او را . و حلق البسر تحليقا : پخته گرديد دو ثلث آن بسر . و حلق ضرع الناقة :
بلند شد شير پستان آن ماده شتر . و حلقت عيون الابل : فرو رفت چشمهاى شتران بمغاك . و حلق القمر : هاله نمود ماه .
و حلق النجم : بلند شد ستاره . و حلق بالشيئ اليه : انداخت چيز را بسوى او .
و شربت صواحا و حلق بى : نوشيدم شير كه آب در آن غالب بود پس نفخ كرد شكم من . و حلق ببصره الى السماء : برداشت چشم بسوى آسمان . و نيز تحليق : بلندتر رفتن مرغ در هوا . و داغ كردن ستور به شكل حلقه .
تحليل
(
tahlil
) م . ع . حلله المكان : فرود آورد او را در جاى . و و حلل العقدة : نيك گشاد گره را . و حلله :
حلال گردانيد آن را . و حلل اليمين تحليلا و تحلة و تحلا ( و الا خير شاذ ) : گشاد سوگند را باستثنا يا به كفاره و يا كفارهء سوگند داد .
تحليل
(
tahlil
) ا . ع . آنچه مبالغه در آن كرده نشود يق ضربه ضربا تحليلا :
زد او را اندك به قدر تعزير و ادب .
تحليل
(
tahlil
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - گداز و گداختگى . و انحلال و هضم و انهضام . و ناپديد كردگى . و حلال شدگى .
و باصطلاح معما دو بخش كردن لفظى را و يا زياده و از هر بخش معنى علىحده گرفتن و بعضى را به حال خود گذاشتن .
تحليل
(
tehlil
) ا . ع . سوراخ زه و سوراخ پستان . ج : تحاليل .
تحليم
(
tahlim
) م . ع . حلمه تحليما و حلاما : بردبار گردانيد او را و امر فرمود وى را به حلم كردن . و حلم البعير : دور كرد كنه را از شتر .
تحم
(
tahm
) م . ع . تحم الثوب تحما ( از باب نصر ) : نگار كرد جامه را .
تحمال
(
tehemm l
) م . ع . تحمل الامر تحملا و تحمالا : برداشت بار كار را و بر خود گرفت .
تحمة
(
tohmat
) ا . ع . سخت سياهى .
تحمة
(
tahamat
) ا . ع . چادرهائى كه بر آنها خطوط زرد باشد .
تحمة
(
tahemmat
) م . ع . حمم امراته تحميما و تحمة . مر . تحميم .
تحمة
(
tahemmat
) ا . ع . ثياب التحمة : جامهها كه طلاق دهنده زن را در متعهء وى دهد .
تحمت
(
tahammot
) م . ع . تحمت لونه : خالص گرديد رنگ او .
تحمحم
(
tahamhom
) م . ع . احم شدن و بانگ كردن اسب كمتر از صهيل .
و بانگ اسب تاتارى وقت جو خواستن .
تحمد
(
tahammod
) م . ع . تحمد عليه : منت نهاد بر وى .
تحمر
(
tahammor
) م . ع . گفتن به كسى يا حمار . و تكلم كردن به زبان حميرى
تحمس
(
tahammos
) م . ع . تحمس تحمسا : سختى كرد . و تحمس الامر و غيره : سخت گرديد آن كار و جز آن .
تحمش
(
tahammoc
) م . ع .
بر افروختن از خشم و غضب كردن .
تحمص
(
tahammos
) م . ع ترنجيدن و گرد آمدن . و تحمص الحلم : خشك شد گوشت و ترنجيد .
تحمقس
(
tahamqos
) م . ع . خبيث و پليد شدن .
تحمل
(
tahammol
) م . ع . تحل الامر تحملا و تحمالا : برداشت بار كار را و بر خود گرفت . و تحمل الحمالة اى حملها . و تحملوا : كوچ كردند .
تحمل
(
tahammol
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بردبارى و شكيبائى . و صبر و شكيب . و طاقت و طاقت بسيار . و حلم و فروتنى و خضوع . و سكوت . و قبول رنج و مشقت . و تحمل كردن : صبر كردن و طاقت آوردن و بر خود رنج و مشقت آوردن و رنج كشيدن . و با تحمل بودن : با صبر و شكيبائى بودن . و با طاقت بودن .
و بىتحمل : بىصبر و بىطاقت .
تحملپذير
(
tahammol - pazir
) ص .
پ . قابل صبر و شكيبائى .
تحمل گداز
(
tahammol - god z
) ص . پ . بىصبر و ناشكيبا . و بيشتر از توانائى و طاقت .
تحمم
(
tahammom
) م . ع . احم گرديدن و در گرمابه شدن .
تحموت
(
tahmut
) ا و ص . ع . خيك روغن كه در آن رب انداخته باشند . و تمر تحموت : خرماى نيك شيرين .
تحمى
(
tahammi
) م . ع . تحمى المريض : پرهيز كرد بيمار از مضرات .
تحميج
(
tahmij
) م . ع . تيز نگريستن و در چيزى خرد نگريستن . و فرو شدن چشم بمغاك . و تغيير چهره دادن از خشم . و يا چشم را گشاده پيوسته نگريستن و گردانيدن حدقهء چشم از بيم و وعيد و لاغرى .
تحميد
(
tahmid
) م . ع . بسيار حمد گفتن خداى را .
تحمير
(
tahmir
) م . ع . حمره تحميرا : گفت به او اى حمار . و نيز تحمير :
سرخ كردن . و بريدن پاره پاره . و سخن گفتن به زبان حمير . و پيراستن پوست بدباغت بد .
تحمير
(
tahamyor
) م . ع . سخن گفتن به زبان حمير . و بد خوى گرديدن .