و كشيدن مهره در دو رشته . و معيوب شدن حوض و يا خم .
سلت
(
salt
) م . ع . سلت المعى سلتا ( از باب نصر و ضرب ) : برآورد روده را بدست . و سلت الانف : از بن بريد بينى را . و سلت الشعر : سترد موى را . و سلت الشيئ : بريد آن چيز را . و سلت دم البدنة : خراشيد خون بدنة را تا آنكه نمايان شد خون آن . و سلت القصعة :
پاك كرد آب كاسه را با انگشت . و سلتت المراة الخضاب عن يدها : دور كرد آن زن دست بند حنا را از دست خود .
و سلت فلانا : زد به همان را . و سلت بسلخه :
ريخ زد .
سلت
(
solt
) ا . ع . جو . و جو بىپوست .
و جو ترش و يا نوعى از جو .
سلتاء
(
salt '
) ص . ع . مؤنث اسلت يعنى زنى كه بينى وى را از بيخ بريده باشند .
و نيز زنى كه حنا نبسته باشد .
سلتة
(
saltatan
) ا . ع . يق : ذهب منى فلتة و سلتة يعنى پيشى گرفت و فوت كرد و درگذشت .
سلتم
(
saltam
) ا . ع . هيچ چيز . يق :
ما اصاب منه سلتما يعنى نرسيد از آن هيچ چيز .
سلتم
(
seltem
) ا . ع . بلا و غول و سختى . و قحط سال سخت . و شتر كلانسال كه از پيرى همهء دندانهاى آن ريخته و لب زيرينش طورى فروهشته و افتاده شده باشد كه رفع آن نتواند . و چيز اندك و حقير .
سلتين
(
seltin
) ا . ع . خرما بنى كه گرداگرد آن گوى كنده باشند تا آب در آن ايستد .
سلج
(
salj
) ا . ع . بخشش .
سلج
(
salj
) م . ع . سلج اللقمة سلجا و سلجانا ( از باب سمع ) : فروبرد لقمه را بگلو . و سلج الفصيل الناقة :
شير مكيد شتر بچه از مادر . و سلجت الابل :
روان شد شكم شتر از خوردن گياه سلج و به اين معنى از نصر هم مىآيد .
سلج
(
solaj
) ا . ع . نوعى از صدف آبى كه در آن چيزى است مىخورند .
سلج
(
sollaj
) ا . ع . گياهى .
سلجان
(
salaj n
) ا . ع . هر چيز كه از از گلو فرو رود . المثل : الاكل سلجان و القضاء ليان : در حق كسى گويند كه در اداى وام تأخير نمايد .
سلجان
(
salaj n
) م . ع . سلج سلجا و سلجانا . مر . سلج .
سلجان
(
sellej n
) ا . ع . خشكناى گلو
سلجان
(
sollaj n
) ا . ع . گياهى .
سلجلج
(
salajlaj
) و (
solajlaj
) ص .
ع . طعام سلجلج : طعام نيكو و خوشمزه كه زود بگلو فرو شود . و كذا طعام سلجلج .
سلجق
(
saljoq
) ا . پ . سلجوق .
سلجم
(
saljam
) ا و ص . ع . شلغم . و دراز از سب و مردم . و پيكان . و شتر كلانسان سخت . و ريش سخت انبوه . و سر دراز زنخ .
و چاه قديم بسيار آب . ج : سلاجم .
سلجن
(
sellajn
) ا . پ . بىشرمى . و گفتن سخنان درشت بر روى كسى .
سلجن
(
sejalln
) ا . ع . كاك و بسكماج .
سلجوق
(
saljuq
) ا . پ . نام يكى از سرداران ترك و پدر بزرگ طغرل بيك اول پادشاه سلجوقيان كه همهء اين سلسله از نژاد وى مىباشند .
سلجوقى
(
saljuqi
) ص . پ . منسوب بسلسلهء سلجوقيان .
سلجوقيان
(
saljuqiy n
) ا . پ . سلسلهء بزرگى از نژاد سلجوق كه در ايران و كرمان و روم سلطنت كردند . و سلجوقيان ايران كه چهارده تناند از سال چهار صد و پنجاه و چهار هجرى تا ششصد و يازده در اين مملكت فرمانروائى نمودند . و سلجوقيان كرمان كه ده تناند از سال چهار صد و پنجاه و شش تا پانصد و نود و هفت در كرمان پادشاهى نمودند .
سلح
(
salh
) م . ع . سلح سلحا ( از باب فتح ) : سرگين كرد . و سلحته السيف :
شمشير را سلاح او ساختم و دادم او را شمشير .
و كذا سلحته القوس و غيرها .
سلح
(
solh
) ا . ع . دوشابى كه بدان خيك روغن را مالند . و نام آبى .
سلح
(
salah
) ا . ع . آب باران كه در پارگينهها فراهم آمده باشد .
سلح
(
selah
) ا . ع . ساز حرب .
سلح
(
solah
) ا . ع . بچهء كبك . ج : سلحان .
سلحان
(
selh n
) ع . ج . سلح .
سلحان
(
solh n
) ا . ع . ساز جنگ .
سلحپوش
(
selah - puc
) ا . پ .
سلاحدار و سپاهى و جاندار .
سلحپوشى
(
selah - puci
) ا . پ .
پوشيدن سلاح جنگ و خود را بدان آرايش كردن .
سلح خانه
(
selah - x ne
) ا . پ . جبه خانه و غورخانه .
سلحدار
(
selah - d r
) ا . پ . سلاحدار و سپاهى و جاندار .
سلح شور
(
selah - cur
) ا و ص . پ .
سپاهى . و مستعد قتال و جدال . و سلاح و رز . و مقدمة الجيش . و مرد سلاح بسته . و و پيادهء سلاح بدست .
سلحفا
(
solahf
) و
سلحفاء
(
solahf '
) و
سلحفاة
(
selahf t
) و (
solahf t
) و
سلحفية
(
solahfiyat
) و
سلحفى
(
solahf
) ا . ع . سنگپشت و لاكپشت و باخه . ج : سلاحف .
سلحوت
(
solhut
) ا . ع . زن بىباك در قول و فعل .