يق قسته فانقاس .
انقياص
(
enqi s
) م . ع . فرودريدن .
و ريخته شدن ريگ و خاك چاه يق انقاصت البئر اى انهارت . و افزون شدن آب در چاه . و افتادن دندان .
انقياض
(
enqi z
) م . ع . شكافتن ديوار بىافتادن . و يا فرودريدن آن و كفتن چاه و دندان از درازا .
انقيض
(
enqiz
) ا . ع . بوى خوشى كه بس خوشآيند باشد .
انقيضاض
(
enqiz z
) م . ع . انقاض الجدار انقيضاضا : شكافته شد آن ديوار و فرونيفتاد .
انك
(
ank
) ا . پ . - مأخوذ از انگليسى - در اصطلاح تجارت نشان و علامتى كه بر روى عدل و مال التجاره نويسند .
انك
(
ank
) انك انكا و انوكا ( از باب نصر ) : بزرگ شد و ستبر گرديد و انك البعير : دراز شد شتر . و انك فلان دردمند گرديد فلان . و انك زيد : طمع كرد زيد . و انك عمرو : تتبع در سازوارى اخلاق نمود عمرو .
انكاث
(
ank s
) ص . ع . حبل انكاث :
رسن گسسته .
انكاح
(
enk h
) م . ع . شوهر دادن زن يق انكح المراة انكاحا .
انكاد
(
ank d
) ع . ج نكد (
nakd
) و و (
nakad
) و (
naked
) .
انكار
(
ank r
) ع . ج نكر (
naker
) و (
nakor
) و (
nokor
) .
انكار
(
enk r
) م . ع . انكر الرجل الامر انكارا نشناخت آن مرد كار را و انكره اى اجحد : با آنكه مىدانست آن را اظهار نادانى كرد .
انكار
(
enk r
) ا . ع . ديگرگونى و بر گرديدگى حال و تغيير . و جحود .
انكار
(
enk r
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ابا و امتناع و نفى و در يواخ و اظهار نادانى با علم و دانست و جحد و عدم اقرار . و رد و عدم قبول . و عدم موافقت و ايراد .
انكارانه
(
enk r ne
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - بطور انكار .
انكارى
(
enk ri
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - منفى .
انكاز
(
enk z
) م . ع . سپرى كردن آب چاه را يق انكز البئر انكازا .
انكاس
(
ank s
) ع . ج نكس (
neks
) .
انكاظ
(
enk z
) م . ع . شتابانيدن از كارى يق انكظ الرجل انكاظا اى عجله عن حاجته .
انكاع
(
enk '
) م . ع . شتابانيدن از كار .
و رد كردن و دفع نمودن يق انكعه عن الامر . و انكع انكاعا : مانده و خسته شد .
انكاف
(
enk f
) م . ع . پاك گردانيدن از ننك و عار يق انكفته انكافا . و انكفه الله اى نزهه و قدسه عن الانداد .
انكال
(
ank l
) ع . ج نكل (
nekl
) .
و قوله تعالى
إِنَّ لَدَيْنا أَنْكالًا
يعنى بندهاى سخت و بندهاى آتشين .
انكال
(
enk l
) م . ع . راندن و دور كردن . الحديث : صخرة الله التى لا تنكل اى لا تدفع عما دفعت عليه . و برنكول انگيختن كسى را .
انكب
(
ankab
) ص . ع . مرد بىگمان .
و مرد ستمگار و جفاگار .
انكب
(
ankab
) ص . ع . بعير انكب :
شتر مبتلا به بيمارى نكب .
انكباب
(
enkeb b
) م . ع . پيش آمدن و لازم گرفتن كسى را . و بر روى درافتادن .
انكتار
(
enket r
) ا خ . ع . مرد انگليسى .
و نيز اين نام را مورخين عرب بريشاردكور دوليون پادشاه انگلستان در جنگ صليب دادهاند از جهت شجاعت و دليرى اين پادشاه و نيز از بابت مصالحهء موقتى كه باصلاح الدين كبير نموده و آن را مجبور بر اجراى اين صلح نمود .
انكتال
(
enket l
) م . ع . درگذشتن و رفتن .
انكثاب
(
enkes b
) م . ع . فراهم آمدن و ريخته شدن يق كثبت الشئى فانكثب .
و كل شئى انصب فى شئى و اجتمع فقد انكثب فيه .
انكثام
(
enkes m
) م . ع . اندوهناك شدن .
انكح
(
ankah
) ص . ع . آنكه بيشتر اوقات مشغول به جماع كردن باشد .
انكحة
(
ankehat
) ع . ج نكاح (
nekah
) .
انكد
(
ankad
) ص . ع . رجل انكد :
مرد بدفال دشوار عيش . ج : نكد (
nokd
) .
انكدار
(
enked r
) م . ع . شتافتن و نيك دويدن . و فروريخته شدن قوم . و فرود آمدن . و فرود آمدن ستاره از هوا قوله تعالى
وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ .
انكدان
(
ankad ne
) ا خ . ع . بصيغهء تثنيه . دو قبيله از تازيان .
انكر
(
ankar
) ص . ع . منكرتر و ناشناختتر .
انكراث
(
enker s
) م . ع . سپرى شدن و بريده گرديدن يق انكرث الحبل .
انكراس
(
enker s
) م . ع . بر روى درافتادن يق انكرس عليه و انكرس فى الشيى : درآمد در آن چيز .
انكرام
(
enker m
) م . ع . محرم بودن .
انكژ
(
ankoj
) ا . پ . - مأخوذ از سانسكرى -