ثغثاغ
(
saqs q
) و ثغثغ (
saqsaq
) ص . ع . آنكه از ميان دندانها سخن گويد يقال هو ثغثاغ الكلام و ثغثغ الكلام .
ثغثغة
(
saqsaqat
) م . ع . ثغثغ كلامه :
سخن از ميان دندانها گفت و تخليط كرد در آن . و نيز ثغثغة : گزيدن كودك پيش از دندان بر آوردن . و دندان جنبانيدن سخن گوى در دهان .
ثغثغة
(
saqsaqat
) ا . ع . سخن نامنتظم .
و سستى و تفريق و اضطراب هنگام تكلم .
ثغر
(
saqr
) م . ع . ثغره ثغرا ( از باب فتح ) : رخنه كرد در آن . و ثغر الثلمة :
بست رخنه را - از اضداد است - و ثغر فلانا :
شكست دندان فلان را . و ثغر ( مجهولا ) :
افتاد دندانهاى او و يا دندان شير او . و نيز ثغر ( مجهولا ) اى دق فمه .
ثغر
(
saqr
) و (
saqar
) ا . ع . درختى كه شكوفهء سپيد دارد .
ثغر
(
saqr
) ا . ع . رخنه و گود درهء فراخ .
و دهن و دندانها و دندانهاى پيشين و دندانى كه هنوز در لثه باشد . و سرحد ملك كفار . و جاى ترس از رخنههاى شهر . ج : ثغور . و ا خ : شهرى نزديك كرمان بر ساحل درياى هند . و متفرق و پريشان .
ثغر
(
soqar
) ع . ج . ثغرة .
ثغرب
(
seqrab
) ا . ع . دندانهاى زرد .
ثغرة
(
saqrat
) و (
saqarat
) ا .
ع . واحد ثغر يعنى يك درخت ثغر .
ثغرة
(
soqrat
) ا . ع . مغاكى در چنبر گردن و رخنه . ج : ثغر (
soqar
) . يق هذه مدينة فيها ثغر و ثلم . و كرانهء زمين . و راه نرم . و ا خ . ناحيهاى از اعراض مدينهء منوره . و مغاكچهء سينهء شتر كه جاى نحر است . و گو بالاى سينهء اسب .
ثغرور
(
soqrur
) ا . ع . جاى ترس از رخنههاى شهرها .
ثغم
(
saqem
) ا . ع . سگ گزنده و شكارى .
ثغور
(
saqur
) ا خ . ع . قلعهاى به يمن مر حمير را .
ثغور
(
soqur
) ع . ج . ثغر .
ثغور
(
soqur
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سرحد مملكت و حدود آن .
ثغية
(
saqyat
) ا . ع . گرسنگى .
ثغية
(
saqyat
) م . ع . گرسنه گرديدن و خالى شدن جاى ( و الفعل من ضرب ) .
ثفا
(
saf
) ا . ع . قسمى از گربهء دشتى .
ثفاء
(
soff '
) ا . ع . سپندان و سپندان سپيد .
ثفاءة
(
soff at
) ا . ع . واحد ثفاء يعنى يك دانهء سپندان .
ثفاجة
(
saf jat
) ص . ع . احمق يق رجل ثفاجة مفاجة : مرد بسيار احمق .
ثفاريق
(
saf riq
) ع . ج . ثفروق .
ثفافيد
(
saf fid
) ا . ع . ابرهاى سپيد تو بر تو . و بطانهها و يا نوعى از جامه يا چيزهاى خفى كه زير چيزى گذارند . و آسترهاى جامه .
ثفال
(
saf l
) ا . ع گران . رو از شتر و جز آن . و ابريق .
ثفال
(
sef l
) ا . ع . ابريق . و سفرهء آسيا .
ثفال
(
sef l
) م . ع . ثافله مثافلة و ثفالا . مر . مثافلة .
ثفال
(
sef l
) و (
sof l
) ا . ع . سنگ زيرين دستاس .
ثفة
(
sef t
) م . ع . وثف القدر ثفة ( از باب ضرب ) : ديگ پايه ساخت براى آن ديگ .
ثفج
(
safj
) م . ع . گول گرديدن ( و الفعل من نصر ) يق ثفج الرجل ثفجا .
ثفر
(
safr
) و (
sofr
) ا . ع . كس سباع و مرغان شكارى و يا راه نرهء از آن .
ثفر
(
safar
) و (
safr
) ا . ع .
پاردم .
ثفرقة
(
safraqat
) م . ع . ناخفته ماندن شير و ترش نشدن آن .
ثفروق
(
sofruq
) ا . ع . پشيزهء سر خرما و يا آنچه بدان قمع خرما ملصق باشد .
ج : ثفاريق . و ما له ثفروق : نيست او را چيزى .
ثفل
(
safl
) م . ع . ثفله : پراكنده كرد آن را بيك بار . و ثفل الرحى : سفره گسترد آسيا را ( و الفعل من نصر ) .
ثفل
(
sofl
) ا . ع . كنجاره و درد از هر چيز . و دانهاى . و سفرهاى كه براى محافظت آرد در زير سنگ آسيا اندازند .
ثفل
(
safal
) ا ع . گرانرو از شتران و جز آن .
ثفل
(
safel
) ص . ع . ثفل خوار .
ثفل
(
sefl
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كنجاره و تفالهء از هر چيز .
ثفن
(
safn
) م . ع . ثفنه ثفنا ( از باب ضرب ) : دفع كرد و راند آن را و پس روى او نمود و يا آمد او را از پس او . و ثفنت الناقة : زد آن مادهشتر به ثفنات خود . و ثفنه باليد : زد او را بدست .
ثفن
(
safan
) م . ع . ثفنت يده ثفنا ( از باب سمع ) : پينه بست دست او از كار كردن . و نيز ثفن : هم زانوى كسى بودن .
ثفن
(
safan
) ا . ع . بيمارى در ثفنة .
ثفن
(
sofon
) ع . ج . ثفنة (
safenat
) .
ثفنات
(
safen t
) ع ج . ثفنة . و ذو الثفنات ا خ : لقب على بن الحسين عليهما السلام زين العابدين زيرا در ثفنات آن از طول سجده و كثرت مماس شدن بر زمين پينه بسته شده بود و نيز لقب على بن عبد اللّه بن عباس . و لقب عبد اللّه بن وهب رئيس خوارج .