شدن هر يك از پنج سياره يعنى عطارد و زهره و مريخ و مشترى و زحل در زير شعاع شمس بواسطهء اجتماع در برج واحد . و باصطلاح طب مرضى كه در پوست انسانى از برخورد آتش و ديگر چيزهاى سوزان مانند آب جوش و جز آن بروز مىكند .
احترام
(
ehter m
) م . ع حرمت داشتن .
احترام
(
ehter m
) ا . پ - مأخوذ از تازى - اكرام و تكريم و تعظيم . و بزرگوارى و عزت و جلال و توقير و حرمت . و حكام ذوى الاحترام : آنهائى كه حرمت و توقير شام لازم و كوچكى و فروتنى نسبت به آنها سزاوار .
احتزاز
(
ehtez z
) م . ع بريدن .
احتزاك
(
ehtez k
) م . ع احتزك بالثوب احتزاكا : درپوشيد جامه را و به خود پيچيد آن را .
احتزام
(
ehtez m
) م . ع احتزم الفرس : تنگ بسته شد آن اسب . و احتزم الرجل : ميان در بست آن مرد .
احتزان
(
ehtez n
) م . ع اندوهگين شدن .
احتساء
(
ehtes '
) م . ع چون واوى باشد يق احتسى المرق : آشاميد شوربا را اندك اندك و بمهلت . و چون يائى بود يق احتسى حسى يعنى حسى كند و بيرون آورد آب از ميان ريگ . و احتسى ما فى نفسه :
دانست ما فى الضمير او را و آزمود .
احتساب
(
ehtes b
) م . ع احتسب فلانا : شماره كرد فلان را . و آزمود آنچه در نزد وى بود . و احتسب بكذا اجرا من عند الله : چشم داشت از خداى مزد و ثواب را . و احتسب عليه : نهى منكر كرد او را . و هرگاه بميرد پسر يا دختر كسى اگر بزرگ باشد مىگويند احتسب فلان ابنه و ابنته و اگر كوچك بود مىگويند افترط فلان . و احتسب الرجل اى انتهى .
احتساب
(
ehtes b
) ا . پ - مأخوذ از تازى - ادارهء بلديه و ادارهء تنظيف شهر . و عملهء احتساب : كسى كه كوچهها را آب و جارو مىكند .
احتسال
(
ehtes l
) م . ع . احتسل احتسالا : شكار كرد بچهء سوسمار را كه از بيضه برآمده بود .
احتشاء
(
ehtec '
) م . ع احتشى الشئى احتشاء : پر گرديد آن چيز . و احتشت الحشية و بالحشية : در خود پيچيد آن زن حشية را . و نيز احتشاء : پنبه در خود گرفتن حائض .
احتشاب
(
ehtec b
) م . ع احتشب القوم احتشابا : گرد آمدند آن قوم .
احتشاد
(
ehtec d
) م . ع احتشد القوم احتشادا : گرد آمدند آن قوم براى معاونت .
و فورا حاضر آمدند بر آواز . و مجتمع شدند بر كارى .
احتشار
(
ehtecr
) م . ع بزرگ سر شدن .
و احتشر فى رأسه ( مجهولا ) : كلان سر گرديد .
احتشاش
(
ehtec c
) م . ع احتش الحشيش احتشاشا : جست و فراهم آورد آن حشيش را .
احتشام
(
ehtec m
) م . ع بخشم آوردن .
و احتشم منه و عنه : شرم داشت از وى .
احتشام
(
ehtec m
) ا . پ - مأخوذ از تازى - شأن و شكوه و بزرگى و حشمت و شوكت و عظمت و بزرگوارى و جاه و جلال . و اميرى با احتشام : اميرى كه خداوند خادمان و حشم بود .
احتصاد
(
ehtes d
) م . ع . احتصد الزرع احتصادا : درود آن كشت را با داس .
احتصار
(
ehtes r
) م . ع حصار و پالان بر شتر بستن .
احتصان
(
ehtes n
) م . ع پناه گرفتن و پناه داده شدن . و محفوظ بودن .
احتضاء
(
ehtez '
) م . ع احتضا النار احتضاء . افروخت آن آتش را . و گشاد آن را تا زبانه زند .
احتضار
(
ehtez r
) م . ع شهرى شدن مردم .
و دويدن اسب . و احتضر فلان : حاضر شد فلان . و احتضره الهم . حاضر كرد او را همّ ( لازم و متعدى ) . و احتضر ( مجهولا ) : حاضر شد او را مرگ .
احتضار
(
ehtez r
) ا . پ - مأخوذ از تازى - حالت جان كندن و هنگام مرگ .
احتضاض
(
ehtez z
) م . ع احتضضت نفسى احتضاضا . خود را قاصر شمردم .
احتضان
(
ehtez n
) م . ع احتضن الصبى احتضانا . در برگرفت آن كودك را . و دايگى كرد و پروريد آن را . و احتضن فلانا عن حاجته : بازداشت فلان را از حاجت خود .
احتطاب
(
ehtet b
) م . ع احتطب احتطابا : هيمه جمع كرد . و هيمه كشيد براى كسى . و احتطب عليه فى الامر : رديف او گشت در آن كار . و احتطب المطر :
بر كند آن باران بيخهاى درخت را . و احتطب البعير . چريد آن شتر هيزم ريزهها را .
احتطاط
(
ehtet t
) م . ع . كم كردن .
و از بالا به زير آوردن . و افكندن .
احتظاء
(
ehtez '
) م . ع احتظى احتظاء : بهرهمند و دولتى شد .
احتظار
(
ehtez r
) م . ع احتظر احتظارا : حظيره ساخت براى خويش .
احتفاء
(
ehtef '
) م . ع . چون ممهوز باشد يق احتفا الحفا : بركند بر ذيرا از بيخ . و كذلك