه شمسى . و نام فرشتهء موكل بر آتش و بر فلزات كه تدبير امور ماه شهريور و روز شهريور به دو تعلق دارد .
شهريورگان
(
cahri - var - g n
) ا . پ .
نام روز چهارم از هر ماه شمسى .
شهزادگان
(
cah - z dag n
) پ . ج .
شهزاده .
شهزاده
(
cah - z de
) ا . پ . زادهء شاه خواه پسر باشد و يا دختر . و پسر شاه . و پسر پسر شاه . و برادرزادهء شاه .
شهزود
(
cahzud
) و
شهزور
(
cahzur
) ا . پ . شهر زور كه نام شهرى در نزديكى بابل باشد .
شهزيز
(
cehziz
) و (
cohziz
) ا . ع .
نوعى از خرما .
شهسوار
(
cah - sov r
) ا . پ . فارس و سوار دلاور و بهادر و پهلوان غازى . و شهسوار دشت ارزن : آن حضرت صلى اللّه عليه و آله .
و شهسوار فلك : آفتاب . و شهسوار مضمار مغازى : پهلوان ميدان جنگ .
شهسواران
(
cah - sov r n
) پ . ج .
شهسوار . و طبقهء شهسواران : گروه سواران غازى .
شهق
(
cahq
) م . ع . شهقت عين الناظر على فلان شهقا : رسيد فلان را چشم زخم .
شهقة
(
cahqat
) ا . ع . نعره و صيحه .
يق : شهق فلان شهقة فمات : نعره زد فلان و مرد .
شهكار
(
cah - k r
) ا . پ . ملك مزروع و كاشته شده . و حيله و مكر . و شرارت .
شهل
(
cahl
) ا . ع . دروغ . يق : فيه ولع و شهل اى كذب .
شهل
(
cahal
) ا . ع . ميش چشمى و نيكوى از آن .
شهل
(
cahal
) م . ع . شهل شهلا ( از باب سمع ) : ميش چشم گرديد .
شهلا
(
cahl
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - چشم سياه مايل بسرخى كه فريبندگى داشته باشد . و نرگس شهلا : نوعى از گل نرگس كه بجاى زردى وسط سياهى داشته باشد مانند چشم انسان .
شهلاء
(
cahl '
) ص . ع . مؤنث اشهل يعنى زن ميش چشم . و عين شهلاء : چشم سياه مايل بزرقة .
شهلاء
(
cahl '
) ا . ع . حاجت .
شهلان
(
cahl n
) ا . پ . نام كوهى . و نام جاى و مقامى .
شهلة
(
cahlat
) ص . ع . زن كلانسال .
و زن ميانهرو تمام عقل ( خاص بالنساء و لا يوصف بها الرجال ) .
شهلة
(
cohlat
) ا . ع . ميش چشمى . و گفتهاند در شهلة سياهى چشم كمتر از زرقة است و حدقهء چشم مايل بسرخى مىباشد و خطوط سرخ ندارد .
شهلنگ
(
cahlang
) ا . پ . لواف و ريسمان تاب يعنى كسى كه ريسمان و طناب خيمه مىتابد .
شهله
(
cahle
) ا . پ . خفاش و شبپره . و گوشت بسيار چرب .
شهليده
(
cahlide
) ص . پ . شهريده و پراكنده و پريشان شده و از هم پاشيده و پخچ و پهن گشته .
شهم
(
cahm
) ا و ص . ع . تيز خاطر چالاك و جلد . ج : شهام . و اسب تيز رو و توانا .
و مهتر مطاع . ج : شهوم . و سنگى كه در خانهء محل صيد شير قرار مىدهند كه چون شير در آن خانه در آيد بدان سنگ بند گردد . و از اعلام است .
شهم
(
cahm
) م . ع . شهم الفرس شهما ( از باب فتح ) : زجر كرد آن اسب را . و شهم فلانا شهما و شهوما :
ترسانيد فلان را و بيم كرد و اين معنى از نصر نيز آيد .
شهمات
(
cah - m t
) پ . كلمهايست كه