دو معنى از ضرب و نصر هر دو آيد . و ساغت به الارض : فرو برد آن را زمين . و ساغت الناقة : دويد آن ماده شتر و قوى گرديد .
سوغات
(
savq t
) ا . پ . ره آورد كه دوستى براى دوستى از سفر آرد و ارمغان و تحفه . و هديه و بخشش .
سوغان
(
savaq n
) م . ع . سوغ سوغا و سوغانا . مر . سوغ .
سوغة
(
savqat
) ص . ع . سوغ يعنى بچهاى كه بلافاصله پشت سر ديگرى زاده شده و مذكر و مؤنث در آن يكسان است . يق : هذا سوغة هذا و هذه سوغة هذه .
سوغه
(
savqe
) ا . پ . مرسومى كه سپاهيان از علوفه و ماهيانهء خود مر نويسندگان و مشرفان را دهند .
سوف
(
savf
) ا . ع . صبر و شكيبائى .
و خواهش و آرزو . و اميد . و انتظار . و سرانجام . و فيلسوف . و قولهم فلان يقتات السوف يعنى فلان باميد زندگانى مىكند .
سوف
(
savfa
) ع . كلمهء مبنى بر فتح بمعنى زود باشد و در آن چند لغت ديگر آمده : سف و سو و سى و هو حرف معناه الاستيناف او كلمة تنفيس فيما لم يكن بعد و يستعمل فى التهديد و الوعيد و الوعد و ان شئت ان تجعلها اسما نونتها .
سوف
(
savf
) م . ع . ساف الرجل الشيئ سوفا ( از باب نصر ) : بوئيد آن مرد آن چيز را . و ساف المال : هلاك شدند شتران و مرگامرگى افتاد در آنها . و ساف الارض : نزديك به زمين سوفة رسيد .
سوف
(
suf
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - حكمت .
سوف
(
suf
) ا . پ . جامهاى كه از ابريشم و چند تار پنبه بافته باشند .
سوف
(
suf
) و (
sovaf
) ع . ج . سوفة .
سوفار
(
suf r
) و
سوفاره
(
suf re
) ا . پ . هر آوندى كه از گل پخته باشد مانند سبو و تغار و خم . و هر سوراخ . و سوراخ سوزن . و دهانهء تير يعنى آنجاى از تير كه چلهء كمان را در آن بند كنند . و سوفار سوزن : سوراخ سوزن .
سوفار لبان
(
suf r - lab n
) ا . پ .
مردمان ملوط و مأبون .
سوفال
(
suf l
) ا . پ . سوفار .
سوفان
(
suf n
) ا . پ . قو و سوختهاى كه بدان آتش از آتش زنه گيرند .
سوفانه
(
suf ne
) ا . پ . سوراخ سوزن .
و دهانهء تير .
سوفة
(
sufat
) ا . ع . زمين . و زمين ميان ريگ . و درشتى . ج : سوف و سوف .
سوفته
(
sufte
) ا . پ . مكر و فريب و حيله . و كرمك گندمخوار .
سوفچه
(
sufce
) ا . پ . ريزهء هر چيز .
و شوشهء زر و سيم . و چرك چشم . و خرده چوب . و كاه و خاشاك .
سوفرا
(
sufar
) ا . پ . نام وزير كيقباد پدر نوشيروان .
سوفسطا
(
sufest
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - حكمتى كه بناى آن بروهم باشد .
سوفسطائى
(
sufest i
) ا . پ . حكيم باطل كه بناى حكمتش بروهم است .
سوفطيون
(
sufatiyun
) ا . پ . - مأخوذ از يونانى - جند بيدستر .
سوفى
(
sufi
) ا . پ . حكيم و عاقل و خردمند .
سوق
(
savq
) م . ع . ساق الماشية سوقا و سياقة و مساقا ( از باب نصر ) :
راند چاروا را . و ساق المريض سوقا و سياقا : در جان كندن درآمد بيمار . و ساق فلانا : بر ساق فلان زد . و ساق الى امراته صداقها : فرستاد بسوى زن خود صداق وى را .
سوق
(
suq
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بازار . و اهل سوق : مردمان بازارى .
سوق
(
suq
) ا . ع . بازار يذكر و يؤنث و قيل التانيث افصح و اصح و التذكير خطاء لانه يقال سوق نافقة . و نيز سوق : ج . ساق . و سوق البز : بازار بزازان . و سوق الدجاج : بازار مرغ فروشان . و سوق الحرب : سختترين جاى جنگ . و سوق بنى قنيقاع : بازارى بود در جاهليت .
سوق
(
savaq
) ا . ع . خوبى و نيكوئى .
ج : ساق .
سوق
(
savaq
) م . ع . سوق سوقا ( از باب سمع ) : خوب ساق گرديد .
سوق
(
sovaq
) ع . ج . سوقة .
سوقاء
(
savq '
) ص . ع . مؤنث اسوق زن دراز ساق . و زن نيكو و خوب ساق .
سوقات
(
savq t
) ا . پ . سوغات .
سوقة
(
suqat
) ا و ص . ع . رعيت . و مردم فرومايه ( واحد و جمع و مذكر و مؤنث در وى يكسان است و قد يجمع على سوق ) . و آنچه زير سر گياه طرثوث است كه بر آن پوستك سرخ باشد . و رجل سوقة : مرد فرو - مايه . و رعيت .
سوقعة
(
savqa'at
) ا . ع . گوشهء چيزى و ناحيهء آن . و آنجاى از تريد كه روغن در آن قرار گيرد . و آنجاى از عمامه و خمار و چادر و چارقد كه بسر متصل مىشود و زودتر چرك مىگيرد و چركناك مىشود .
سوقم
(
savqam
) ا . ع . درخت سقمونيا .
و نوعى از درختان بزرگ .
سوقى
(
suqiyy
) ص . ع . منسوب بسوق يعنى بازارى .
سوك
(
savk
) م . ع . ساك الشيى