دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 90

اين گل در جاى نرم و خاكسترى و شنزار بهتر به‌وجود مىآيد و در تمام تابستان گل مىدهد ولى بايد تا اوايل مرداد برگهاى آن را چيد و خشك كرد و گلهاى اين گياه نيز داراى مقدارى موسيلاژ ( لعاب نباتى ) و برگهاى آن داراى آرتات دوپتاس مىباشد . خوردن دم‌كرده چهل گرم آن در يك ليتر آب برونشيت سينه و سينه پهلو را از بين مىبرد . گل گاو زبان معرق است و در تبهاى مختلف امراض ، سرخك و آبله ، مخملك و تب‌خال ، تب كهر و روماتيسم مفيد است كه بايد يك قاشق سوپ‌خورى گل گاو زبان را در يك ليوان بزرگ آبجوش مدت ده دقيقه دم‌كرده و هر روز سه تا چهار فنجان بين غذاى صبح و شام و ناهار مصرف كرد . اگر برگهاى تازه گل گاو زبان را له كنند و با شير بپزند براى ضماد روى آبسه و سوختگى و سائر اعضاء بدن مفيد است . مصرف دم‌كرده گل گاو زبان يك قاشق سوپ‌خورى در يك ليوان بزرگ آبجوش مدت ده دقيقه دم‌كرده و هر روز سه تا چهار ليوان بين غذاى صبح ، نهار و شام مصرف نمايند ، معرق و به‌عمل مسامات بدن كمك مىكند و مخلوط آن با سنبل الطيب و ليموى عمانى براى همه ، بخصوص براى خانمهاى حامله مفيد است . « 1 » جوشانده 20 تا 25 گرم ساقه و برگ گل گاو زبان را در يك ليتر آب در مورد نفريت و سرماخوردگى مثانه تجويز مىشود . « 2 » بيست تا چهل گرم گل گاو زبان را در يك ليتر آب دم كنند ، نوشيدن آن در برونشيت و سينه پهلو داروى مؤثرى خواهد بود عرق و ادرارآور است . « 3 » گل و برگ گاو زبان ، اثر نرم‌كننده ، آرام‌كننده و تصفيه‌كننده خون است . مصرف آن در تمام مواردى كه احتياج به تقويت اعمال كليه ، برونشها و پوست باشد ، مانند زكام ، سرفه ، برونشيت ، نزله ، ذات الريه ، بىاختيارى دفع ادرار ، سودا ، خنازير ، حالات تحريكى احتقانى اعضايى مانند كليه و كبد و طحال و همچنين خيز اندامها توصيه گرديده است . « 4 »